การต่อสู้กับปีศาจ : หน้า 118/128

คำสั่งของพระอาจารย์ที่ว่า ในเกมการต่อสู้ใด ๆ ก็ตาม ไม่ว่าจะสู้กับคนหรือสู้กับผี อย่าปล่อยให้ อารมณ์กลัวหรือโกรธเข้าครอบงำจิตใจเป็นอันขาด เมื่อได้เห็นอาวุธเช่นนั้น อาตมาก็รู้ได้ทันทีว่าปีศาจ ตนนั้นมีเจตนาร้าย ถ้าจะสู้กับเขาในระดับมนุษย์ อาตมา จะต้องได้รับอันตรายแน่ ๆ จึงตัดสินใจจะสู้กับเขาในระดับ เพราะจิตใจที่ถูกอารมณ์ครอบงำแล้วย่อมอ่อนแอ อมนุษย์ของเขาเอง อาตมารีบเข้าที่กำหนดจิตทำสมาธิ หวั่นไหวสะทกสะท้าน ขาดกำลังเป็นการเผยจุดอ่อน ของตัวให้ศัตรูเห็น มีทางที่จะพ่ายแพ้ได้ง่าย อาตมา ทันทีพอจิตสงบเย็นเป็นอัปปนาสมาธินิวรณ์ธรรมทั้ง ๕ ดับโอภาสแสงสว่างก็เกิดขึ้นในจิตใจ ทำให้อาตมา จึงรวบรวมกำลังใจกำจัดปฏิฆะนั้น จนหายไปพร้อม ๆ สามารถมองเห็นบ้านนั้นอย่างแจ่มแจ้งชัดเจนดุจกลางวัน กับปฏิฆะหายไปจากจิตใจนั่นเอง เสียงประหลาดหัวเราะ นั้นก็หายไปด้วย ตรงประตูข้างหน้าอาตมานั่นเอง มีชายแก่คนหนึ่งยืน สะพายดาบตระหง่านจ้องดูอาตมาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด คะเนอายุเขาอยู่ในราว ๖๐ ปี แต่งตัวแบบทหารสมัย โบราณ มีร่างใหญ่โตล่ำสันแข็งแรงทั้งที่ศีรษะขาวโพลน เป็นดอกเลา อาตมาได้ตัดสินใจที่จะไม่ลุกขึ้นไปปิดไฟ เพราะ เกรงว่าจะถูกชิงปิดเสียก่อน แล้วปฏิฆะจิตจะเกิดขึ้นอีกจึง นั่งนิ่งคอยดูเหตุการณ์ต่อไป แต่เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยัง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไฟยังสว่างจ้าอยู่ตามเดิม บ้านทั้งหลัง ตกอยู่ในความเงียบ เข้าใจว่าถ้าปีศาจมีจริงปีศาจนั้นก็คง กำลังคิดวางแผนว่าจะจัดการอย่างไรกับอาตมาต่อไป นอกจาก เพราะเท่าที่กระทำมาแล้วนั้น ไม่มีผลแต่อย่างใด เพราะ มิได้ก่อให้อาตมาเกิดความหวาดกลัวเลย สะดุ้งตื่นครั้งแรก ๆ เท่านั้นความกล้าหาญผิดจากรายอื่น ๆ ของอาตมา คงจะทำให้ปีศาจต้องใช้ความคิดอย่างหนัก เหมือนกัน ด้วยจิต “ท่านเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?” อาตมาถาม ชายประหลาดยิ้มแสยะ แล้วตอบด้วยสำเนียง ภาษาเหนือแปร่ง ๆ ว่า “ข้าพเจ้าควรจะเป็นฝ่ายถามท่าน ว่าท่านเป็นใคร มาที่นี่ทำไม แต่เมื่อท่านถามแล้ว ข้าพเจ้าก็จะบอกให้ ข้าพเจ้าคือ หมื่นแสนฟ้า เป็นทหารเอกของพระเจ้า แสนเมืองมา และเป็นเจ้าของบ้านเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ท่านเล่าเป็นใครมาจากไหน?” อาตมาเริ่มง่วงนอน จึงเอนกายลงนอนโดยมิได้ปิดไฟ พอตาเริ่มจะหลับ ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งหนึ่ง เพราะปีศาจ “อาตมาเป็นพระภิกษุบวชอุทิศชีวิตเฉพาะบรม ได้แสดงอิทธิฤทธิ์อีก คราวนี้ทำค่อนข้างรุนแรง คือ ศาสดาสัมมาสัมพุทธะ ท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ เพื่อบำเพ็ญ กระชากประตูห้องที่อยู่ทางด้านปลายเท้าของอาตมา เพียรขัดเกลากิเลสเป็นเบื้องต้นเพื่อความบริสุทธิ์หลุดพ้น ให้เปิดออกอย่างรวดเร็ว รุนแรง จนเสียงดังสนั่น ทำให้ จากการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารเป็นเบื้องปลาย บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน อาตมาผลุดลุกขึ้นนั่ง มอง อาตมาขอพักอาศัยในบ้านของท่านคืนเดียวเท่านั้น วันรุ่ง ไปทางประตู แต่ไม่พบอะไร ขณะที่อาตมากำลังนั่งจ้อง ขึ้นก็จะจากไป” ดูประตูอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนเดินสวบสาบอยู่ในห้อง ด้านซ้ายมือ และมีเสียงกรุ้งกริ้งคล้ายเสียงโลหะกระทบ กันด้วย เสียงฝีเท้าเดินตึง ๆ ไปทางห้องข้างหน้าอาตมา แล้วก็หยุด เมื่อมองไปทางประตูอีกครั้งหนึ่ง อาตมาก็ อสุรกายหมื่นแสนฟ้า จ้องดูอาตมาด้วยความสงสัย แล้วถามขึ้นด้วยเสียงค่อนข้างดังว่า “ท่านมาจากเมืองใต้ใช่ไหม?” “ใช่” อาตมาตอบ ใบหน้าของเขาถมึงทึงยิ่งขึ้น ได้พบกับภาพประหลาดภาพหนึ่งกล่าวคือมีดดาบที่สวม จ้องดูอาตมาอย่างอาฆาตมาดร้ายแล้วถามว่า อยู่ในฝัก แขวนอยู่กลางอากาศในระหว่างประตู ด้าม อยู่ข้างบนปล่อยปลายเฉียงลงข้างล่าง ลักษณะของดาบ “ท่านมีลายแทงมาด้วยใช่ไหม? ท่านตาม เอาทรัพย์สมบัติของข้าพเจ้าตามลายแทง เหมือน อ่านต่อฉบับหน้า เป็นแบบโบราณ ฝักด้ามหุ้มโดยรอบด้วยเงินขาวเป็นมัน พระเมืองใต้องค์ก่อน ๆ ใช่ไหม?” ปลาบเมื่อต้องแสงไฟ ๑๑๖ ก ล ย า ณ มิ ต ร Kalyanamitra.org