มาตรฐานทางจิตใจของพระและราษฎร : หน้า 99/113

ความเห็นในข้อปฏิบัติไม่เหมือนกัน ที่ ความพระธรรมวินัยไม่ตรงกัน แต่ก็ เป็นไปอย่างเรียบร้อยละมุนละม่อม แต่ ชาวบ้านที่ทะเลาะกันด้วยเรื่องผลประ โยชน์นี่ซิ ต้องฆ่าฟันกันล้มตายไปเท่าไร คิดหาทางเบียดเบียนทำลายกัน รักษาผลประโยชน์ของตัวไว้ ลูกก็เห็น เพื่อ อยู่เสมอในศาลของเรา นักกฎหมาย ต้องทำงานหนักเพียงไร เพื่อชำระ สะสางคดีต่าง ๆ ล้วนวนเวียนอยู่ใน การผิดศีล ๕ ข้อ ข้อใดข้อหนึ่ง ! ลูก เคยเห็นพระมาขึ้นศาลหรือถูกสอบสวน เพราะผิดศีล ๕ ข้อใดข้อหนึ่งบ้างหรือ ? หากจะมีบ้างก็น้อยเหลือเกิน คือเกือบ จะไม่มีเลย ลูกพอจะเห็นหรือยังว่าทั้ง พวกเราและพระ ซึ่งราษฎรเลี้ยง เหมือนกันนั้น มาตรฐานทางจิตใจของ พระกับของพวกเราต่างกันมากเพียงไร “ส่วนที่ลูกพูดว่า พระที่สั่งสอน ถ้าถือว่าพระเป็นกลุ่มมนุษย์ที่เห็นแก่ตัว บางคนยังโกงต่ออีก ยังทำตัวเป็น คนบ้างก็มีน้อย ส่วนมากไม่ได้สอนนั้น แล้ว พวกเรายิ่งเห็นแก่ตัวกว่าท่านเสีย นายของราษฎร กดขี่ข่มเหงราษฎร แม่ขอให้ลูกนึกดูถึงต้นไม้ในสวนหลวง อีก พวกเราก็กินสบาย นอนสบาย เห็นราษฎรเหมือนทาสของตัว ความจริง ของเรา เรามีไม้อยู่ ๓ พันธุ์ คือไม้ผล มีของกินของใช้อย่างฟุ่มเฟือยเหลือเฟือ เขาเป็นคนเลี้ยงเรา ถ้าลูกเห็นว่าความ ไม้ใบ และไม้ดอก ในไม้ทั้งสามพันธุ์นี้ อยากจะกินเวลาไหนก็ได้กิน อยาก เป็นอยู่อย่างพระเป็นความเห็นแก่ตัวละก็ ก็ยังมีหลายรุ่นหลายขนาด ที่ออกดอก นอนเวลาไหนก็ได้นอน ระเบียบวินัย จะยิ่งเข้าเนื้อเข้าตัวพวกเราอย่างไม่มี ออกผลแล้วก็มี ที่กำลังจะออกดอก เราก็มีน้อย มีลูกมีเมีย แล้วเราก็ให้ ทางแก้ พระท่านมีความเป็นอยู่อย่าง ออกผลก็มี ที่ยังเป็นต้นอ่อนอยู่ ต้อง คนอื่นเขาเลี้ยงดูเหมือนกัน เงินทองที่ ง่าย ๆ เขาเลี้ยงท่านอย่างไร ท่านก็อยู่ รดน้ำพรวนดินกันอยู่ก็มี มันจะเจริญ นำมาเลี้ยงชีพก็เก็บมาจากราษฎรผู้หา อย่างนั้น แต่พวกเราทำได้เหมือนท่าน เติบโตต่อไป เวลานี้ยังใช้การอะไรไม่ได้ เช้ากินค่ำ เราให้ราษฎรเขาเลี้ยง หรือเปล่า ไม้บางอย่างเราปลูกไว้เพื่ออาศัยใบเป็น และเราบังคับให้เขาเลี้ยงด้วย “เรื่องเห็นแก่ประโยชน์ของตัวนั้น ร่มเงา บางอย่างเราต้องการดอก และ การเก็บภาษีเป็นการบังคับจำนวนว่า ใคร ๆ ก็เห็น ชาวบ้านที่ทะเลาะวิวาท บางอย่างเราต้องการผล คนเข้าไปใน ต้องให้เราเท่านั้นเท่านี้ ข้าราชการ กันน่ะเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องรักษาผล สวนต้องการผลไม้ เมื่อเห็นต้นใดไม่มี ทั้งหมด เลี้ยงชีพอยู่ด้วยเงินที่เก็บภาษี ประโยชน์ของตัว เมื่อผลประโยชน์เกิด ผลก็ฟันทั้งหมด อย่างนั้นจะถูกหรือ?” มาจากราษฎร เพราะ ขัดกันก็ทะเลาะกันทำลายกัน พระ “เท่านั้นยังไม่พอ ข้าราชการ ทะเลาะกันบ้างก็ด้วยเรื่องทิฏฐิ มี อ่านต่อฉบับหน้า มิถุนายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๗