ความคิดของพระราชา : หน้า 114/124

ต่อจากฉบับที่แล้ว ในขณะที่พระราชาครึ่งมาสก เมื่อพระขรรค์ขึ้นสุดพระพาหา หมายจะ นั่นพระศอของพระเจ้าอุทัยราชนั้น ความสำนึกในชั่วขณะจิตหนึ่งได้บังเกิด ขึ้น เราเป็นใคร ! เรามาจากไหน ! ทำไมเราหวังครองราชสมบัติ ทั้งหมดเสียคนเดียว ไม่ได้ !.." เราตั้งครึ่งหนึ่ง เราจะเนรคุณพระองค์ ทรงคิดดังนี้แล้ว พระราชา ครึ่งมาสกก็สอดพระขรรค์เข้าฝักวาง ไว้ข้างกาย สักครู่ใหญ่ ๆ ต่อมา ความคิด ที่จะปลงพระชนม์พระเจ้าอุทัยราชก็ได้ บังเกิดขึ้นอีก ทรงขยับพระหัตถ์กำด้าม พระขรรค์ แต่แล้วความระลึกถึงความ ผิดชอบชั่วดีก็ได้บังเกิดตามขึ้นมา ก็ ทรงระงับใจไว้อีก !... ไม่นาน ความคิดที่จะปลง พระชนม์ก็บังเกิดขึ้นอีก ถึง ๒-๓ ครั้ง ถึงกับตรงชักพระขรรค์ออกจากฝักเสื้อ เรามีทรัพย์แค่ครึ่งมาสก เป็นกรรมกรยากจนหาเช้ากินค่ำ พระเจ้าอุทัยราชมีน้ำพระทัย ขึ้น กว้างขวางยิ่งกว่ามหาสมุทร พระราชาครึ่งมาสกระลึกถึง พระองค์ทรงให้เราทุกอย่าง ! ทรงอุปการะเราผู้ยากไร้ ทรงให้ทุกอย่างแก่เรา ! เราเป็นราชาก็เพราะพระเจ้าอุทัยราช นี่เราจะทำร้ายพระองค์ เราจะฆ่าพระองค์ การกระทำของพระองค์เอง ก็ทรงเข้า พระทัยได้ว่า “...จิตของเราเกิดขึ้นบ่อยๆ เพื่อ ...ดูสิ นอนหลับสนิทยังกับ เด็กไร้เดียงสา ความตายอยู่ตรงหน้า แล้วก็ยังไม่รู้ พระองค์ไว้ใจเรามาก ทรงมีพระคุณต่อเรามาก ชุบเราขึ้นจากกรรมกรเข็ญใจ มาเป็นพระราชา ยอมครองราชสมบัติ เพียงครึ่งเดียว ยกให้เราตั้งครึ่งหนึ่ง เราจะเนรคุณพระองค์ไม่ได้ !..." ๑๑๒ กัลยา ณ มิตร เรามันเป็นคนขี้อิจฉา เป็นคนเนรคุณ ! เราเป็นคนเนรคุณ !... ความสำนึกในความผิดชอบ ชั่วดีได้บังเกิดขึ้นในใจของพระราชา ครึ่งมาสก พระองค์ลดพระพาหา ทอดพระเนตรพระพักตร์ของพระเจ้า อุทัยราช ซึ่งบรรทมหลับพริ้มอย่าง เป็นสุขบนพระเพลาของตน แล้วก็ ทอดถอนพระทัย ...ดูสิ นอนหลับสนิทยังกับ ชักจูงไปในทางชั่วบาป ถ้าเราปล่อย ให้อยู่ในสภาพเช่นนี้ต่อไป หากจิตของ เราถูกความโลภที่มีพลังรุนแรงยิ่งขึ้น ถูกความอิจฉาริษยาคลอบคลุมใจหนัก ขึ้น ลุแก่อำนาจมากขึ้น เราคงต้องทำ บาปอย่างมหันต์ อย่าปล่อยให้เป็น อย่างนี้ต่อไปเลย เราจะต้องทำอะไร สักอย่าง" พระราชาครึ่งมาสกวางพระขรรค์ ลง ขยับกายเล็กน้อย ทำให้พระเจ้า อุทัยราชตื่นจากบรรทม ทรงหมอบ กราบลงแทบพระบาทพระเจ้าอุทัยราช แล้วตรัสว่า "ราชะ โปรดอภัยโทษให้แก่ เด็กไร้เดียงสา ความตายอยู่ตรงหน้า หม่อมฉันด้วยเถิด แล้วก็ยังไม่รู้ พระองค์ไว้ใจเรามาก ทรงมีพระคุณต่อเรามาก ชุบเราขึ้นจาก “โทษอะไรกันล่ะ ในระหว่าง กรรมกรเข็ญใจมาเป็นพระราชา ยอม เราสองคนไม่เคยโกรธเคืองอะไรกัน ครองราชสมบัติเพียงครึ่งเดียว ยกให้ เลยนี่นา