เสี้ยวบาป : หน้า 102/113

เขาไม่ใช่อาจารย์ของผมอีก ไปสมัครเข้าคิวรอเอาไว้ ต้องการ ต่อไปแล้ว ในที่สุดเขาก็จากพวกเรา เขาจะเรียกตัวไปสัมภาษณ์ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบผู้มีอันจะ พ่อกับแม่ของผมไม่มีเงินเป็น กินอย่างสบาย ๆ ผมไม่อิจฉาเขาเลย เพียงแค่ คิดเล่น ๆ เท่านั้นว่า มีโอกาส อย่างเขาบ้างก็ดี นี่คือเลี้ยวบุญที่ทำให้ชีวิต ของคน ๆ หนึ่งเปลี่ยนเป็นดิน # คราวนี้มาพูดถึงเสี้ยวบาป จะเป็นตัวอย่างในเรื่องนี้เอง ผม พอได้ ถุงเป็นถังขนาดนั้น นาเราก็อาศัย เช่าที่เขาทำ ดีอยู่หน่อยที่พ่อกับแม่ มีบ้านและที่ดินเป็นมรดก อยู่อาศัยไม่ต้องเสียค่าเช่า อยากไป ผมก็ต้องดิ้นรนช่วยเหลือตนเอง “ลงไปหางานทำที่กรุงเทพฯ สิวะ” ปรมาจารย์ผู้แนะแนวเริ่ม ผมใช้เงินค่าล่วงเวลาเป็นค่า เสื้อผ้า สบู่ ยาสีฟัน ค่าดูหนัง และ ค่าขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกไปเที่ยวกับเพื่อน เงินเดือนผม ไม่เคยเบิกมาใช้ ที่บางครั้ง ครบปีกลับบ้าน ผมมีเงิน เรือนหมื่นไปฝากแม่ไว้ สิ้นขวบปีที่สอง ผมหอบเงิน มากกว่าเดิมนิดหน่อยไปฝากแม่อีก ผมตาโต ตัวแม่เหลืองลออ แนะนําต่อ “ไปกับทิดดวงก็ได้ ด้วยสร้อยคอ สร้อยข้อมือ และ แต่ระวังอย่าให้มันยืมเงินไปกินเหล้า หมดล่ะ” ตั้งแต่จบชั้นมัธยมต้นมา “ไปทำงานอู่ต่อรถกับกูก็ได้ ใหม่ ๆ ผมมีความตั้งใจแรงกล้า ช่างอ๊อกช่างเชื่อมน่ะ จึงได้เรียน ต้องหาทางไปทํางานแถวตะวันออก- หมดแน่ งานหนัก กินอยู่ลำบาก กลางให้ได้ ช่างเป็นภาพที่บาดตา บาดใจบาดความรู้สึกลึกล้ำดำดิ่งของ ผม เมื่อได้เห็นบรรดาพี่ทิศน้าทิศ หน่อยแต่ฟรีหมด อดทนได้ถึงก็มี เงินเก็บ” ทิดด้วงบอก สาวลำพู น้องสาวคนเดียว และลุงทิดทั้งหลายพากันขับรถปิกอัพ ของทิดด้วงแอบเข้ามากระซิบ “พี่ คันใหม่โฉบไปฉายมา โทน อย่าให้พี่ติดแกยืมเงินนะ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะขับมัน กลับมาบ้านทีไรต้องไถเงินจากฉัน เพียงไม่กี่เดือนก็ต้องขาย เอาเงิน ไปใช้หนี้ทุกที ฉันละเอื้อมจริง ๆ” ก้อนนั้นเป็นค่าประกันกลับไปทำงาน ๆ ต่างหู “แม่เอาเงินที่แกฝากไปซื้อ ทองไว้ ทองมันขึ้นราคาเรื่อย ๆ ดี กว่าเก็บเงินไว้เปล่า ๆ ซื้อแล้ว ชื้อแล้วเก็บ ไว้บ้านก็กลัวมันจะหาย สู้เอามาใส่ ติดตัวไว้ดีกว่า ชาวบ้านชาวช่อง เห็นเขาก็ชมว่าได้ลูกไว้แกจะใช้เงิน แม่จะเอาไปขายคืนให้ร้านเขา” “ตามใจแม่เถอะ นี่แม่ผม ฝากไว้เท่าเดิมนะ ส่วนที่เกินมาแม่ กับพ่อแบ่งกันเอาไว้ใช้เถอะ ถ้าผม เก็บได้อย่างนี้อีกไม่เกินสามปีคงมี เงินพอติดต่อไปทำงานซาอุฯกับเขา ออกบ้านไปทำงานครั้งนี้พ่อ ได้" อีก กับแม่ไม่เต็มใจหรอก อยากให้อยู่ “พ่อแกอยากได้นกเขามา ช่วงมันอาจจะสั้นไปสักนิด แต่ก็เป็นความสุขที่ผมอยากได้ ช่วยรับจ้างทำนามากกว่า พอผมพูด เลี้ยงสักตัวอยู่พอดี เย็นนี้กลับมา แม่จะบอกว่าแกให้เงินไว้ คงดีใจ “หาเงินครึ่งแสนเอาไว้เป็น ค่านายหน้าและค่าวางประกัน เรียน วิชาช่างให้มีความรู้พื้นฐาน จะเป็น ช่างอ๊อก ช่างเชื่อม ช่างซ่อมเครื่อง ยนต์หรืออะไรก็ได้ ชำนาญได้ยิ่งดี... ๑๐๐ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๕ เรื่องขอแบ่งค่าจ้าง แม่ทำคอแข็ง ๆ พอทาเป็นไม่ได้ยิน ทิดด้วงตะโกนเรียก ผมคว้า กระเป๋าหิ้วลงจากบ้านไปแล้วนะพ่อ ไปแล้วนะแม่” ผมบอกลา เกิด มานับตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยยก มือไหว้พ่อกับแม่เลยสักครั้ง มากหรอก โทนอยากกินอะไรบ้างล่ะ พรุ่งนี้แม่จะซื้อมาทำให้ “แล้วแต่แม่เถอะ อยากกิน อะไรแม่ก็ทำ ผมกินได้ทุกอย่าง เสื้อ ของพ่อกับแม่อยู่ในถุงนี้นะ เดี๋ยว ผมไปเยี่ยมลำพูสักหน่อย ซื้อเสื้อ มาฝากมันตัวหนึ่งด้วย คิดดวงแก