การทำบุญและผลของการทำบุญ : หน้า 96/113

เข้า ก็ค่อย ๆ เอาเบ็ดเกี่ยวหอยโข่ง องค์เล็กมาเฝ้า ท่าทีเป็นสนทนาเรื่อง ท่านก็ชี้แจงออกละเอียดลออแล้ว” หรือไส้เดือนหย่อนลงไป สัตว์เพศแม่ซึ่ง อื่นไปก่อน จนเห็นว่าพอจะวกมาพูด มีปกติรักลูก พอเห็นเหยื่อเกี่ยวเบ็ดก็โกรธ เรื่องพระพุทธศาสนาได้แล้ว พระนาง คิดว่าเป็นศัตรูจะมาทำร้ายลูก ก็กระโจน จึงตรัสว่า เข้าเขมือบ ติดเบ็ดของเด็ก ฝ่ายหนึ่งตึง ชีวิตรอด “วัดโศก! ดูเจ้าไม่ค่อยสนใจต่อ “ละเอียดลออ” วัดโศกทวน พระดำรัสแห่งพระมารดา “ชี้แจงให้ทำ บุญกับท่าน และพวกพ้องของท่านน่ะสิ แม่ทำกับคนอื่นก็ได้บุญน้อย ต้องทำกับ เพื่อเป็นอาหาร อีกฝ่ายหนึ่งซึ่งเพื่อเอา ศาสนาที่พระเจ้าอยู่หัวทรงเลื่อมใสเสียเลย พวกท่าน ต้องทำกับพระสงฆ์ จึงจะได้ เจ้ามีอะไรในใจจะพูดกับแม่บ้างไหม?” บุญมาก เป็นค่าอธิบายที่เห็นแก่ตัวและ พระนางวิมังสาเทวีก็เช่นกัน “ก็ลูกยังไม่เลื่อมใสนี่แม่ ปล่อย พวกของตัวมิใช่หรือแม่....เพื่อความอยู่ ทรงเห็นพระพุทธศาสนาเป็นแหล่ง ให้เจ้าพี่เขาทำของเขาไปก่อนเถิด พอเลิก รอดแห่งพระสงฆ์” ปลอดภัย เป็นที่พึ่งของปวงมนุษย์และ รบก็ดูทำบุญท่าทานใหญ่โต อีกหน่อย สัตว์ทั้งหลาย เมื่อเจ้าชายวีตโศก หรือ หมด ไม่มีสมบัติอะไรเหลือ ใครครอง ติสสะ ยังมิได้เลื่อมใสพระพุทธศาสนา ราชย์ภายหลังเจ้าพี่ก็เวรกรรม คงเหลือ เยี่ยงพระเชษฐภาดา พระนางก็อดกังวล แต่บัลลังก์เปล่า” ถึงอนาคตของพระโอรสมิได้ “วัดโศก ไปกันใหญ่แล้ว ท่าน เพียงบอกว่า ถ้าจะทำบุญให้ได้ผลมาก ก็ต้องทำบุญกับผู้มีศีล ท่านว่าอย่างนั้น ต่างหาก ท่านไม่ได้บอกให้ทำกับท่าน “การทำบุญนะ ย่อมได้รับผล หรือพวกของท่าน และท่านก็อ้างพระ วันหนึ่ง หลังจากเสวยพระกระ บุญตอบแทนอยู่แล้วนะลูก จะเอาอะไร พุทธพจน์ที่พระศาสดาตรัสตอบพระเจ้า ยาหารค่ำแล้ว พระนางก็เรียกพระโอรส อีกล่ะ? พระคุณเจ้าโมคคัลลีบุตรของเรา ปเสนทิโกศลว่า ครั้งหนึ่งพระเจ้าปเสน