แผนการฆ่าพระราชา : หน้า 108/128

“นี่ถ้าพระราชารู้เรื่อง เราสองคนคงตายแน่ ๆ” “นั่นน่ะซี แล้วเราจะทำอย่างไรดีล่ะ” “มีอยู่ทางเดียว เราจำเป็นต้องฆ่าพระราชาเสีย” แล้วพระเทวีก็วางแผนให้ทาสปรันตปะหาทางฆ่า พระราชา เมื่อพระราชาไปสรงน้ำที่แม่น้ำเพราะก่อน จะสรงน้ำ พระราชาจะให้ทาสหนุ่มถือพระขรรค์ กับผ้า ของพระองค์ไว้ และแล้ว...วันหนึ่ง ทาสหนุ่มเห็นเป็นโอกาสเหมาะ เมื่อพระราชาจะสรงน้ำ เขารับพระขรรค์จากพระราชา แล้ว ก็ใช้มือหนึ่งจับพระเมาพี่ไว้ อีกมือหนึ่งเสื้อ พระขรรค์ขึ้น พระราชาทรงร้องขอชีวิต แต่ทาสหนุ่ม ไม่ฟังเสียง เขาฆ่าพระราชาตายตรงริมแม่น้ำนั้น ในขณะนั้น ปุโรหิตอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง กำลังเก็บผลไม้อยู่ ได้เห็นเหตุการณ์โดยตลอด เขาตกใจ มากถึงกับลืมตัว ปล่อยมือจากกิ่งไม้ ตกลงมาอยู่ใต้ ต้นไม้นั้น เมื่อทาสหนุ่มกลับไปแล้ว ปุโรหิตก็คิดว่า หากตน กลับไปตอนนี้ก็คงถูกฆ่าตายเป็นแน่ เพราะทาสปรันตปะ และพระเทวีคงจะต้องระแวง เขาจึงแกล้งทำเป็นตาบอด ไม่เต็มเต็ง เดินคลำทางกลับไปบรรณศาลา ทาสหนุ่มเห็นปุโรหิตก็ถามว่า “นี่พราหมณ์ เป็นอะไรไปนั่นน่ะ” ปุโรหิตทำเป็นจำเสียงทาสหนุ่มไม่ได้ ทำท่าทาง เงอะๆ งะ ๆ แล้วตอบว่า “ขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้าไปยืนพักอยู่ข้างจอม ปลวกใหญ่ ถูกงูพิษมันพ่นพิษใส่ตา อูย....ปวดแสบ ปวดร้อนไปหมด ปวดทั้งตาทั้งหัว แทบจะระเบิด รีบ เดินกลับมา ตาก็มัวลง ๆ จนมองไม่เห็น...อูย....ยังดีนะที่ ไม่หลงเดินไปทางอื่นก่อน ยังกลับมาพบพระองค์” ตั้งแต่นั้นมา ทาสปรันตปะก็ทำหน้าที่หาผลไม้ ต่าง ๆ มาไว้กินกัน ต่อมาพระเทวีประสูติพระโอรส และเลี้ยงดูกันในป่านั้น ทาสหนุ่มได้ยินเสียงกิ่งไม้รัด แต่มองหาก็ไม่เห็น ว่าต้นเสียงมาจากทางไหน จะเป็นเสียงที่เกิดจากคน ใกล้ ๆ พระนางเปรยขึ้นเบา ๆ ว่า วันหนึ่งพระเทวีนอนพักผ่อนอยู่ ทาสปรันตปะนั่ง หรือจากสัตว์ก็ไม่รู้ เขาเดิน ๆ หาดูก็ไม่เห็นมีอะไร “ตอนที่เธอฆ่าพระราชา เธอว่ามีใครเห็นบ้าง เขาจึงขุดหลุมฝังศพพระราชาไว้ เขารีบอาบน้ำ แล้ว ไหม” กลับไปยังบรรณศาลา “ไม่มีใครเห็นหรอก แต่ก็แปลกนะ ข้าพเจ้าได้ยิน ๑๐๖ กั ล ย า ณ มิตร Kalyanamitra.org