การทำบุญและการเป็นเทวดา : หน้า 85/128

เทวดาบนสวรรค์ชั้นต่าง ๆ ท่านเป็นได้แค่ รุกขเทวดาที่มีวิมานแทรกซ้อนอยู่ตามต้นไม้ หรือ ภุมเทวาซึ่งมีวิมานแทรกซ้อนอยู่ตาม เนินเขา ตามจอมปลวก เพราะท่านเป็นกาย ละเอียด เทวดาพวกนี้ที่มีฤทธิ์บันดาลอะไรได้ ก็พอมีอยู่บ้าง แต่ท่านไม่ใช้ฤทธิ์ไปในทางบาป แน่นอน เพราะท่านอยู่ได้ด้วยบุญ ท่านรู้ว่า การเป็นเทวดานั้นเป็นสุขกว่าการเป็นมนุษย์ จึงไม่อยากเกิดมาเป็นมนุษย์อีก แต่อย่างไร ก็ตาม ถ้าท่านไม่ได้สร้างบุญเพิ่ม พอบุญเก่า หมดท่านก็ต้องจุติ (ตาย) มาเกิดเป็นมนุษย์ เมื่อรู้อย่างนี้ท่านจึงพยายามสร้างบุญเพิ่ม แต่กายเทวดาทำบุญได้ยาก เช่นอยากจะ ตักบาตรกับพระก็ทำไม่ได้ เพราะไม่มีร่างกาย อย่างมนุษย์ จะบันดาลด้วยฤทธิ์เทวดาให้ ข้าวตกลงมาในบาตรพระ พระท่านจะตกใจ ขวัญหนีดีฝ่อเสียเปล่า ๆ หนทางที่จะทำได้คือ ลงรักษาคนดีมีศีลธรรม ชอบทำบุญตัก บาตร ชอบอุทิศส่วนกุศลเพื่อจะได้มีส่วน ในบุญที่เขาอุทิศให้ archaeng cheri สำหรับคนที่มีศีลไม่ครบ ๕ ข้อ เป็น คนทรงเจ้าเข้าผีท่านไม่ลงรักษาหรอกนะ แล้ว ท่านก็ไม่มาเข้าทรงด้วย ท่านเหม็นสาบ การลงรักษาของเทวดา คือการเข้าไป ดลใจให้คนดี ๆ มาคบค้าสมาคมด้วย ให้ ติดต่อค้าขายกันโดยสะดวก ได้กำไรดี ทำให้ ใจคอผ่องใสอยากทำบุญ หากจะมีเหตุ เทวดาไม่ลงโทษเรานะที่ว่าเทวดาหักคอน่ะ ไม่จริงหรอก คนมันทำผิด ทำชั่ว หลอกลวง คนอื่นเขา มันรู้โทษของตัวเองก่อนคนอื่น ก็เลยทำบ้า ๆ บอ ๆ แล้วโทษเทวดาส่งไป เทวดาท่านไม่ยอมทำบาปหรอก ท่านกลัวบาป อย่างกะอะไรดี ท่านเพียงแต่ไปเสียจากเรา ทำให้เราขาดกัลยาณมิตร ถึงคราวเคราะห์ หามยามร้าย กรรมชั่วในอดีตตามมาทันก็ ไม่มีใครมาเตือนล่วงหน้า ไม่มาขจัดปัดเป่าให้ เราก็ทรุดหนัก - สำหรับพระภิกษุ อปริหานิยธรรมข้อที่ 5 ท่านได้ยินดีในเสนาสนะป่า คือยินดีใน ความวิเวก ความสงบ พูดง่าย ๆ ก็คือ รักการ ฝึกสมาธิ ชอบตะล่อมใจตัวเองให้เกิดความ สงบ เพราะฉะนั้น ใครที่อยากเป็นกัลยาณ มิตรให้กับชาวโลก ต้องฝึกสมาธิให้สม่ำ เสมอ ไม่เช่นนั้น แม้จะเป็นกัลยาณมิตรให้กับ เภทภัยร้ายแรงก็ดลอกดลใจให้ไปเสียจากที่นั้น ตัวเองก็ยังไม่ได้ เพราะความอยากมันจะพุ่ง ให้แคล้วคลาด หรือผ่อนหนักเป็นเบา เทวดา ขึ้นมา อยากไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง จนก่อ จะคุ้มครองคนดีไว้เหมือนบอร์ดี้การ์ดหรือ องครักษ์ทีเดียว เทวดาติดต่อกับมนุษย์ได้ด้วยสายใย ความไม่สงบให้กับครอบครัวที่ทำงาน สังคม ฯลฯ ของบุญ ด้วยใจที่ละเอียดเสมอกัน ขณะที่ กิเลสมาก กิเลสน้อย เราทำพลีกรรมหรือสักการะเจดียสถาน ใจเรา เปรียบเทียบอย่างไร มักสงบนิ่ง ละเอียดด้วยบุญ แต่ถ้าเมื่อใด เราละเลยไม่ทำพลีกรรมเหมือนอย่างที่บรรพ บุรุษเคยทำ หรือลบหลู่ดูหมิ่นทำลายเจดียสถาน ใจเราก็หยาบ เทวดาก็ไม่ลงรักษาเรา แต่ มีบางคนแย้งหลวงพ่อว่า แม้เขาไม่ได้ นั่งสมาธิแต่ก็ยังรู้สึกว่ามีกิเลสน้อยกว่าคนที่ นั่งสมาธิตั้งมาก ลักษณะนี้เอามาเปรียบเทียบ Kalyanamitra.org Finer กัลยา ณ มิตร ๘๓