พระพุทธศาสนาในสยามประเทศ : หน้า 34/124

ธิดาของตนจนกว่าชีวิตจะแตกดับ แม้ใน ระยะต่อมาจะมิได้เลี้ยงดูด้วยเสื้อผ้าอาหาร และเครื่องอุปกรณ์แห่งชีวิตอื่น ๆ แต่น้ำใจ ที่จดจ่อต่อลูกนั้นมิได้ลดลงเลย สมณพราหมณาจารย์ได้รับเกียรติ และสิทธิพิเศษหลายประการ ในฐานะ เป็นผู้ถือประทีปส่องทางแก่มวลชน ได้รับ การเคารพบูชา และการเลี้ยงดูควรแก่ อัตภาพสถานะแห่งตน ความโอบอ้อมอารี ยิ้มแย้มแจ่มใส ในดวงใจของชาวสยาม รวมทั้งวัฒนธรรม อันดีงาม ใครเล่าจะปฏิเสธว่ามิใช่เพราะ อิทธิพลแห่งพระพุทธศาสนา ทั่วผืนแผ่นดินทองอันเป็นรูป ขวาน ซึ่งได้นามว่า "สยามประเทศ" นี้ เป็นพื้นที่ซึ่งอุดมด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร หลายหลาก ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว ณ ที่นี้เองเมล็ดพืชแห่งพระพุทธโอวาทได้ ถูกหว่านลงในดวงใจ แล้วหยั่งรากลึก มั่นคงและแผ่ปกคลุมไปทั่ว แม้กระทั่งใน หัวใจมหาโจรผู้เหี้ยมโหดก่อนจะลงมือ โจรกรรม เขายังต้องภาวนาถึงพระ พุทธคุณ ธรรมคุณ และสังฆคุณ ทุกบ้าน ทุกเรือน ทุกหนทุกแห่ง ที่มีอาคาร พระพุทธปฏิมากร-รูปแทน องค์พระมหาสมณโคดมจะประดิษฐานอยู่ เป็นที่เคารพสักการะ แม้กระทั่งในทุ่งนา และป่าเขา ประชาชนก็ยังนำพระรูป ของสมเด็จพระบรมศาสดาติดตัวไปด้วย เพื่อเป็นที่ระลึก ให้ดำเนินชีวิตตามแนว ทางแห่งพระองค์ เขาจะรู้สึกไม่สบายใจ อย่างยิ่ง ถ้าไม่มีพระรูปแห่งจอมศาสดา พระองค์นั้นติดตัวไปเมื่อยามสัญจร พระมหากษัตริย์เจ้าทุกยุคทุกสมัย และทุกพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งเป็น เอกอัครศาสนูปถัมภกอีกตำแหน่งหนึ่งด้วย ทรงรู้สึกเป็นพระเกียรติ ที่ทรงได้รับ ตำแหน่งนี้ ยิ่งเสียกว่าความเป็นจอมคน ในแผ่นดิน ๓๒ กัลยาณมิตร ประเทศสยาม-แดนนี้คือ ดินแดน แห่งกาสาวพัสตร์สัญลักษณ์แห่ง ความบริสุทธิ์ผ่องใส กาสาวพัสตร์ เหลืองอร่ามงามอำไพแผ่ปกคลุม - ทั่วผืนแผ่นดินสยาม มีอาราม โบสถ์ วิหาร ละลานตา ช่อฟ้าใบระกา สุกใสแพรวพราวด้วยศิลปกรรมอันบรรเจิด เสียงระฆังในวันอัฏฐมี และปัณณรสีดิถี ที่ ๘ ค่ำ ๑๕ ค่ำ ดังกังวานเหมือนจะ ติดต่อเป็นเสียงเดียวกัน นี่คือสัญลักษณ์ ของเสียงแห่งความสงบซึ่งแผ่ไปทั่วบริเวณ มณฑล กล่าวโดยเฉพาะในวันสำคัญทาง ศาสนา เช่นวันมาฆบูชาหรือวิสาขบูชา เมื่อท้องฟ้าสีขาวทาบยาวจากทิศเหนือ จรดทิศใต้แสดงว่า อรุณรุ่งกำลังจะมาถึง ประชาชนลุกขึ้น เพื่อเตรียมขาทนียะ โภชนียาหารสำหรับถวายแก่สมณะใน อยู่ทั่ว เสมือนประดู่บานปลาย ปุพพัณหกาล ฤดูหนาว สีแดงยาวทาบขอบฟ้าด้านตะวัน ออกแทนแสงสีขาว พระอาทิตย์ดวงกลม โตโคจรขึ้นมาจากขอบฟ้าแล้วสาดแสง อันอบอุ่นลงสู่เมทนีดล ณ เวลานั้น..... ตามบทจรวิถี จะมองเห็นบุรุษ ในรูปลักษณะและวัยต่าง ๆ ห่อหุ้มกาย ด้วยกาสาวพัสตร์-สีเหลืองหม่น เคลื่อน ย้ายไปด้วยอาการสำรวม มีนัยน์ตา ทอดลงต่ำ มีภาชนะกลม ๆ สีดำในมือ เดินรับอาหารด้วยอาการสงบและอวยพร แก่ผู้ถวายอยู่ในใจท่านเหล่านี้เป็นที่รู้ดี ของทวยชนในนามว่า "ภิกษุ" หรือ "พระ" ประเทศสยาม-แดนนี้ คือ ดิน- แดนแห่งกาสาวพัสตร์สัญลักษณ์แห่ง ความบริสุทธิ์ผ่องใส กาสาวพัสตร์ เหลืองอร่ามงามอำไพแผ่ปกคลุมอยู่ทั่ว เสมือนประดู่บานปลายฤดูหนาว ประชาชนแต่งกายอย่างสวยงาม เป็นพิเศษ คอยถวายอาหารเป็นแถวทิว แล้วย่อกายลงนมัสการนักพรตผู้รับอาหาร เหล่านั้น เขารู้สึกชุ่มชื่นไปตลอดวัน นี่เอง ที่พระศาสดาตรัสว่า "อย่ากลัวบุญเลย คําว่าบุญนั้นเป็นชื่อของความสุข และว่า "บุญให้ความสุขทั้งกลางวันและกลางคืน Kalyanamitra.org