มิตรแท้และมิตรเทียม : หน้า 106/113

66 ใ จ เ ร า ม ก จ ะ สั ม ผั ส ไ ด้ ความตาย มันจ้องตะครุบเรา “ช่างเถอะ พ่อกับแม่อาจ ตลอดเวลา ไม่มีใครพ้นมัจจุมาร โล่งใจที่ฉันออกมาเสียได้ ให้ฉันไป ไปได้ เข้านิพพานแล้วแหละจึง บ้านกับลำพูด้วยได้ไหมล่ะ” จะพ้น” คำสอนสุดท้ายที่ท่านให้ผม ฉันอยากมีเพื่อน...” ก็คือ “คุณโยมนั่งอยู่ตรงนี้แหละ โยมจะผ่านมา ใจเรามักจะสัมผัส “ไปอยู่กับฉันเลยไหมพี่โทน ผมขนลุก เมื่อนึกถึงคำพูด “ลำพู ฉันคงพอช่วยลำพู รออีกสักพักเพื่อนที่แท้จริงของคุณ สอนตอนท้ายของพระธุดงค์ ได้ว่าใครเป็นมิตรแท้หรือมิตรเทียม ทำงานได้บ้าง แต่เงินทองฉันไม่มี จงพึ่งเขาและให้เขาพึ่งเราได้ เกื้อ ติดตัวเลยนะ ที่ฝากไว้กับแม่นั้น กูลกันไปเพื่อสร้างบารมี” ผมก้มลงกราบแทบเท้าของ ท่าน อธิษฐานจะใช้กำลังทั้งหมดที่ เหลืออยู่ทำความดีเพื่อบูชาธรรม ม า ของท่าน ใ ค ร เ ป็ น ม ต ร ปี ม ต ใครเ บ แท้ ห รื อ ม ต เ ที่ ย เที ย ม จ ง พ ง จ พึ่ง เขา และให้เขา ร พึ่งเราได้ เกื้อ กูล กั น ไปเพื่อ ฉันรู้แล้วล่ะว่าไม่มีทางได้คืน” “เงินทองของนอกกาย ไม่ ตายหาใหม่ได้ ถ้าเห็นแก่เงินฉันคง ไม่ยอมให้พี่ทิดผลาญไปปีแล้วปีเล่า หรอก มีอะไรจะพูดอีกไหม” “ไม่” ไว้ให้ฉันช่วยพยุงจะได้ผ่อนแรง” “งั้นไปกันเถอะ ส่งไม้ข้างซ้าย “พี่โทน มานั่งทำอะไรอยู่ มาฉันจะช่วยถือ พี่โทนเกาะบ่าฉัน ตรงนี้” “ลำพู” ผมอุทานด้วยดีใจ ทำตามลำพูบอก ผมเดินได้ ดีขึ้น แต่เธอเหนื่อยมาก “ถ้าไม่ไหว ลำพูส่งไม้มาให้ สองหม งหมื่นต้องรอศาลสั่ง เขาว่า ฉันเดินเองก็ได้” “ไม่เป็นไรพี่ เหนื่อยก็เหนื่อ “ทำไมกลับมาเร็ว” “เขาให้เจ็ดพัน ถ้าจะเอา อย่างนั้น ขี้เกียจรำคาญฉันก็เลย เซ็นชื่อรับเงินมา....ฉันซื้อขนมมาฝาก ด้วยกัน ใกล้จะถึงบ้านเราเต็มที่ แวะเอาไปให้ที่บ้าน อาทั้งสอง แล้วละ” ส ร้ า ง บ า ร มี บอกว่าไม่รู้พี่ไปไหน ออกมาจากบ้าน ผมยิ้มกับบ้านเราที่เห็นอยู่ 99 แต่เช้าข้าวก็ไม่กิน ดูสิ ลูกชายไป ข้างหน้า สัญญากับลำพูในใจว่า ๑๐๔ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๕ ทั้งคนยังทำใจเย็นอยู่ได้ไม่รู้จักตาม” เสี้ยวชีวิตแต่นี้ไปผมจะทำเป็นเสี้ยว “ลำพู ฉันไม่ใช่เด็กอายุ ๒ บุญล้วน ๆ ด้วยการทำดี พูดดี คิดดี ขวบนะ พ่อกับแม่จะมาตามฉันทำไม” เพื่อที่เราจะได้มีชีวิตดี ๆ ร่วมกัน “ฉันรู้หรอกน่า แต่....เอ้อ จวบวันสุดท้ายของชีวิต สภาพของพี่ยังไม่เหมือนเดิม อาเขา น่าจะเป็นห่วงบ้าง”