ความซวยในศาสนา : หน้า 54/113

และจะมีตำนานต่าง ๆ เล่าสู่กันฟังมากมายว่า ในสมัย พระอิศวร พระวิษณุ มีการเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง บทบาท เป็นอย่างไร มีการอธิบายถึงสาเหตุว่าความซวยเกิดขึ้น จากอะไร ห้องจนหาที่นั่งไม่ได้ อาจารย์ที่สอนก็ชำนาญในคัมภีร์ ศาสนาต่าง ๆ ซึ่งมีอยู่ในแต่ละศาสนา การเรียนรู้เรื่อง ราวศาสนาต่าง ๆ พร้อม ๆ กันในเวลาอันสั้นเช่นนี้ บางทีก็ก่อให้เกิดปัญหาอยู่มิใช่น้อย นักศึกษาที่มีความ ส่วนในศาสนาอิสลาม ปรัชญาของศาสนานั้น เชื่อในศาสนาใดศาสนาหนึ่งเป็นทุนเดิม คือรู้ดีใน เชื่อว่า พระผู้เป็นเจ้าอยู่เหนือสรรพสิ่งทุกอย่าง ความ ศาสนาที่ตนนับถือ (ซึ่งมักจะรู้ดีเกินไป) เวลาที่มาตอบ สุขและความทุกข์ย่อมมาจากพระอัลเลาะห์ผู้เดียว เมื่อ หรือเขียนรายงานส่งอาจารย์เกี่ยวกับศาสนาของตัวเองนั้น ความซวยเกิดขึ้น ความซวยนั้นก็มาจากพระอัลเลาะห์ จึงมักจะได้คะแนนไม่ค่อยดีเสมอ ส่วนนักศึกษาคนใด ที่เพิ่งเรียนเรื่องนั้นใหม่ ๆ ก็มักจะได้คะแนนดีกว่าคนที่ วันยังค่ำนั่นเอง ก็เชื่อว่าความ เคยเรียนมาแล้ว ในคริสต์ศาสนาโรมันคาทอลิก ซวยมาจากพระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกัน แต่พยายามคิด ในแง่ดีว่าจะต้องมีความหมายในตัวเอง หรือเป็นธรรม ชาติของพระผู้เป็นเจ้า ส่วนในคริสต์ศาสนานิกายโปร แตสแตนต์ ก็จะเห็นไปว่า มนุษย์เราทุกคนนั้นน่าจะ เท่าเทียมกันไปตลอด และเมื่อความทุกข์เกิดขึ้นมาก็น่า จะเกิดเท่าเทียมกัน เมื่ออะไรที่เกิดขึ้นกับเรา เรา ซวยคนเดียวนั้นไม่เหมาะ คนอื่นทำไมไม่ช่วยด้วย ส่วนในศาสนายิวนั้น คัมภีร์ศาสนาของยูดายจะ มีเรื่องเกี่ยวกับความหายนะ ภัยพิบัติต่าง ๆ ของชาติ ของเขา ซึ่งพรรณนาไว้มากมายทีเดียว คนยิวมักจะ ประสบความทุกข์อยู่ตลอดเวลา ชนในชาติก็พบแต่ภัย พิบัติตลอดหลายพันปีล่วงมาถึงปัจจุบันนี้ เพราะฉะนั้น พอความซวยเกิดขึ้น คนยิวก็มักจะคิดว่า เอ๊ะ! ทำไม ต้องเป็นเรา เกิดความซวยกับเราอยู่บ่อยเหลือเกิน ส่วนพุทธศาสนาแบบเซนนั้น มีปรัชญาแตกต่าง ไปจากพุทธศาสนาแบบเถรวาท หรือมหายานที่อยู่ใน แผ่นดินจีนและทิเบต เซนเชื่อว่าสรรพสิ่งทั้งหลายไม่มี อะไรเลย มีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีความซวย มีแต่ เสียงว่าซวย แต่ตัวซวยนั้นไม่มี เป็นต้น ๆ เป็นเรื่องที่น่าแปลกตรงที่ว่า การเรียนรู้อย่าง ชำนาญทำให้เกิดความลำเอียงได้อย่างมหาศาลทีเดียว ทำให้จับใจความที่อาจารย์ผู้สอนพรรณนามาได้ไม่ละเอียด รอบคอบเพียงพอ เกิดการตีความที่ผิดพลาดขึ้นมาได้ เสมอ บางคนเรียนมากเกินไปจนกระทั่งจับโน่นชนนี่ วุ่นวายไปหมดก็มีเช่นกัน มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่อาตมา กำลังอ่านหนังสือทบทวนในห้องพักของตนเอง กลาง เขาบอกว่า ดึกสงัดคืนหนึ่ง ก็มีคนมาเคาะประตู ปรากฏว่าเป็น เพื่อนร่วมชั้นเดียวกันคนหนึ่ง รูปร่างผอมสูง แก้มตอบ ทีเดียว และมาด้วยหน้าตาที่พิลึกพิลั่น อยากจะคุยอะไรหน่อยได้ไหม และคิดว่าอาตมานั้นจะ สามารถเข้าใจเขาได้ คุยกันครู่หนึ่งเขาก็บอกว่า “เชื่อ ไหมว่าผมมีประสบการณ์ทางจิตวิญญาณเหลือเชื่อ ที่ พ้นจินตนาการของคนธรรมดาทั่วไป และบัดนี้ผม เข้าใจศาสนาต่างๆ อย่างทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว” และ เขาได้ค้นพบอย่างหนึ่งว่า เขานั้นไม่ใช่ใครอื่นเลย คือ พระเยซูคริสต์ตัวจริง ที่กลับชาติมาเกิดอีกครั้งหนึ่ง พอ คุยกันได้สักพักหนึ่งเขาก็อธิบายว่า เขาพบว่า พระเยซู คริสต์นั้นเป็นพระผู้เป็นเจ้า ตรงกับความเชื่อในฮินดู ที่ ถ้าจะถามว่าฝรั่งนั้นเขารู้จักพระพุทธศาสนาของ สอนเรื่องของการอวตารจากสรวงสวรรค์ลงมาเป็นมนุษย์ เราดีมากน้อยเพียงใด ก็ตอบได้เพียงว่า เขารู้จักดี และศาสนาต่าง ๆ ก็สอนเรื่องเดียวกันหมด เขาก็คือ มากทีเดียว ในหลาย ๆ แง่ที่คนไทยเราไม่เคยรู้จักมา องค์อวตารปางหนึ่งด้วย มิหนำซ้ำขณะที่อวตารนั้น ก็ ก่อนด้วยซ้ำไป การศึกษาศาสนาของที่นี่ เขาเรียนกัน ได้พบสัจธรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งชาวพุทธไม่เคยค้นพบมา อย่างเป็นล่ำเป็นสัน สอนกันที่หนึ่งนักศึกษาเข้าฟังเต็ม ก่อนว่ามีอยู่คือ สุญญตา หรือความว่างเปล่าจากตัวตน ๕๒ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๕