การบรรพชาและการละทิ้งกาม : หน้า 115/124

"มีสิพระองค์ วันนี้ขณะที่ อย่างนายใช้บริวารไปทำคุณประโยชน์ พระองค์บรรทมหลับบนตักของหม่อม ย่อมครอบครองราชสมบัติโดยสวัสดี ฉัน หม่อมฉันบังเกิดความคิดที่จะปลง เป็นที่พึ่งของอาณาประชาราษฎร์ได้ พระชนม์ชีพของพระองค์เสียหลายครั้ง หม่อมฉันจึงขอถวายคืนราชสมบัติทั้ง แต่ก็ระงับไว้ได้ ความคิดร้ายต่อพระองค์ สิ้นที่โปรดพระราชทานให้ และ นี้ย่อมเป็นโทษมหันต์ ขอพระองค์ ขอกราบลาไปบรรพชา เพื่อให้พ้น โปรดอภัยให้ด้วย และหม่อมฉันก็ได้คิดว่า หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป วันหนึ่ง ความโลภในจิตของหม่อมฉันจะทวี ความรุนแรงขึ้น จนกระทั่งกล้าลงมือ ก่อบาปก่อเวรให้ตัวเองได้ "อย่างนั้น เพื่อนบอกความ จริงมาเช่นนี้ก็ดีแล้ว เราเข้าใจจิตใจของ เพื่อนดี เราไม่ถือโกรธเพื่อนหรอก หากเพื่อนปรารถนาจะเป็นกษัตริย์ จากบาปทั้งหลาย เพื่อจะได้เลิกรำพัน ถึงกามทั้งห ทั้งหลาย เพื่อให้รู้เท่าทันกาม ทั้งหลาย เพราะกามนั้นมีน้อยก็ไม่พอ แม้มีมากก็ไม่พอ ไม่รู้จักอิ่ม กามทั้งหลาย เป็นเครื่องรำพันของคนโง่ ให้เรา หลงพอใจในรูปสวย ๆ เสียงเพราะ ๆ หลงกลิ่นหอม หลงสัมผัสสิ่งอัน เย้ายวนใจ กามมันหลอกมันล่อเรา มาตลอด ให้เราหลงใหล ให้เราพอใจ เราก็จะยกให้เพื่อนครองบัลลังก์ทั้งหมด ใฝ่หามาบำรุงบำเรอไม่รู้อิ่ม หม่อมฉัน เราขอเป็นอุปราชให้ก็ได้ พระเจ้าอุทัย พิจารณาเห็นแล้วว่า หากหม่อมฉันไม่ ราชตรัส "พระองค์ผู้ประเสริฐ หม่อมฉัน ไม่ประสงค์จะครองราชสมบัติแล้ว หม่อมฉันขอสละทุกอย่าง จะไม่โลภอีก แล้ว มิฉะนั้น เมื่อถึงคราวสิ้นชีวิตลง หม่อมฉันคงต้องไปเกิดในอบายภูมิ แน่ ขอให้พระองค์จงครองราชสมบัติต่อไป เถิด หม่อมฉันเห็นโทษของกาม แล้วว่า ปลีกตนออกไปบรรพชา คงไม่พ้นตก เป็นทาสของกามเหล่านั้นเป็นแน่ หม่อมฉันจึงตัดสินใจ อีกครั้งหนึ่งพระเจ้าข้า บอกราบลา เมื่อกราบลาพระเจ้าอุทัยราช แล้ว พระราชาครึ่งมาสกก็เสด็จเข้าสู่ป่า หิมพานต์ บวชเป็นฤาษี บำเพ็ญตน เกิดจากความนึกคิด ต่อไปนี้หม่อมฉัน อบรมฌานและอภิญญาให้บังเกิดขึ้นได้ จะไม่คิดถึงมันอีก โทษของมันก็จะไม่ เกิดแก่หม่อมฉัน ความอยากช่วงชิง พระเจ้าอุทัยราชนั้น เมื่อสหาย อยากครอบครอง อยากได้รับการ ออกบรรพชาแล้ว ก็ทรงรำพึงกับ สำเร็จ บำารุงบ้าเรอเอาอกเอาใจ สิ่งเหล่านี้ พระองค์เองว่า หากเราเผลอใจไม่รู้เท่าทันมัน เราก็จะ ตกเป็นทาสของมัน ให้มันบีบคั้นเราให้ "เราได้ความเป็นกษัตริย์ ก่อกรรมทำชั่ว หม่อมฉันพิจารณา เพราะผลบุญอันเล็กน้อยที่บำเพ็ญมา ใจของตนเองแล้ว เห็นว่าหม่อมฉันควร แต่บัดนี้ เพื่อนของเราเขามีโอกาสบำ ไปให้ห่างทรัพย์ศฤงคารสมบัติ และ เพ็ญบุญอันยิ่งใหญ่แล้ว ช่างดีเหลือเกิน ความสุข ความเย้ายวนทั้งหลาย... พระเจ้าอุทัยราชมักเปล่งวาจา ส่วนพระองค์นั้นเป็นผู้ที่มีพระทัยมั่นคง ว่า "นี่เป็นผลบุญอันเล็กน้อยของเรา" เบิกบาน แจ่มใส ไม่มีความขุ่นข้อง หมองมัวใด ๆ มาแผ้วพาน เป็นผู้ทรง เมตตาธรรม ทรงใช้พระราชทรัพย์ อยู่เสมอ แต่พระองค์ไม่เคยอธิบาย แจกแจงให้ใครเข้าใจเลย แม้แต่พระ อัครมเหสี Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๑๓