กายทิพย์และการให้ทาน : หน้า 13/113

กายทิพย์สูงขึ้นไป กายทิพย์ในชั้น ต้องตำรับตำราทางพระพุทธศาสนา ไปจรดอยู่ที่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำ จาตุมหาราช กายทิพย์ในชั้นดาว เพราะพระองค์รับสั่งไว้ว่า โภชน์ กายทิพย์ในชั้นยามาพิภพ ภิกขเว ททมาโน ทายโก ทายกผู้ ให้ทานโภชนาหาร ปฏิคาหการ ดึงส์ กายทิพย์ในชั้นดุสิต กายทิพย์ใน ชั้นนิมมานรดี กายทิพย์ในชั้นปร- ปัญจธานาน เทติ ชื่อว่า ให้ฐานะ ๕ นิมมิตวสวัตดี ในกามภพนี้อย่างใด ประการแก่ปฏิคาหก กตมานิ ปญฺจ อย่างหนึ่ง ฐานาน ฐานะ ๕ ประการเป็นไฉน? กายมนุษย์ละเอียดพอส่งขึ้น อายุ เทติ ชื่อว่าให้อายุประการหนึ่ง ไปถึงกายทิพย์ กายมนุษย์ละเอียด วัณณ์ เทติ ชื่อว่าให้วรรณะประการ ก็ดับเหมือนกัน ในดวงกายทิพย์ หนึ่ง สุข เทติ ชื่อว่าให้ความสุข ละเอียดก็ดับหมด ในดวงกายทิพย์ ประการหนึ่ง พลเทติชื่อว่าให้กำลัง ละเอียดก็ใช้ไปตามหน้าที่ นี่เขา ประการหนึ่ง ปฏิภาณ์ เทติ ชื่อว่า เรียกว่า กมุมวิปาโก อจินตโย ให้ความเฉลียวฉลาดประการหนึ่ง ลักษณะที่แสดงบาปกรรมที่บุญส่งผล ในท้ายพระสูตรท่านกล่าวว่า ให้เป็นไปเป็นชั้น ๆ ยังไม่มีใครแสดง อายุ โข ตฺวา อายุสส ภาคี โหติ ให้รู้ เพราะไม่ใช่เป็นของธรรมดา ผู้ให้อายุ ย่อมมีอายุเป็นส่วนตอบ สามัญทั่วไป พวกมีธรรมกายเขา อายุนั้นให้อย่างไร? คือการให้ข้าว เห็นปรากฏชัดเจน เป็นชั้นๆ เป็น อาหารแก่พระภิกษุหรือสามเณรอิ่ม ไปดังนี้ กาย ๆ หนึ่ง อุบาสกอุบาสิกาอิ่มหนึ่ง เราก็ ให้เป็นกายมนุษย์ของเรา ทำใจให้ หยุดให้นิ่ง บังคับใจให้หยุดให้นิ่งว่า บุญของเรามีอยู่ตรงนี้ ถ้าพอใจหยุด ได้แล้ว ถูกส่วนเข้าแล้วเราจะเห็น ดวงบุญของเรา เห็นชัดเจนทีเดียว ถ้าเราไปเห็นดวงบุญเช่นนั้น เราจะ ปลาบปลื้มใจสักเพียงใด ย่อมคือก ดีใจเป็นที่สุดจะหาเครื่องเปรียบเทียบ ไม่ได้เลย ฉะนั้นจงพยายามอุตส่าห์ เอาใจไปหยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางดวง ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ นึกถึง บุญที่เราได้กระทำในวันนี้ อย่าไป ติดขัดสิ่งหนึ่งสิ่งใดเสีย ถ้าไปค้าขาย ติดขัดขึ้นก็ขอให้บุญช่วย นึกถึงบุญ ตรงกลางดวงธรรมนั้น ถ้าว่ามีอุป สรรคเข้ามาแทรกแซงอย่างใดอย่าง หนึ่งมีผู้มารุกรานเบียดเบียนประการ ใด ก็ขอให้บุญช่วย สิ่งอื่นช่วยไม่ได้ ไม่ต้องขอร้องให้ใครมาช่วย ให้เอา เมื่อรู้จักหลักเช่นนี้แล้ว เรา มีอายุอยู่ได้เจ็ดวัน ที่เรามีอายุยืน มาบำเพ็ญบุญกันวันนี้ เราได้จริง ๆ ได้เจ็ดวันก็เกิดเพราะผลทานที่เราให้ ใจไปหยุดอยู่ศูนย์กลางตรงบุญนั่น อย่างนี้ และพาตัวให้เป็นสุขให้ไป ทานนั้น คือให้อายุนั่นเอง หรือ แหละ หยุดอยู่นิ่งอยู่อย่างนั้น บุญ สู่สุคติ ในมนุษยโลกถ้าเรามีบุญเสีย อีกอย่างหนึ่ง ผู้ให้อายุย่อมไม่ตาย เป็นช่วยได้แน่นอนโดยไม่ต้องสงสัย แล้ว จะค้าขายก็ร่ำรวย จะทำงาน ในปฐมวัย ไม่ตายเมื่อเป็นหนุ่ม พระสิทธัตถราชกุมาร ทรง ทำกิจการอะไรก็เจริญ จะหาทรัพย์ ไม่ตายเมื่อเป็นสาว แก่เฒ่าชราจึง บำเพ็ญบารมีอยู่ที่ใต้ต้นศรีมหาโพธิ์ สมบัติก็ได้คล่องสะดวกสบายไม่ติด ตาย หรือจนถึงอายุขัยจึงตาย ขณะบำเพ็ญพอถูกส่วนจะได้ตรัสรู้ ชัดแต่ประการใด ถ้าว่าไม่มีบุญ จะ อย่างนั้นเราเรียกว่า ถ้วนอายุขัย เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ทำอะไรก็ติดขัดไปเสียทุกอย่างทุก ถ้าว่าเกินกว่านั้นเรียกว่า เรากระทำ ประการ ดังนั้น จึงได้ชักชวนพวก กองการกุศล เราให้มาทำบุญทำกุศลเสีย จะได้ เมื่อเราได้บุญแล้ว เราจะทำ เลิกจนเล็กทุกข์ยากลำบากเสียที อย่างไร? เราจะรักษาบุญอย่างไร? พญามารทราบเหตุสะดุ้งพริบทีเดียว พระองค์ทรงดำริว่า ครั้ง ดรงแรกออก การทำบุญเลี้ยงพระเช่นนี้ถูก เพราะเราไม่เห็นบุญ เราต้องเอาใจ แสวงหาโพธิญาณใหม่ ๆ ปัญจวัคคีย์ ได้ตามปฏิบัติอยู่ และเมื่อเขาเหล่า นั้นเห็นว่าเราเป็นผู้ประพฤติเลว กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร