การใช้หนี้ : หน้า 103/113

ไม่ไหวจริง ๆ กลับบ้านคราวนี้ไม่มี อะไรมาฝากน้องนุ่งตามเคย ค่ารถ ผมยังต้องออกให้ด้วยนะนี่” “อะไรกัน” “จริง ๆ แม่ แกเป็นหนี้ พรรคพวกที่อู่บานเลยล่ะ คงไม่ แคล้วลำพูต้องช่วยใช้หนี้ให้อีก แย่ จริง ๆ” “แกให้เขายืมบ้างหรือเปล่า” “เปล่า ผมไม่หลวมตัวหรอก แม่ ลำพังตัวผมเองยังอดแทบตาย เรื่องอะไรผมจะยอมให้คนอื่นเอา เงินของผมไปกินเล่นฟรี ๆ” “เฮ้ย! กินเร็ว ๆ โว้ย มัวโอ้เอ้ อยู่นั่นล่ะ เมื่อไหร่จะเริ่มลงมือซะที วะ พวกดื้อขึ้นชักช้างานเสร็จไม่ทัน “ไอ้โทน ถึงจะกลับไปอยู่ ได้ยังไง” ทิดด้วงหลิ่วตา พูดช้า ๆ เสียงลาก ๆ “ทำไมฉันจะไปไม่ได้ ฉัน ไม่ได้เป็นหนี้ใครเหมือนทิดด้วงนี้” ผมยืดคอ อกตั้ง หลังแข็ง “มึงกับกูมันคนบ้านเดียวกัน กูไม่ใช้หนี้มัน ถ้าพวกมันไม่รุมด่า มึงเละนะ เอามีดมาฟันคอกได้ อยากกลับไปทำงานที่อู่ เอามาให้ กู้ยืมก่อนสิวะสามพัน” ทิดด้วง หัวเราะไหล่กระเพื่อม แถมทำเสียง มึ ง กั บ ก มั น ค น งานใน ลูกกระเดือกเล่นระนาดอีกต่างหาก “พี่โทนอย่าให้ กรุงเทพฯ มีเยอะแยะ ไปหาที่ไหน ก็ได้” ลำพูแนะช่องทาง “งั้นออกค่ารถให้กู ไปหา งานใหม่ด้วยกันนะ อย่าใจดำเป็นอี ลำพูลำลูกกาหน้าจวักน้องรักคนนี้ ผมรีบกระเดือกข้าวลงคอ ของกูเลยว่ะ” ถั่วมีหวังถูกปรับยับเยินแน่ ๆ” ท่ามกลางเสียงเร่งไม่หยุดหย่อนของ บ้านเดียวกัน กู ไม่ใช้ ห นี้ มั น ถ้ า พ ว ก มั น ไม่ รุม ด่า มึงเละ “ว่าได้เป็นกลอนเลยนะ คราว นะ เอามีดมา ฟั น ค อ ก ไ ด้ อ ย า ก ก ลั บ ไ ป นายจ้างผู้รับเหมาทำการรื้อถอนตึก หน้าพี่ทิดกลับบ้านให้มีเงินติดตัว ผมกับทิดด้วงกลับไปทำงานที่เดิม มาด้วยได้ไหม” ไม่ได้ เพราะลำพูไม่ยอมให้เงิน “ได้อยู่แล้ว แน่นอน ๆ จะ ทิดด้วงไปใช้หนี้ ต้องซื้อข้าวเขากินเลย เงินทั้งหลาย นอนเป็นศพมาพร้อมกับเงินก้อน “ศพพี่ทิดฉันไม่เอาหรอก “พี่ทิดก็รู้ว่าปีนี้นาแล้ง ฉันยัง ใหญ่เขียวล่ะ” พันฉันจะมีปัญญาไปหาที่ไหนมาให้ ตายตรงไหนก็เผาตรงนั้นแหละ พี่ทิด” ลำพูรำพันเสียงอ่อนใจ เมื่อ ผมชวนคิดด้วงกลับไปทำงานแล้ว ไปด้วย” แกปฏิเสธว่าไปไม่ได้ เพราะลำพู ใจดำไม่ยอมช่วย “ถ้าทิดด้วงไม่ไปด้วย พรุ่งนี้ ฉันจะไปแล้วนะ” ชาวบ้านเขาจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน “หน่อยแน่ะ ลำพู อี...” เถ้าแก่มันยืนด่าอยู่โน่น” “เฮ้ย โทน ไปกันเถอะวะ ผมตื่นจากภวังค์ วางจาน ทำงาน ที่อู่ เอา ม า ใ ห้ กูยืม ก่ อ น สิ ว ะ ส า ม พั น 99 มิถุนายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๑