การศึกษาธรรมะในพระพุทธศาสนา : หน้า 35/128

พระพุทธเจ้าเคยตรัส ไว้ ใ น ค ม ภีร์ ก า ล า ม สู ต ร ว่า ก็บอกว่าของตัวเองนั้นดีที่สุด ประเสริฐที่สุด ถ้าจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาใน นิกายอื่น จึงควรมองข้อดีของคนอื่นแล้วก็นำมาใส่ของตัวเอง ถ้าทำอย่างนี้แล้ว สังคม ศาสนาทั่วโลกก็จะเป็นไปด้วยความสุข ไม่ใช่สังคมที่คอยมาจับผิดกันเอง อิจฉากันเอง ใส่ร้ายกัน เอง มิฉะนั้นหลักวิชชาต่าง ๆ ก็จะเศร้าหมอง ศาสนาของเราก็จะเป็นศาสนาซึ่งเต็มไปด้วยความ อึดอัด หาใช่เป็นศาสนาที่เจริญเพื่อการปล่อยวางการพ้นจากความทุกข์ไม่ วิชชาธรรมกายนั้น เป็นเรื่องหนึ่งที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษชาวไทยนับเป็นเวลา หลายร้อยปี อาจจะถึงเป็นพันปีก็ว่าได้ แต่กลายมาเป็นของใหม่ของคนยุคนี้ไป โดยผู้ที่ ยึดติดกับตำรามากเกินไป โดยลืมนึกว่าการเขียนตำราต่าง ๆ นั้นก็มีที่มา นั้นก็มีที่มาของการเปลี่ยน แปลงตำราต่าง ๆ เกิดขึ้น “มาปิฏกสปทาเนนฯ คือไม่เชื่อเพราะยึดติดกับคัมภีร์ทางศาสนา ก็จะถือว่าตัวเองถูก” กว่าจะเป็นคัมภีร์ได้ก็หมายความว่าต้องมีขบวนการต่าง ๆ มากมาย มีการรวบรวมการเรียบ เรียง ซึ่งอาจจะหมายถึงการตัดทอนและเสริมแต่งในขณะเดียวกันก็ได้ และอาจจะคัดลอกกันมา ผิด ๆ ติดต่อกันมาเรื่อยจนถึงปัจจุบัน เราต้องไม่ลืมว่าพุทธศาสนานั้นต้องเปลี่ยนแปลงรูปแบบต่อ ไปเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา การที่จะสรุปว่าของเก่าเป็นอย่างไรนั้นต้องเข้าใจจริง ๆ ก่อนว่า ประวัติการทำการพิจารณาคัมภีร์ศาสนาแต่ละครั้งแต่ละหนนั้นมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร บ้าง หลักศิลาจารึก และหนังสือพระสมถวิปัสสนาที่ได้รวบรวมคัมภีร์โบราณแล้วพิมพ์ใหม่ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๙ นี้ ก็เป็นตัวอย่างอันดี และเป็นหลักฐานที่ยืนยันเกี่ยวกับการปฏิบัติแบบ วิชชาธรรมกายในอดีตของแผ่นดินไทยของเรา และเป็นเครื่องพิสูจน์ได้ว่า เป็นสิ่งซึ่งอยู่คู่กับชาติ ไทยมานานนับพันปี อาตมาก็ขอจบการบรรยายนี้แต่เพียงเท่านี้ และขอให้ทุกท่านจงประสบความสุขความเจริญในการ ศึกษาธรรมะทั้งภาคปริยัติ และภาคปฏิบัติในพระพุทธศาสนายิ่ง ๆ ขึ้นไป ๑๑. ท่านพระครูสีลวรคุณ วัดมณีชลขันธ์ จ.ลพบุรี ได้ต้นฉบับจากวัดประดู่โรงธรรม กรุงศรีอยุธยา (กรุงเก่า) ซึ่งเป็นแบบของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ แล้วมอบให้ผู้รวบรวม (พระมหาใจ โชติปญโญ) เมื่อ ๑๗ พ.ย. ๒๔๗๘ ๑๒. ในที่นี้ยังคงลักษณะการเขียนของเดิมไว้ จะสังเกตเห็นคำว่า นิมิตต์ จิตต์ เป็นต้น กัลยา ณ มิตร ๓๓ Kalyanamitra.org