การทำงานและการพัฒนาตนเอง : หน้า 113/128

ทำงานหาเงินก็เป็น ทำอะไรก็เก่งตั้งหลายอย่าง คุณป้าชมคุณ ให้ฉันฟังบ่อย ๆ รู้ไหม” คนหาเงินเป็น ทํางานเก่ง ไม่มีปริญญา มันก็แค่นั้นละครับ เลือกได้ผมอยากเรียนให้ได้ ปริญญามากกว่า" จะให้ดีถ้ามีโอกาสเราต้องเอาไว้ทั้ง ๒ อย่าง “ราคา ค่ะ" “เรื่องอะไรกันจ๊ะ” คุณป้าซักใช้ “นิดหน่อยเท่านั้นค่ะ" "เถอะน่า เล่ามาเถอะว่ามันเรื่องอะไร” “เพื่อนที่ทำงานเขาจะขับรถมาส่งตา เอารถดาก็เลยออกทางประตูหลังนั่งแท็กซี่กลับ แต่งงาง ๆ อีก็ไม่ยอม จริง ๆ” “แม่” ผมเรียกเสียงดัง “จากไม แม่เล่าให้คุงตาฟังจาเป็งอาไร ซื้อไม่อยากฟังอุดหูไว้ ผ้าขี้ริ้วนี้อุดก็ได้” ผมปัดผ้าขี้ริ้วที่แม่โยนมากระเด็นไป "คุณตาจะเอาอะไรเดี๋ยวผมจะไปถาม ที่บ้าน ตอนนี้รีบกลับไปก่อนนะครับ ผมไม่ อยากให้แม่พูดมาก” “ไม่ใส่พูดมาก พูดเลื่องแต่งงางของลื้อ เลื่องเตียวเท่าน้า..... “อย่าเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเลยนะคุณพี่ ที่บ้าน ตารำคาญห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง เขาไป อีกทาง มีเงิน มีปริญญา จะได้มีเกียรติ แต่ที่สำคัญ” "....ต้องเป็นคนดีมีศีลธรรม อย่างที่ มีเท่านี้เองค่ะ” คุณป้าท่านอยู่เสมอใช่ไหมครับ” "เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชายครับคุณดา” “แหม! คุณผู้หญิงที่ไหนเขาจะมาซื้อ "ก็คุณพี่ช่างจ่อย่างนี้นี่เองคุณป้าท่าน ฉันแบบนี้ ถึงขยันเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง” พูดแล้ว "ทําไมไม่บอกเขาไปล่ะ ว่าเรามีแฟน เธอก็หัวเราะเสียงใส แล้ว ทําอย่างไรจึงจะได้ยินคนเดียว แบบนี้ "โก๋ คุณป้า ถ้าเขาจับโกหกได้ดาไม่อาย ทุกวันนะ........ เขาแย่หรือคะ” ชื่นใจจังกับค่าตอบที่ให้ความหวัง ไกล แสนไกล....... อ่านต่อ นับหน้า “นึกอย่างไรวันนี้เขาถึงได้นั่งแท็กซี่กลับ” คุณป้าพูดพลางมองตามหลังรถคันนั้นไป “เธอไม่สบายหรือเปล่าครับคุณป้า "เมื่อเช้าก็เห็นดี ๆ อยู่นี่นา..... “ผมว่าคุณป้ากลับบ้านก่อนดีกว่านะ ครับ เข้าบ้านไม่เห็นคุณป้าเธอก็จะเป็นห่วง เดี๋ยวของพวกนี้ผมจะเอาไปส่งเอง “ไม่เป็นไรป้าถือไปเองก็ได้ ที่จะได้ “ถ้าอย่างนั้นไปพร้อมกันเลยดีไหม” “อาด ลื้ออายุจะ ๓๐ ปีเลี้ยว ควง แต่งงางแต่งทางไล่เลี้ยว” ๓๐ ที่ไหนกันแน่ ผมยังไม่เต็ม ๒๗ เลย แม่จะเร่งให้ผมแก่ไปถึงไหน” ยังไม่เต็ม Mo ก็ใกล้เข้าไปทุกวัน แต่งงางแต่งกางซะทีแม่จะไล่หมดห่วง “เรื่องอะไรแม่จะมาห่วงผม “ไม่ห่วงจื้อ แม่ก็ไม่รู้จะไปห่วงหมา “พูดดี ๆ ก็ได้แม่" ไม่ต้องเสียเวลา “ไม่เป็นไรครับ ผมจะเอาหนังสือไปคืน คุณดาด้วย ที่ไหน "ครับ เดี๋ยวผมไปหยิบหนังสือก่อน" ก้าวขาออกมาจากบ้านแล้วหันกลับไป ลื้ออิกเลี้ยว” เห็นแม่ชำเลืองมองด้วยหางตา มองได้ก็มองไป ไม่สนใจซะอย่าง! “พูดดีๆ ลื้อก็ไม่ฟัง แม่ไม่ปล่อยตามใจ “ไม่ตามใจอีกเดี๋ยว ก็ต้องตามอีกสอง เลี้ยวสามเลี้ยวใช่ไหมแม่ ล้อเล่นกับแม่ไปแล้วจึงได้เห็นเธอเดิน เข้ามาในร้าน จะได้ยินที่ผมกับแม่พูดกันทั้ง “ทำไมคุณตาถึงนั่งแท็กซี่กลับครับ หมดหรือเปล่าก็ไม่รู้..... ไม่สบายเป็นอะไรหรือเปล่า” เห็นเธอผมก็ไม่รอช้า รีบตั้งคำถาม เพราะความอยากรู้ทันที “คุงค่าจาเอาอาไรคะ ยิ้มจาหยิบให้ เห็นคุณค่าแล้วยิ้มก็ชื่นใจที่มีการมีงานทำมั่งคง อาตี้ของยิ้มอายุจรป่างนี้ยังไม่เป็นเรื่อง บอกให้ Kalyanamitra.org ก ล ย า ณ ม ต ร 099