ประเพณีการบวชในสังคมไทย : หน้า 43/128

ยังไม่มีโรงเรียน วิทยาลัย มหาวิทยาลัยอย่างในปัจจุบัน นี้ โรงเรียนของเราก็คือ “วัด” วัดย่อมเป็นแทบทุกสิ่งทุกอย่างของสังคมไทย คือเป็นทั้งศาสนสถานสำหรับบำเพ็ญกุศล เป็น โรง มหรสพ เป็นโรงเรียน เป็นโรงศาล เป็นโรงพยาบาล ฯลฯ ไปในตัวเสร็จ ประเพณีการบวชเพื่อสืบต่ออายุพระศาสนานั้น เป็นประเพณีที่ดีงามยิ่ง เพราะไม่มีการบังคับว่าบวชแล้ว สึกไม่ได้ ถ้าบังคับอย่างนั้น คงไม่มีใครบวชสักกี่คน เพราะคนไทยเราที่ไปบวชนั้น ไม่เหมือนในสมัยพุทธกาล ซึ่งในสมัยนั้นคนที่ไปบวชมักจะเป็นคนที่ “เบื่อโลก” แล้ว ได้มีประสบการณ์ทางโลกมามาก จนกระทั่งเกิด เบื่อหน่ายในโลกียวิสัย จึงออกบวชเพื่อแสวงหาความ สงบทางด้านจิตใจและเพื่อความพ้นทุกข์ แต่ในสมัยนี้ ผู้ที่เข้าไปบรรพชาอุปสมบทหาใช่ผู้ที่เบื่อโลกไม่ บางคนก็ ยัง “ไม่รู้จักโลก” ด้วยซ้ำไป เราบวชกันตามประเพณีเท่า นั้น แม้เราบวชกันชั่วระยะเวลาอันสั้นคือเพียง ๓ เดือน แต่เราก็ได้มีโอกาสศึกษาธรรมวินัยมากพอสมควร ตามที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณ กั ล ย า ณ ม ต ร ๔๑ Kalyanamitra.org