พระเกียรติยศของสมเด็จพระนเรศวร : หน้า 43/124

นิกรโยธาทวยหาญมาก และมีชัยแก่พระ มหาอุปราชา ก็จะหาผู้เป็นมหัศจรรย์ แผ่พระเกียรติยศให้ปรากฏไปในนานา ประเทศธานีใหญ่น้อยทั้งปวงไม่ พระ ราชสมภารเจ้าอย่าทรงพระวิตกน้อย พระทัยเลย อันเหตุที่เป็นครั้งนี้เพื่อเทพย เจ้าทั้งปวง อันรักษาพระองค์ จักสำแดง พระเกียรติยศดุจอาตมภาพถวายพระพร เป็นแท้' สมเด็จพระนเรศวรได้สดับฟัง สมเด็จพระพนรัตน์ถวายวิสัชนากว้าง ขวาง ยกองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ขึ้นมาเอ่ยอ้างเปรียบเทียบ ก็ทรงปีติ โสมนัสตื้นตันในพระทัย ทรงยกพระกร ขึ้นประนม เปล่งวาจาว่า พระเจดีย์ที่พระเอกาทศรถ ทรงสร้างไว้ที่วัดวรเชษฐาราม อยุธยา เพื่ออุทิศแด่พระนเรศวร "สาธุ สาธุ พระผู้เป็นเจ้าว่านี้ ถวาย แต่ทว่าจะต้องให้ไปตีเอาเมือง แสนยานุภาพอันเกรียงไกรของ ควรนักหนา" "พระผู้เป็นเจ้าขอแล้วโยมก็จะ | พุทธองค์เสมอ ตะนาวศรี เมืองทวายแก้ตัวก่อน กองทัพไทยครั้งนั้นระบือลือลั่นไปทั่วยัง สมเด็จพระพนรัตน์เห็นว่าพระ สมเด็จพระพนรัตน์ถวายพระพร นานาประเทศ นเรศวรทรงคลายพิโรธแล้ว จึงถวาย ว่า ในขณะเดียวกัน ความเป็น พระพรว่า อาตมภาพและพระราชาคณะ "การซึ่งจะใช้ไปตีบ้านเมืองนั้น กษัตริย์นักรบและนักปกครองผู้มีธรรม ก็สุดแต่พระราชสมภารเจ้าจะสงเคราะห์ สถิตอยู่ในพระทัยก็แผ่ความชุ่มฉ่ำ อบอุ่น ทั้งปวงเห็นว่า ข้าราชการซึ่งเป็นโทษ มิใช่กิจของอาตมภาพทั้งปวงอันเป็นสมณะ” ไปทั่วผืนแผ่นดินสยาม เหล่านี้ก็ผิดนักหนาอยู่แล้ว แต่ทว่าได้ทำ แล้วสมเด็จพระพนรัตน์และพระ พระองค์...สมเด็จพระนเรศวร- ราชการมาตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระบรมอัย | ราชาคณะทั้งปวงก็ถวายพระพรลาไป มหาราช พระมหาราชผู้เป็นจอมทัพไทย ยิกาธิราช และสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง โชคดีที่ใกล้วันพระ แม่ทัพนายกองที่มี ผู้สถิตสถาพรอยู่อย่างมั่นคงในทุกดวงใจ ทั้งทำราชการในใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท | ความผิดจึงได้รับการรอลงอาญา และ ของคนไทยทุกคนตลอดกาลนาน ของพระราชสมภารเจ้าแต่เดิมมา ดุจพุทธ เพราะเมตตาธรรมของพระ แม่ทัพนายกอง บริษัทสมเด็จพระบรมครูเหมือนกัน อาตม ภาพทั้งปวงขอพระราชทานโทษคนเหล่านี้ ไว้สักครั้งหนึ่งเถิด จะได้ทำราชการฉลอง พระเดชพระคุณสืบไป” (DRAF สมเด็จพระนเรศวรจึงตรัสว่า เหล่านั้นจึงพ้นจากความตาย เหล่านี้ ล้วนปรากฏชัดในประ วัติศาสตร์ไทย... ( ความเก่งกล้าของจอมกษัตริย์ นักรบยอมสยบให้ "ธรรมะ" ของพระ- ความตอนสมเด็จพระพนรัตน์ ทูลขอโทษให้แม่ทัพนายกองนี้ คัดมาจากสำนวนในหนังสือ พระราชพงศาวดาร กัลยาณมิตร ๔๑