ปัญหาชีวิตและการต่อสู้ : หน้า 119/128

a ย ามที่ชีวิตต้องจมอยู่กับ กองแห่งความทุกข์ ความทรมาน ยามที่ชีวิตของเราต้องพ่ายแพ้ยับเยิน ต่อเกมชะตาของชีวิต หากถึงวันวันนั้น ความกล้าหาญที่แท้จริง ที่พึงกระทำ มิใช่ว่า อยู่ที่การสังเวยชีวิตตัวเอง แต่ความกล้าหาญที่แท้จริงนั้น อยู่ที่ว่า เราต้องยืนหยัดสู้ชีวิตต่อไป..... จนกว่าจะถึงวันวันนั้น....วันแห่งชัยชนะของเรา อย่าลืมนะคะ มีปัญหาเชิญปรึกษาธีรญา ขอ นั้ น สำ คั ญ ไฉ น เรียน พี่ธีรญาที่เคารพและนับถือ ผมได้อ่านวารสารกัลยาณมิตร และ ได้อ่านคอลัมน์ของพี่ พี่ตอบปัญหาชีวิต และชี้แนะแนวทางในการแก้ไขปัญหา ได้ดีมาก ผมเห็นว่าพี่ธีรญาคงจะช่วยตอบ ปัญหาและแนะแนวทางแก้ไขปัญหาของผม ได้ ปัญหาของผมไม่เหมือนกับปัญหาของ คนอื่น คือว่า ด้วยเหตุผลอันใดก็ไม่ทราบ พ่อแม่และพี่น้องเรียกชื่อเล่น ๆ ของผมว่า “ไอ้ทีม” ผมไม่มีความสุขเลยที่ใคร ๆ เรียกผม ว่าไอทม ปัจจุบันผมอายุ ๒๐ ปี ตลอดเวลา ที่ผ่านมาผมไม่กล้าที่จะทำอะไร และไม่อยาก ไปไหน ผมไม่อยากให้ใครมาเรียกผมว่า ไอ้ทีม และผมไม่อยากให้ใครรู้จักชื่อเล่น ของผมด้วย พี่ธีรญาครับมันเป็นเวรเป็นกรรม อะไรของผมก็ไม่รู้ที่ต้องมีปัญหาเช่นนี้ ( ขณะนี้ผมกำลังเรียนอยู่ในชั้น ปวช.๓ ในวิทยาลัยอาชีวะแห่งหนึ่ง ก่อนที่ผมจะมา เรียนในวิทยาลัย ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยม ต้นใกล้บ้าน ๓ ปี ต่อจากนั้นผมจึงไปสอบ เรียนต่อมัธยมปลายในโรงเรียน ซึ่งอยู่คนละ อำเภอกับบ้านของผม ตอนนั้นผมคิดว่าจะ ไปเรียนให้ไกล ๆ จากคนที่เรียกชื่อผมว่า ไอ้ทีม แต่ปรากฏว่ามีเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกัน suppliers | มาเรียนที่นี่หลายคน และคนพวกนี้ได้ไปบอก กับเพื่อนใหม่ว่าผมชื่อเล่นว่าไอ้ทีม ผมอาย เพื่อนใหม่ครับ และผมได้ชอบพอกับผู้หญิง ห้องเรียนเดียวกับผม ผมไม่กล้าคุยกับเขา ห้องสมุด ปัญหาชีวิต Kalyanamitra.org โดย ธีรญา กลัวเธอรู้ว่าผมชื่อนี้ เขาจะอายคนอื่นไปด้วย ทั้ง ๆ ที่เธอได้มองผมบ่อย ๆ ผมกลัวเธอจะ อับอายคนอื่นครับ พอเรียนมัธยมปลาย ๑ ปี คือ จบแค่ ม.๔ ผมทนอย่างนี้ไปไม่ได้ ผมก็ต้องออก เพราะผมทนเรียนไม่ได้ ผม ไม่กล้าที่จะไปสู้หน้ากับใครเขา ผมออกมา อยู่บ้าน เวลา พ่อ-แม่ ถามว่าเป็นเพราะอะไร ผมไม่รู้จะพูดกับแม่อย่างไรดี ผมไม่กล้าบอก ความจริง กลัวพ่อแม่จะดูเอา ผมบอกว่า ผมเรียนไม่ไหวเพราะการเรียนยากมาก ที่บ้านผมมีอาชีพทำไร่ทำนา ช่วงนั้นผม ช่วยพ่อแม่ทำนา ผมไม่มีความสุขเลย ผม มักชอบเก็บตัวอยู่กับบ้านคนเดียว ไม่ชอบ ไปเที่ยวที่ไหน บางครั้งก็นั่งซึม ชอบคิดแต่ เรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้ อยู่กับบ้านได้หนึ่งปี ก็คิดได้ว่าถ้าอยู่อย่างนี้คงไม่มีอนาคตแน่ ผมจึงตัดสินใจสมัครเข้าเรียนวิทยาลัยอาชีวะ แห่งหนึ่ง ผมเรียนกับรุ่นน้องเลยยังไม่มีใคร รู้จักชื่อเล่นของผม แต่ผมก็วิตกกังวลเรื่องนี้ มาก ผมไม่กล้าชวนเพื่อน ๆ มาเที่ยวบ้าน บังเอิญวันหนึ่ง มีเพื่อนเขามาหาผม ที่บ้านและขอค้างคืนที่บ้านผม เขาจึงรู้จัก ชื่อเล่นของผม ผมกลัวเขาจะนำเรื่องนี้ไปเล่า ให้คนอื่นที่โรงเรียนฟัง ตอนนั้นผมอยู่ชั้น ปวช.๒ เทอมสุดท้าย เพื่อนคนนี้เขาก็ไม่เห็น พูดอะไร ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ใช่เพื่อนสนิทผม เพื่อนข้างบ้านเจอผมในโรงเรียน แล้วมาเรียก ชื่อเล่นของผม ผมเลยไม่หันไม่มอง ไม่พูด กับเขา ผมไม่รู้จะปรึกษากับใคร จะไป ปรึกษากับฝ่ายแนะแนวของวิทยาลัยของผม ก็ไม่กล้า ผมจะทำอย่างไรดีพี่ ผมกลัวเพื่อน รู้เรื่องนี้เลยนำมาล้อเลียนผม เพราะทำให้ กัลยา ณ มิ ต ร ๑๑๗