การใช้ทรัพยากรของโลก : หน้า 37/113

เรือสุพรรณหงส์ ที่รัฐ แล้วก็ยอมรับได้ ส่วนประเทศที่ยังตัดไม้ส่ง (ขวา) โปรดสังเกตด้าน เป็นสินค้าออก ก็คัดค้านแบบหัวชนฝา หรือ หลังของผู้เขียนคือ กรณีห้ามจับสัตว์น้ำบางชนิดในทะเล ประเทศ ที่ไม่ติดทะเล ยอมรับทันที ส่วนประเทศที่ เป็นเกาะ พลเมืองหากินกับทะเลก็เถียงหน้า ดำหน้าแดง ไม่ยอมรับ ระหว่างประชุม คณะตัวแทนจากบาง ประเทศก็ถูกต่อว่า ว่าพลเมืองของเขาใช้ของ ฟุ่มเฟือยมาก ทำให้สิ้นเปลืองทรัพยากรของโลก บางประเทศก็เสนอขอให้ประเทศที่ร่ำรวยให้เงิน ช่วยเหลือประเทศยากจน เพื่อแก้ไขสิ่งแวดล้อม ของโลกด้วย ประเด็นที่เด่นมากของการประชุมก็คือ ให้ใช้ทรัพยากรของโลก โดยไม่กระทบกระเทือน ความเป็นอยู่ของคนปัจจุบัน ขณะเดียวกันก็ให้ คงเหลือไว้เพื่อลูกหลานต่อไปข้างหน้านานๆ ด้วย ๒ สัปดาห์แรกก็ประชุม ๙ โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น จากจันทร์ถึงศุกร์ หลังจากนั้นได้ประ ชุมถึง ๔ ทุ่ม วันเสาร์ก็มีประชุมด้วย ผู้เข้าร่วม ประชุมจึงเหนื่อย หนัก และเครียด โดยทั่วหน้า ผู้เข้าร่วม วันสุดท้ายของการประชุม ประชุมท่านหนึ่งจึงยกมือขึ้นถามท่านประธาน ใหญ่ว่า “ท่านประธานนอนหลับสบายดีอยู่หรือ กับการกรำงานหนักมาหลายวันอย่างนี้” ท่านประธานขอบคุณและตอบว่า “หลับสบายดีเหมือนเด็กอ่อน” “เหมือนอย่างไร” “คือหลับแล้วก็ตื่น แล้วก็หลับต่อ เป็น อย่าง ทุกชั่วโมง ไปตลอดคืน” เมื่อประชุมต่อไปอีกพักใหญ่ก่อนปิดการ ประชุม ผู้แทนผิวดำมัน ฟันขาวราวไข่มุก ท่านหนึ่งจากประเทศแกมเบียลุกขึ้นขออนุญาต บาลไทยมอบเป็นที่ ระลึกแก่องค์การ สหประชาชาติ ท่านประธาน พูดถึงความเห็นขัดแย้งกัน ของคณะกรรมการทั้งหมดว่า “We will think globally an at globally and not to think globally an at locally, that why we have problems." ครับ! ถ้าเราคิดถึงโลกให้เป็นโลกเต็ม ใบด้วยกันจริง ๆ ไม่ตัดตอนเอาเฉพาะส่วนที่ ตนอยู่ ปัญหาทั้งหลายแหล่ก็คงไม่เกิด ในที่สุดการประชุมครั้งที่ ๔ ก็สิ้นสุดลง แต่ปัญหาและข้อขัดแย้งระหว่างประเทศร่ำรวย และยากจน ยังมีอยู่มาก ซึ่งก็หวังกันว่า ถ้ามี การรอมชอมหรือผ่อนสั้นผ่อนยาวกัน ในการ ประชุมคราวหน้าที่ประเทศบราซิล ก็คงสามารถ ลงนามในเงื่อนไขเพื่อการปฏิบัติร่วมกันได้ ซึ่ง - ถึงเวลานั้นเราคงต้องคอยดูกันต่อไปอีกว่าแต่ละ ประเทศจะจริงจังกับการแก้ปัญหาให้โลกกลม ๆ แต่ไม่เกลี้ยงใบนี้ จริงใจแค่ไหน เพราะคนเรา นั้น เรื่องขัดหูขัดตาแม้แต่ถูกขัดใจ ยังพอทน กันได้ แต่ถ้าผลประโยชน์ขัดกันแล้ว มักจะไม่ ยอม ประเภทที่จะทน.... ให้ผู้รับผลประโยชน์ อยู่อย่างสบาย ๆ นั้น หาได้ยากครับ มีแต่ว่า ง เมื่อข้าไม่ได้ ข้าก็ไม่ยอม หากข้าได้ อะไรจะ เกิดขึ้นช่างมัน! ปัจจุบันขณะเดียวกันก็ให้คงเหลือไว้เพื่อลูกหลานต่อไป ข้างหน้านาน ๆ ด้วย มิถุนายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๒๕