ความหวังและความจริง : หน้า 104/113

66 อ า ต ม า รู้ ห ม า ย แ ท้ จ ริ ง ข อ ง ชี วิ ต จ า ก 1 ท่ า น ว่า ทุ ก ค น เกิดมาเพื่อสร้าง บารมี นี่คือ หน้า ที่ หลัก ส่วนหน้า ที่ ป ร ะ ก อ บ ก็ คือ ก า ร ท ม า ห า เลี้ยงชีพ ค น และ ค น ใ น อุปการะ · ° ° . → ข้าวแล้วก้าวตามมืดด้วงไป ด้วยเงินชดเชยจำนวนหนึ่งที่ เขาให้ พ่อจ้างช่างมาทำห้องน้ำ ห้องส้วมแบบให้คนพิการอย่างผมใช้ แดดร้อนเปรี้ยงปร้าง ฝุ่น ได้ ความสงสารเห็นใจผ่านใบหน้า คละคลุ้งไปทั่ว ผมขยับหมวกเพราะ ของพ่อกับแม่ไปภายในเวลาไม่กี่วัน รำคาญความอบอ้าวและเหงื่อที่ชุ่ม แม่บ่นที่ต้องหิ้วน้ำมาให้ผม โชกอยู่ข้างใน อาบทุกวัน ผมกุกกักกลิ้งตกบันได “เฮ้ย ๆ ๆ ระวังโว้ย ตึก พ่อดีดนิ้วเล่นกับนกเขาโดยไม่ยอม ถล่ม...” เสียงร้องบอกยังไม่ทันขาดคำ ต้นเสาข้างตัวผมสั่นดังเปรี้ยะ จากนั้น ไม่รู้อะไรเป็นอะไรมันถาโถมถล่ม ทลายลงมาหมด หนึ่งคืนกับครึ่งวัน ผมจึง หันหน้ามาดู หูของผมได้ยินเสียง นกมันขัน... สมน้ำหน้ามัน ๆ ๆ อยากให้เงินซื้อกมายัง... ต้องทนไปอีกนานแค่ไหน จึงจะตายให้พ้น ๆ ไปเสียที ผมทิ้ง น้ำหนักลงมือทั้งสองข้าง กดนิ้วลง ถูกช่วยออกมาให้พ้นจากซากตึก กับไม้เท้าค้ำยัน เท้าสองข้างที่แข็ง ผมร้องโอดโอยกับกลิ่นคาวเลือด และบาดแผลทั่วทั้งตัว หลายวันจึง รู้ว่ามีคนตาย กลุ่มนี้ด้วย ๓ ศพ ทิดด้วงอยู่ใน คือค่อย ๆ ขยับเคลื่อนไปข้างหน้า อย่างช้า ๆ ไปได้ทีละนิด แค่สะดุด นิดเดียวผมก็ล้ม “ยอมให้ทดด้วงยืมเงิน ๓ พัน • © . หลายอาทิตย์ต่อมา ผมได้ รับการปลอบโยนจากหมอ บอกให้ รู้ความจริงที่เหี้ยมโหดหดหู่ ขาทั้ง กลับไปทำงานที่อู่ตามเดิม มันคง ไม่เป็นอย่างนี้” เสียงแม่เปรยไล่ หลังมา . ๒ ข้างของคุณอาจจะใช้การไม่ได้ นํ้าตาถูกป้ายออกด้วยหลังมือ เหมือนเดิม... ..ทองยังอยู่บนคอ เงินก้อนที่สอง หมอบอกว่าอาจจะ เพื่อ ของผมยังอยู่กับแม่... ผมกลั้นสะอื้น หลอกให้ผมมีความหวัง แต่ผมไม่ • ° ยอม บอกหมอว่าผมไม่หวังอะไร ° ° อีกแล้ว เพราะตั้งแต่เอวลงไปผมไม่ 0 ๆ 0 0 รู้สึกเลยว่ามันเป็นร่างกายเดิม 0 ดองผม ครั้งเดียวเท่านั้น ที่โอกาส ทั้งชีวิตของผมถูกปิดลง โดยสนิท พยายามเดินหน้าต่อไปเรื่อย แสงแดดแผดกล้า เหงื่อท่วม ตัว ผมล้มลงอีกครั้ง นอนนิ่งอยู่ อย่างนั้น มันท้อแท้สิ้นหวัง หมดแรง หมดกำลังใจ “เป็นอย่างไรคุณโยม ลุกนั่งไหวไหม มา อาตมาจะช่วย ท่านสอดมือซ้อนไหล่ผมขึ้น ไม่คิดต่อ ต้องล้มลุกคลุกคลาน อีกหลายครั้งจึงกลับยืนได้ใหม่ ผม ๆ ๑๐๒ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๕๕