ความสงบในป่าสน : หน้า 61/113

หิน ระหว่างน้ำกับขอนไม้ รากไม้ที่ ไหร่ไม่รู้ตัว ความรู้สึกร้อนที่แฝงมา หลุดลอยมาติดค้างตามตลิ่งด้วยแรง จากตัวเมือง จากชุมชนลดลง ใจ พายุเมื่อหน้าฝนที่แล้ว และเสียงใบไม้ สบายขึ้น นุ่มขึ้นอย่างไม่ต้องไปสนใจ ส่ายตัวแกว่งไกวไปตามกระแสลมที่พัด มาต้องโดยตรง หรือเพียงแต่พูดลอด ท้องใบไปพอให้ใบไม้ได้สะท้านตัวบ้าง อย่างรื่นรมย์ จัดการ ธรรมชาตินั่นเอง เป็นผู้ กระทำให้ความเครียด ความเหนื่อย ความร้อน คลายตัวลง รถยังคงแล่นต่อไปเรื่อย ๆ ผ่าน ความเร็วของรถลดลงตั้งแต่เมื่อ ออบหลวงเข้าสู่ถนนที่ตัดผ่ากลางภูเขา 2 แล้วออกสู่ถนนที่ปูทอดไปตามส่วนโค้ง ส่วนนูนของแผ่นดิน ที่ดูเหมือนจะสูง ขึ้น ๆ ทุกที และที่น่าสังเกตคือ ฟ้าที่ครอบ อยู่นั้นดูใสขึ้น กว้างขึ้น ภูมิประเทศ รอบตัวดูเหมือนจะไม่มีอะไรมาปิดกั้น จนกระทั่งเข้าสู่เขตของป่าสนสองใบ บ้าง สามใบบ้าง จึงรู้ตัวอย่างแน่ชัด ว่าบัดนี้ได้ไต่แผ่นดินขึ้นมาถึงบริเวณที่ ถือว่าสูงที่สุดของประเทศเราแล้ว ป่าสน...ให้ความรู้สึกแปลกประ หลาดไปกว่าป่าทั่วไป ไม่ว่าจะเป็น ป่าที่เขาใหญ่ หรือป่าเบญจพรรณทาง ภาคเหนือ ความรู้สึกนั้นคือ ความ หยุดนิ่ง สงบ แต่ว่าสบาย และสดชื่น อยู่ในที อาจเป็นเพราะ ลำต้นตั้งตรง ขนานกันอย่างเป็นระเบียบ พื้นดิน ใต้ต้นเรียบเป็นสีน้ำตาลจางใบขจีปรก อยู่เบื้องบน ไม่หนาทึบเกินไป ไม่โปร่ง เกินไป เมื่อทอดสายตามองเข้าไปจึง มิถุนายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๕๙