มลภาวะและความสัมพันธ์กับธรรมชาติ : หน้า 41/113

กับมลภาวะและหมอกควัน กางม่านสีขาวขุ่น หรือสีเทา เชื้อสายของท่านเองในปัจจุบัน ที่ดำรงชีวิตอยู่บนพื้นดิน จางออกขวางกั้น จนสุดปัญญาที่แสงละเอียดอ่อนจะ เดียวกันกับที่ท่านเคยอยู่มา แทรกตัวลงมาให้ความรื่นรมย์แก่คนที่เฝ้ารอ หวังสัมผัส ทุกวันนี้ สิ่งแวดล้อมเป็นพิษจึงแพร่ขยาย เป็นพิษ ความชื่นใจมาคลายร้อนที่นอนนิ่งเป็นตะกอนขึ้นอยู่กันใจ ที่อาบทั้งภายนอก ซึมสอดเข้าสู่ภายในทั้งเรือนร่าง และ ได้ มาถึงเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ ปัจจุบันนี้ ความเข้าใจใน กลอนหกส่วนที่เหลือ ที่มีเนื้อความว่า “...มากางกั้นโทมนัส ใจจำรัส จึงสวัสดี” จึงเพิ่งจะมีมา ด้วยเพิ่งจะเข้าใจคำว่า “ใจจำรัส.. จึงสวัสดี” ว่ามีความหมาย ถึงความสบายของใจที่ใกล้ชิด กับธรรมชาติ สบายอย่างรื่นรมย์ สบายอย่างชื่นใจ สบายอย่างสงบ อย่างง่าย ๆ กระทั่งความสบายกับความสงบ ผนวกเข้าหากัน คลุกเคล้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จน เกิดเป็นประกาย หรือเป็นมวลของความสว่าง กระจ่าง เรือนใจ เหมือนทั้งอาย ทั้งอม และกลืนเอาก้อนไฟอยู่ ทุกขณะวินาที หาก ความร้อนนี้ ความเครียดนี้เกิดจากไหน ไม่ใช่เพราะพวกเราช่วยกันทำลายต้นไม้ ป่าไม้ ช่วยกัน ถมแม่น้ำลำคลอง ดู ที่ปู่ย่าตายายท่านร่วมกันเทเหงื่อ ลงแรงขุดลอกไว้เพื่อให้กรุงเทพฯ หรือประเทศไทยถูกหล่อ ไว้ด้วยน้ำใส ๆ สะอาดเย็น แม้จะยังพอมีสายน้ำเหลือ อยู่บ้างก็ช่างร่วมใจกันสาดความโสโครกลงไป ซึ่งผลทั้งหมด ขณะนี้ย้อนกลับมาร้อยจึงยึดรัด พวกเราผู้กระทำแล้ว เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสู่ยุคใด และจำรัสได้ในที่สุด...สามารถทำให้เกิดความสวัสดีในชีวิต ฟ้ายังคงห่มกายของเราไว้ ดินยังคงอุ้มเราอยู่ และน้ำยัง ได้โดยง่าย ๆ ตามวิสัยที่พึงจะเป็นไปของคนธรรมดา อย่างเรา ๆ ท่าน ๆ เมื่อเป็นอย่างนี้ โทมนัส หรือความทุกข์ร้อยแปด พันประการ จึงถูกกางกั้นเสียด้วยใจอันจำรัสแล้ว จาก การได้นำอารมณ์ และใจ เข้าสนิทชิดใกล้ธรรมชาติแบบ “เอาดินฟ้ามาห่มใจ หอแพรไหมด้วยใยจันทร์” เป็นเช่นนี้ คนโบราณ หรือผู้คนสมัยพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย จึงดูสงบ สบาย สดชื่น สามารถสร้างงานประณีต ได้ล้ำลึก สุขภาพแข็งแรง อายุยืน เพราะวัน ๆ ชีวิต ของท่านแวดล้อมด้วยความเขียวขจี แม้ในฤดูร้อนก็มี ลมอ่อน ๆ โชยมาต้องกายอยู่ไม่วายเว้น มีร่มไม้ที่ให้ทั้ง ร่มเงา ความสดชื่นให้แฝงกายเมื่อแดดจ้า น้ำในแม่น้ำ ลำธารหรือ ก็ใสสะอาด เย็นฉ่ำ เห็นปลาดำผุดดำว่าย เย็นซ่านกายทุกครั้งที่จุ่มตัว หรือกระโดดลงไปแช่ใน น้ำนั้น ทั้งวัน ทั้งคืน ได้หายใจแต่อากาศที่ใส สะอาด กรุ่นด้วยกลิ่นดอกไม้ ใบไม้ และกลิ่นความอุดมสมบูรณ์ ของดินที่คนปัจจุบันไม่รู้จัก โชยมาเป็นระยะ คืนเดือน เพ็ญ แสงจันทร์สะอ้านสามารถส่องผ่านช่องหน้าต่าง เข้ามาทักทายได้ถึงในห้องหับ ดังนี้ ความประณีตของใจจึงมีอยู่เป็นสมบัติล้ำค่า คู่กาย คนสมัยก่อนจึงไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิงกับลูกหลาน คงต้องหล่อเลี้ยง ถ้าหากทั้งสามอย่างนี้สูญสิ้นความอุดม ใครเล่าจะเป็นผู้รับผลของการห่อห่มนั้น.. ถ้าไม่ใช่เรา ลูกเรา หลานเรา...... ความอุดมสมบูรณ์ฟื้นด้วยแรงกายต้องอาศัยเวลา แต่ความอุดมที่ใจฟื้นได้ฉับพลัน หากทุกคนช่วยกันทำ ใจให้จำรัส ใจย่อมรัก และอยากอยู่ใกล้ธรรมชาติ ใจดวง นั้นย่อมไม่คิดทำลาย ย่อมหยุดการทำลาย จึงแม้จะไม่ สามารถสร้างธรรมชาติขึ้นใหม่ได้โดยพลัน แต่ก็สามารถ ชะงักงันการทำลายได้ ธรรมชาติเมื่อหยุดการถูกทำลาย จะเริ่มปรับฟื้นฟูตัวเองได้โดยอัตโนมัติ โลกจะสดใสได้ ในทันที... นี่ละกระมัง วิธีที่ได้ผลที่สุดในการรักษา ฟื้นฟู สภาพแวดล้อม คือแก้เสียพร้อมกันทีเดียวทั้งภายนอกและ ภายใน เพราะกลไกสำคัญในการกระทำใด เท่านั้น ถ้าใจเกิดความเข้าใจ ย่อมผลักดันให้เกิดการ กระทําทางกายให้เป็นไปอย่างได้ผล คือใจ แล้วไม่นาน ลูกหลานของเราท่านจะสามารถ เอาดินฟ้ามาห่มใจ ทอแพรไหมด้วยใยจันทร์ได้ในสังคม แห่งเทคโนโลยี เพราะพื้นที่ว่างยังมีพอให้สร้างป่าใหม่ สร้างน้ำใสได้อีกมากต่อมาก หากคิดจะทำ มิถุนายน ๒๕๕๕ กัลยาณมิตร ๑๙