การให้และการปฏิบัติ : หน้า 17/113

66 ห า ก ถึง ธ ร ร ม ก า ย เช่นนี้ แล ee เอาตัวรอดได้ ต า ย เ สี ย ช า ติ ก่ อ น ภรรยาสามีก็เป็นทาน แต่ว่าต้องให้ โดยไม่มุ่งหวังสิ่งหนึ่งสิ่งใดตอบแทน จึงจะเป็นทานแท้ๆ ถ้ามุ่งหวังสิ่งหนึ่ง สิ่งใดก็ไม่เป็นทาน อย่างให้ข้าว แมวกิน หากมุ่งหวังเพื่อให้แมวนั้น ไว้จับหนู การให้อย่างนั้นก็ไม่เป็น ทาน ต้องให้กินโดยไม่มุ่งหวังอะไร ตอบแทนจากมัน ให้มันกินเพื่อให้ หายหิว กันอดอยาก หากให้อย่างนี้ จึงจะจัดว่าเป็น “ทาน” จะให้แก่สัตว์ เดรัจฉานอย่างอื่นใดก็ตาม ต้องให้ ก็ได้ ถ้ า วั น ไ ห น จ ะ ต า ย ก็รู้ คือ โดยไม่มุ่งหวังอะไรอย่างนี้ทุกครั้งไป หรือลูกเรา เราให้โดยไม่มุ่งหวังจะ ส า ม า ร ถ รู้ได้ ให้ลูกเลี้ยงเราในข้างหน้า หรือให้ 199 รักษาวงศ์ตระกูลของเราให้สูง ให้ เพราะเขาเกิดมาแล้วก็เลี้ยงกันไป อาศัยเราไป หากเราไม่ให้อาศัย ไม่เลี้ยงแล้ว ลูก ๆ เหล่านั้นก็ต้อง ตาย เมื่อเราให้ทานโดยไม่คิดอะไร ดังกล่าวนี้ จึงจัดเป็นทานแท้ ๆ ทีเดียว เที่ยว 1. ถ้าว่าคนมีปัญญาฉลาดอย่างนี้ ตระกูลของตนจะใหญ่โตสักปานใด ก็ตาม ให้ให้หนักเข้า คนก็จะมาก ขึ้นเป็นลำดับ เป็นสุขขึ้น กินก็เป็น สุข นอนก็เป็นสุขทั้งกายวาจาและใจ เพราะการให้นั่นแหละ เป็นตัวสำคัญ หากฉลาดในการให้ก็จะเป็นพระเจ้า แผ่นดินในชาตินี้ก็ได้ คนที่เราให้นั้น ย่อมยกย่องสรรเสริญเคารพนับถือ ในเรา เราไม่ต้องไปเอาอะไร ให้ หนักเข้าเท่านั้น พวกเขาย่อม มิถุนายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๕