การตั้งเป้าหมายในชีวิต : หน้า 109/124

ขยับปากกา ไม่รู้จะรีบไปไหนกัน ลักขณา เพ็ชรไพสิฏฐ์ วันหนึ่งเมื่อใกล้ปีใหม่ ผู้เขียนกำลังจะออกจากบ้านไปธุระ หลานชาย วัย ๑๓ ปี รุ่นกระทงของผู้เขียนก็เข้ามายืนใกล้ ๆ ทำสีหน้าบึ้ง ๆ บูต ๆ เพราะ เพิ่งถูกคุณแม่ดุมา ผู้เขียนนึกขำจึงได้ถามเขาไปว่า "ปีใหม่นี้ลูกมีอะไรใหม่ ๆ จะทำบ้างจะ เขาตอบแบบงอน ๆ ว่า “ก็ไม่เห็นว่าจะต้องทำอะไรนี่ ปีใหม่ปีเก่าก็ เหมือนกันนั่นแหละ ไม่เห็นจะมีอะไรดี ๆ ขึ้นมาเลย มันก็งั้น ๆ แหละ" "ตอบคุณยายให้ดีกว่านี้ได้ไหม?” "ก็คุณยายจะให้ตอบอย่างไรหละครับ ก็ตั้มรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นี่ครับ วันเดียวกันนั้นเอง ที่โต๊ะอาหารในภัตตาคารแห่งหนึ่ง เมื่อพวกเราคือ ผู้เขียนกับน้องและหลาน อิ่มหนำสำราญกันแล้วก็สนทนากันไปเรื่อย ๆ ผู้เขียน สังเกตเห็นหลานชายยังเครียด ๆ อยู่ จึงชวนสนทนาเพื่อให้เขาคลายเครียดบ้าง ก็ถามไปเรื่อย ๆ ว่า ตอบว่า "ปีใหม่นี้ลูกตั้งใจจะทำอะไรบ้างจ๊ะ" เจ้าหลานชายหนุ่มน้อยหันมองผู้เขียนด้วยท่าขรึม ๆ ยิ้มทั้งขรึม ๆ แล้ว "ก้อ... ปลูกมะพร้าวขึ้นมาใหม่ แทนต้นเก่าที่เจ้าเกย์ทำลายไปครับ ถามต่อว่า แล้วอะไรอีกจ๊ะ?” เขามองหน้าผู้เขียนอย่างรู้ทันว่า วันนี้ยายจะเอาเรื่องกับตั้มอีกแล้ว แต่ก็ยังตอบขรึม ๆ มาอีกว่า Kalyanamitra.org กัลยา ณ มิตร ๑๐๗