การรณรงค์และการเต้นรำ : หน้า 61/113

ต่างปรบมือเมื่อถึงจังหวะพอสมควร พร้อมกับตะโกน เป็นระยะ ๆ เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่ว บางครั้งการรณรงค์ก็เปลี่ยนลักษณะใหม่ มีการ เดินเป็นวงกลม แต่ละคนถือป้ายชูขึ้นสูง มีข้อความที่ ประณามนโยบายของโรงเรียนหลายประการ บ้างก็เขียน YOU CALL VCATION เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น รูปแบบของการประท้วงก็เปลี่ยนแปลงไป ทุกคนเกาะเอวเต้นรำกันเป็นที่สนุกสนาน สนานรื่นเริง นักศึกษาก็วางป้ายโปสเตอร์ที่ตนเองถือ มาด้วยแล้วก็เต้นรำไปรอบ ๆ ในจังหวะดิสโก้ ในที่สุด ก็กลายเป็นการเต้นเลียนแบบกัน จับเอวกันเต้นเป็น ขบวนรถไฟ หัวเราะสนุกสนานเฮฮาตามประสาวัยหนุ่ม สาว การรณรงค์ครั้งนี้ดูจะไม่ยาวนานเท่าใดนัก หลัง จากที่นักศึกษาประชุมกันประมาณ ๒ ชั่วโมง ก็สลายตัว อาจจะเป็นเพราะเหน็ดเหนื่อยที่ตนเองออกแรงเต้นรำก็ อาจเป็นได้ แต่สิ่งหนึ่งซึ่งอาตมาสนใจเป็นพิเศษก็คือ ไม่มีนักศึกษาผิวดำในกลุ่มฮารัมเบ้เข้ามาร่วมในการนัด หยุดเรียนนี้ด้วย หรือแม้แต่ส่งตัวแทนมากล่าวสุนทรพจน์ หรือเรียกร้องแต่อย่างใดเลย แม้สโมสรนักศึกษาจะ ประกาศว่า การหยุดเรียนครั้งนี้เพื่อสิทธิเสมอภาคของ คนผิวดำ แต่นักศึกษาผิวดำกลับมีความรู้สึกว่า กรรม การในสโมสรนี้เป็นคนผิวขาวทั้งสิ้น และไม่มีความจริง ใจในการช่วยเหลือตนเลย แทนที่จะทำให้เกิดความ สามัคคีในกลุ่มนักศึกษามากขึ้น การหยุดเรียนครั้งนี้ กลับกลายเป็นการแบ่งแยกนักศึกษามากขึ้นอย่างน่า เสียดาย ถ้าจะหยิบยกสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นเป็นตัวอย่างเพื่อแสดง หลักของไตรลักษณ์ ไม่มีอะไรที่จะชัดเจนเท่ากับการ เปลี่ยนแปลงทางการเมืองของมนุษย์ และไม่มีอะไรที่ จะเห็นเด่นชัดเท่ากับการเมืองในระบอบประชาธิปไตย ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนการศาสนาในฮาร์วาร์ด ไม่ว่าจะ เป็นสังคมอเมริกัน สังคมไทย หรือสังคมใด ๆ ในโลก นี้ก็มีปัญหาด้วยกันทั้งนั้น แม้สหรัฐอเมริกาจะได้ชื่อว่า เป็นประเทศที่ส่งเสริมสิทธิมนุษยชน แต่ในขณะเดียว กันสังคมอเมริกันก็มีการรังเกียจเหยียดผิวอยู่มิใช่น้อย ข้อความที่ทำให้ดูตลก หรือเป็นคำเยาะเย้ยถากถางต่อ ผู้บริหารโรงเรียน ดูจะเป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่ง ซึ่ง และหลงตนว่ามีวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่กว่าชนชาติทั้งหลาย คล้าย ๆ กับในการชุมนุมทุกนัดในประเทศไทย ที่มี แม้ชาวอเมริกันจะใช้วิธีแก้ไขปัญหาสังคม ด้วยการให้ การเปิดวงดนตรีเพื่อสร้างขวัญและกำลังใจให้กับทุก ๆ ทุกคนได้แสดงออก และให้สิทธิ์ในการแสดงออกได้ คน นักศึกษาของฮาร์วาร์ดดิวินิตี้สกูลก็นิยมการเต้นรำ อย่างเปิดเผย ไม่มีใครว่าอะไร จนดูเหมือนกับว่ามี อยู่มิใช่น้อย ทันทีที่เสียงดนตรีดังกังวานขึ้น รูปแบบ การยอมรับความคิดของบุคคลอื่นได้ง่ายกว่าในสังคมของ ของการประท้วงหรือการรณรงค์ก็เปลี่ยนเป็นการสนุก หลาย ๆ ประเทศ กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๕๙