การสนทนาและความสัมพันธ์ : หน้า 105/113

สบสายตาของผม เธอนิ่งอึ้ง นี่ครับ ไปชั่วขณะ คงประหม่าเนาะ ครู่ต่อมาเธอก็พูด “ขอให้ คุณทําให้ได้ทุกวัน ทั้งเช้าและ กลางวัน กลางคืนไม่ต้องแถม.....” เธอหยุดยิ้ม สีหน้าออกชมพู ๆ “...เชื่อว่าบุญ.....จะช่วยลดอาการ กามกำเริบของคุณได้มาก” “คุณ!!” ผมเกือบสำลัก “คุณเพียงคนเดียวค่ะ ฉัน ไม่เคยเป็นโรคนี้ตั้งแต่เกิด 1 “ถามจริง ๆ เถอะ คิดจะ หลอกอะไรผมอีก คุณแน่ใจจริง ๆ นะว่าเย็นนี้เจ้าหนุ่มสองคนนั้นจะ กลับมา” “แน่นอนเจ้าค่ะ เจ้านายคิด จะเปลี่ยนใจก็ได้ เราเดินกลับไปแต่ ตัว ทิ้งข้าวของไว้ให้สองคนนั้นช่วย กันขนกลับ เจ้านายคิดจะกินวัน ละกี่มื้อ ถึงได้ขนซื้อมาอย่างมาก เธอส่งจานข้าวให้ ผมรับมา วางลงเบื้องหน้า “ช่วยทบทวนด้วย ครับ ผมอยากให้ถูกต้องตามแบบ ฉบับทุกคำ ไม่เกิน ไม่ตก ไม่หล่น ผมไม่ค่อยคุ้นเคยกับเรื่องดี ๆ แบบนี้ ไม่อยากให้ผิดเพี้ยนไป” Made ๆ ทบทวนให้ฟังแล้ว เธอให้ กำลังใจต่อไปว่า “ยุ่งยากนิดหน่อย ตอนแรก แต่ไม่เหลือวิสัย ทำบ่อย จะคุ้นไปเอง” - “เดี๋ยวนะครับ อย่าเพิ่งทาน ผมขอเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกด้วย” เก็บกล้องแล้วผมจึงนั่งลง ทานข้าว “ผมจะส่งรูปมาให้ดู” “ขอบคุณค่ะ วันนี้อยากไป ไหนคะ ดูหนัง ฟังเพลง ชอปปิ้ง หรือจะไปเล่นน้ำตก เลือกเอา บอก “ขอเลือกอย่างหลัง” ผมรีบ เธอหัวเราะเสียงดัง ผม - 6. อย่าเพิ่ ง ท า น น ะ ค ะ ก รุ ณา นั่งเฉย ๆ ก่อนเอามือวางไว้ บ น ห น้ า ตั ก แ บ บ นี้ ค่ะ ห ลั บ ต า ล ง ท่ อ ง น ะ โ ม ใ น ใ จ ๓ จบ แล้ว นึก ถึ ง พ ร ะ ส ม ม า สั ม พุทธเจ้า ท่านประทับ ณ เบื้องหน้าเรา นึกว่า น้อม อ า ห า ร แ ล ะ ข้ า ว ใ น จ า น พ ร้ อ ม น้ำ ดื่ม ถวาย ท่ า น จ า ก น น ก น้ อ ม ใ จ ข อ รั บ บุ ญ มายอย่างนี้ น่าจะบอกพี่ชายฉัน ตั้งแต่แรกว่าตั้งใจจะมาอยู่กินอาหาร กระป๋องพวกนี้ให้หมด สองคนนั้น จะได้ไม่ต้องเหนื่อยกลับไปส่งข่าว” “เอาอย่างนี้ดีไหม มีเสบียง เยอะแยะ เราแอบหนีสองคนนั้นไป อยู่ป่ากันตามลำพัง....” ผมจะพูดจบ “ไม่เอาค่ะ” เธอขัดคอก่อนที่ บ “ฉันไม่อยากให้ทาร์ซาน ตอนนี้เป็นเรื่องเศร้า พออาหาร กระป๋องหมด เจน หวานใจของ หัวเราะบ้าง ผมก็มีปากเหมือนกัน ทาร์ซาน ต้องออกไปหาผลไม้มา เลี้ยงทาร์ซาน ซึ่งกินจุทั้งวัน โดยไม่ ยอมทำอะไร เพราะกลัวงู แมลงป่อง ตะขาบ และตัวหนอน” “คุณก็พูดเกินไป......ในเมื่อผม เป็นทาร์ซานไม่ได้ เอาอย่างนี้ดีไหม คุณไปอยู่กรุงเทพฯ ให้ผมเป็นฝ่าย หาเลี้ยง ใครที่เป็นผู้ใหญ่ฝ่ายคุณ ผมจะไปพูดกับเขาเอง เรียกร้องมา ได้เลยว่าจะเอาอะไร ผมสู้ไม่อั้น” ระหว่างพูด ผมเหลือบไป เห็นกล้วยไม้ป่า ดอกเดียว เดี่ยวโดด สีสดสวย จึงลุกขึ้นเอื้อมมือจะเด็ด กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๓