การติดตามนายในที่ประชุม : หน้า 102/124

๑๙. เมื่อเวลาไปไหนกับนาย อย่าพลัดกับนาย "ติดหน้าตามหลังนายไปราชการและไปที่ประชุมใด ๆ ก็ดี ซึ่งเป็นที่ประชุมชน เรื่องนี้เป็ เรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่ว่าเวลา ไปไหนที่มีผู้คนมาก ๆ ก็อาจเกิดการ พลัดหลงกันได้ บางทีเราก็เคยพลัดกับ คนพลุกพล่านนั้น ถ้าบ่าวไม่เอื้อเฟื้อแล้วย่อมจะพลัดกันหลงกันกับนาย ทำให้ได้ ความลำบากต้องค้นหากันโกลาหล จะต้องการอะไรที่บ่าวถือไปก็ไม่ได้ จะกลับฤา จะไปไหนต่อไปก็ย่อมขัดข้อง ทำให้เสียการเสียประโยชน์ไปก็มีเป็นที่ไม่สมควร พ่อแม่กับเพื่อนฝูง พอเดินเบียดเสียดกัน เพราะฉะนั้นบ่าวควรต้องระวังนาย อย่าเพลินซ้ายเหมือขวาปล่อยสติจนเผลอ ให้ตั้งใจ เข้าเหลียวกลับมาอีกที เอ้าหายไปตรงไหน ระวังอย่าให้พลัดกับนายไปได้ และเมื่อนายเข้าไปในที่ใดเราคอยอยู่ในที่ใด ก็ต้อง ก็ไม่รู้แล้ว ถ้าเป็นเรื่องเที่ยวเตร่ไม่ได้ไป คอยสำรวจตรวจตราและดูผู้คนเข้าออกแห่งที่นั้น ว่านายจะออกมาหรือยัง อย่าเผอเรอ เรื่องงานสำคัญก็แล้วไป แต่ถ้าเป็นการ เซ่อเซอะให้แคล้วคลาดกับนายไปได้ ถ้าที่นั้นเป็นที่คนพลุกพล่านสับสน เราก็ควร ติดตามไปในหน้าที่การงานหรือราชการ จะสังเกตตอนเบื้องบนอันที่จะเห็นได้ง่าย คือนายเรามัวเงาขาวดำและซวดทรงสูงต่ำ แล้ว เรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องสำคัญขึ้นมา อย่างไร เราก็ต้องเพ่งหมายดูอย่างนั้นเรื่อยไป ถ้าท่านใส่หมวก ๆ ที่ใส่นั้นอย่างไร เพราะถ้าเราไม่เป็นคนรอบคอบแล้วก็อาจ ก็ดูอย่างนั้นเรื่อยไปก็คงจะสังเกตพบได้ง่าย เมื่อและประเมินพบเครื่องหมายตามสังเกต พลัดหลงกับนายได้ ต้องยุ่งยากค้นหากัน ได้แล้วจึงลดแลลงมาสังเกตดูหน้าเอาเป็นแน่อีกชั้นหนึ่ง ก็คงจะพบได้ง่ายดีกว่า ดูอย่าง ให้โกลาหล งานการก็อาจเสียหายได้ ตะลุยอันไม่มีหลัก ถ้ามืดหรือห่างไกลที่ดูหน้าไม่ถนัด เราก็ควรสังเกตกิริยาท่าทางที่ ท่านเดินก็คงรู้ได้ว่าใช่ฤาไม่ ธรรมดาเดินมาแต่ไกลถามืดสักหน่อยนั้น ดูหน้าไม่พอ ที่จะจําได้เลยต้องดูกิริยาท่าทางที่เดินก็คงจะรู้ได้ว่าใครเป็นแน่ คนที่เราคุ้นเคยรู้จัก ชัดเจนนั้น สังเกตดังนี้ไม่ใคร่จะผิดเลย” ห้องประชุม นี้มาแล้วตั้งแต่สมัยยังเป็นนิสิต คราวนั้น โดยไปกับเพื่อนๆ หลายคนติดตามอาจารย์ ไปประชุม คนหนึ่งถือกล้อง เราถือฟิล์ม หลวงพ่อมีประสบการณ์ในเรื่อง ส่วนอีกคนหอบเอกสารไป ก็พากันเดิน ตามอาจารย์ไปเข้าลิฟท์โดยลืมถามไปว่า จะไปชั้นไหน เผอิญคนมาก พออาจารย์ เข้าไปในลิฟท์ประตูก็ปิด พวกเราอยู่ ข้างล่าง เอาละซิ...ไม่รู้ว่าอาจารย์ขึ้นไป ชั้นไหน ก็เดาสุ่มขึ้นลิฟท์ไปอย่างนั้นเลย พลัดกันวุ่นวาย กว่าจะเจอกันก็ใช้เวลา อีกเป็นชั่วโมง ผลสุดท้ายเรื่องที่อาจารย์ จะนำไปรายงานก็รายงานไม่ได้ เพราะ เอกสารติดอยู่ที่เพื่อนคนหนึ่ง พอเจอคน ถือเอกสารนั้นแล้วจะไปธุระเรื่องอื่นต่อ จำเป็นต้องใช้กล้อง กล้องก็ไปติดที่เพื่อน อีกคนหนึ่งซึ่งพลัดหลงกันไปคนละทาง วัน นั้นอาจารย์หัวเสียทั้งวัน เพราะไม่ได้งาน ๑๐๐ กัลยา ณ มิตร