การแต่งงานและความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 111/128

เมื่ออายุของผมย่างเข้า ๒๓ แม่พาไป ดูผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นอาหมวยลูกสาวคนเดียว ของเถ้าแก่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวแถว ๆ บางจาก “อีเป็งเหล็กขยังขังแข็ง ทำงางเก่งเหมือง พี่ชาย ๙ คงของอี” “เฮ้ย!” ผมปล่อยคำอุทานออกมาด้วย ตกใจ...... “ทำไมอีมีพี่มากอย่างนั้นล่ะแม่” “ลี มีลูกแยะ ๆ ลี มีลูกมากช่วยทำงาง ได้มาก ๆ ไม่เหนื่อย ดื้อแต่งงานกับอีจะไล่ ช่วยกังทำมาหากิ่งร่ำรวยเงิงทอง มีลูกหลาง แยะ ๆ” - แม่ชักจูงอีกมากด้วยภาษาไทยที่พูด ไม่เคยชัดมาแต่ไหนแต่ไร “อีไม่สวยเลยนะแม่” “ความสวยกิ่งเข้าไปไล่เมื่อไหร่ สวย ๆ หนังเหี่ยวเหลียวก็หมกสวย ไม่เคยทิ้ง” “สวยไว้หน่อยก็ดีนะแม่ ผมชอบ” “อาตี้เชื่อแม่นา” “ไม่” - “แต่งแล้วลีนา ไล่คงมาช่วยทำงาง “ผมว่าไม่ก็ไม่ แม่อยากได้เขามาช่วย งาน ให้อีแต่งกับเตี้ยสิ” “ไอ้หอก อาปากไม่ดี......” แล้วแม่ก็ ด่าเป็นภาษาจีนตามถนัดลั่นไปทั้งบ้าน “หยุดเห่าทีเถอะ หนวกหู” ทนรำคาญ ไม่ได้เตี่ยก็ดุเอา “อ้า! ลื้อทำไลว่าถั่วแบบนี้ เข้าข้างอา ทำไม คือยากไล่อาหมวยเป็นเมียน้อย” “จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว” เสี่ยตวาดเสียง ดังฟังชัดถนัดหู แม่เงียบไปอึดใจ ตั้งสติได้ก็ปล่อยโฮ ออกมาลั่นบ้าน อีกนานจึงได้หยุด ประเด็น สำคัญคือ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องการแต่งงาน ของผมไปอีกนาน ผงซักฟอกไปส่งคุณป้าบ้านริมสวนเกือบสุด ชอย “คุณป้าครับ” ผมเขย่ากระดิ่งที่แฮนด์รถ พลางส่งเสียงเรียก หลับตาตะโกนแข่งกับหมา ได้สักพัก เห็นท่าไม่ไหวผมก็เลยเปลี่ยนใจ หันหัวรถจักรยานกลับ แท็กซี่คันหนึ่งแล่นตรง เข้ามา แล้วจอดตรงหน้าจักรยานของผมพอดี เพราะอีกต่างหากรับคำเบา ๆ พอคุณป้าเปิดประตูรั้วผมก็รีบเป็น จักรยานเข้าไป จอดรถแล้วก็ออกมาช่วยหิ้วของ “ขอบคุณค่ะ ฉันหิ้วเองได้” - “ท่าทางคงหนักน่าดู ให้ผมช่วยดีกว่า” ว่าแล้วผมก็สอดมือไปใต้หูกระเป๋าเดินทาง ใบใหญ่ที่เธอกำลังจะลากเอาเข้าบ้าน ชักมือออกไม่ทัน มือของผมจึงกุมทับ “คุณป้า แหม! ปล่อยให้ผมตะโกนแทบ แย่คิดว่าคุณป้าหลับ ออกไปข้างนอกก็ไม่แวะ ลงไป บอกผมก่อน” ต่อว่าพลางผมก็เบี่ยงตัวหลบ ให้ท่านลงจากรถ “เอาของมาส่งหรือจ๊ะ มาเข้าไปในบ้าน ด้วยกัน ขอโทษด้วยป้าไม่คิดว่าจะรีบเอามา ให้” ท่านพูดนุ่มนวลชวนฟังเหมือนทุกครั้ง ที่ผ่านมา “ครับ” ขยับจะถามต่อว่าท่านไปไหนมา พอดีเหลือบไปเห็น อีกคนหนึ่งกำลังก้าวลงมา จากรถ ผมจึงเปลี่ยนใจ “หนู ดูแลเอาของลงมาให้หมดนะลูก” หนูตัวโตเป็นสาวรุ่นแสนสวย แถมเสียง “ขอโทษครับ” ผมเองก็ตกใจไม่แพ้เธอ - นุ่มดีชะมัด! นกๆ แล้ ๆ แล้วยังขอบใจตัวเองไม่หาย ที่ทุกครั้งเวลาเอาของไปส่งผมชอบเถลไถล อยู่ช่วยคุณป้าจัดโน่น จัดนี่ หรือไม่ก็อยู่ชวน ท่านคุยด้วยเรื่องสารพัด ท่านเรียกผมว่าที่ เหมือนเตี้ยกับแม่และคนทั้งซอยเขาเรียกผม “คุณป้ามีหลานมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วดี นะครับ ทีนี้ก็ไม่เหงา” เวลาผ่านไปประมาณ ๒ ปี อายุผม เต็ม ๒๔ พอดีในเดือนเมษายน บ่ายวันหนึ่ง ผมเอาข้าวสาร น้ำตาล น้ำปลา น้ำมันพืช กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๙ Kalyanamitra.org