การเตือนสติของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 91/113

ถึงพระนางมัลลิกาว่าหายไปไหน ได้จำนวนหนึ่งแล้วก็ให้ย่างกินกันที่ ทำไมไม่มาถวายภัตตาหารด้วย ริมฝั่งแม่น้ำ เหมือนเช่นเคย พระเจ้าโกศลตรัส จะเข้าไปไต่ถาม พระองค์ทรงดีดพระหัตถ์ส่ง พระเนตรริมฝั่งแม่น้ำ เสด็จขึ้นไป จากนั้นพระองค์เสด็จทอด บนเนินสูง ซึ่งมีแม่น้ำน้อยไหลผ่าน น่ารื่นรมย์ ที่แม่น้ำนั้นถ้าเป็นหน้าน้ำ ระดับน้ำจะสูงแค่อก ถ้าไม่ใช่หน้าน้ำ ตอบว่า พระนางมัวแต่เพลิดเพลิน กับความสุขส่วนตัวเสีย พระสัมมา สัมพุทธเจ้าจึงตรัสเตือนพระสติว่า “ดูก่อน มหาบพิตร ในชาติ ที่พระองค์ถือกำเนิดเป็นกินนรพลัด น้ำก็จะลดลงแค่เข่า มีปลาและเต่า พรากจากนางกินรีไปเพียงคืนเดียว เป็นอันมากในแม่น้ำนี้ ทั้งสองฝั่ง ยังต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ถึง ๒๐๐ น้ำเป็นหาดทรายขาวสะอาดราวกับ ปีมิใช่หรือ” แผ่นเงิน สองฟากฝั่งมีไม้ดอก พระเจ้าโกศลจึงให้หาพระ ออกสะพรั่ง ทั้งไม้ผลก็มีมากมาย นางมัลลิกาและทูลอาราธนาให้ทรง ทั้งนก ทั้งผีเสื้อ ต่างบินกันว่อนไป เล่าเรื่องในอดีตชาติให้ฟัง ดังมีเนื้อ ความดังนี้ ธรรมชาติงดงามยิ่งนัก ในธรรมชาติที่งดงามนี้ พระ ในอดีตกาล ครั้งพระเจ้ากัล เจ้าภัลลาติกราชทอดพระเนตรเห็น ลาติกราชครองกรุงพาราณสี วัน กินนรกินรีผัวเมียคู่หนึ่งคลอเคลีย หนึ่ง ได้พาหมู่ทหารและสุนัขล่า สัตว์ไปยังชายป่าหิมพานต์ เพื่อล่า เนื้อมาย่างเสวย เมื่อเสด็จไปถึงลำ ห้วยแห่งหนึ่ง มีน้ำลึก ข้ามไม่ได้ จึงเสด็จเลียบไปตามริมฝั่ง ฆ่าเนื้อ จุมพิตซึ่งกันและกัน แล้วร้องไห้ คร่ำครวญไปต่าง ๆ นานา พระองค์ ทรงสงสัยว่า ทำไมกินรีทั้งสองจึง กอดกันร้องไห้อยู่อย่างนั้น ราวกับ เสียใจอะไรมากนักหนา จึงทรงคิดว่า สัญญาณให้สุนัขล่าเนื้อซ่อนตัวก่อน พระองค์ทรงวางอาวุธไว้ แล้วค่อย ๆ เสด็จไปยังกินนรนั้น ตรัสถามว่า “ท่านทั้งสอง ผู้มีร่างกาย คล้ายมนุษย์ ชนทั้งหลายในโลก มนุษย์เรียกขานท่านว่าอะไร” กินนรผู้สามีไม่ตอบ นาง กินรีจึงตอบว่า “ข้าแต่นายพรานผู้สหาย เราทั้งสองนี้คือกินนร” พระราชา จึงตรัสถามต่อไปว่า “เจ้าทั้งสองเหมือนมีความ ทุกข์เสียเหลือเกิน เจ้าทั้งสองรักกัน ก็ได้อยู่ร่วมกันอย่างนี้แล้ว ทำไมจึง ยังร้องไห้คร่ำครวญไม่สร่างซาอยู่ อีกเล่า” นางกินรีตอบว่า “ข้าแต่ นายพราน เราทั้งสองไม่อยากจะ จากกันก็ต้องจากกัน เมื่อมาระลึก ถึงกันและกันก็เศร้าโศกถึงคืนวันที่ มิถุนายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๔