ลายดอกเบญจมาศ : หน้า 85/113

หัวและคอเหมือนถูกจิกจนขนกระจุย ไม่สวยเลย มา เห็นช่างทาน้ำยาสีคล้ำ ๆ ดำ ๆ บนกระ แหนะ” ฉันสงสัย “ทาทำไมคะ ทาสีมืด ๆ ก็ไม่สวยซิคะ” ๆ “ทาเพื่อรักษากระแหนะให้ติดแน่นกับ บานประตูหน้าต่างจ๊ะ ตอนนั้นนะที่น้ามาเห็น ความที่น้ำยามีสีออกน้ำตาลมืด ๆ ใกล้เคียง กับสีไม้ ทำให้น้าเข้าใจผิดคิดว่าเป็นไม้แผ่น เดียวกันแล้วสลักลวดลาย พิจารณาใกล้ ๆ ก็ ไปเจอตาปูเล็ก ๆ ก็เข้าใจผิดคิดต่อไปว่าเป็น ไม้แกะสลักเป็นชิ้น ๆ แล้วนำมาติดโดยใช้ตาปู ตอก แต่ท่านเจ้าคุณพระเทพปริยัติโมลีขณะ นั้นท่านเป็นรองเจ้าอาวาสได้กรุณาอธิบายให้ น้าฟังว่า เป็นลายปูนปั้นที่แปะติด ที่เรียก “กระแหนะ” นั่นแหละ แล้วใช้ตาปูตัวเล็ก ๆ ตรึงช่วยยึดให้แน่นอีกทีหนึ่ง “อ๋อ ยังงั้นทุกคนที่ไม่รู้ก็มีสิทธิ์เข้าใจ ผิดได้ซิคะ ไม่ใช่เฉพาะเรา” พี่นิภาเสริม น้า น้อยพยักหน้ารับค่า เราชวนกันดูด้านในของบานประตูก็ พบว่าเป็นภาพสีรูปนกยูงตัวใหญ่เชียวแหละ ไม่รู้ว่านกยูงจีนหน้าตาอย่างนี้หรือเปล่า ตรง หน้าบันพระวิหาร พระพุทธไสยาสน์ แผงกระเบื้องแสดง ชีวิตความเป็นอยู่ ชาวจีน ตั้งริมขอบชาน หน้าพระวิหาร พระพุทธไสยาสน์ ส้นกยูงที่บานหน้าต่างไม่ได้ ดูเป็นนกยูงไทยที่ เรารู้จักกันดีแล้วก็สวยน่ารัก แต่ที่งามคือ เช็ดหน้าประตูและหน้าต่าง เป็นลายกอบัว เบญจมาศ ปลา และนกกระสาเฝ้ามองปลาใน น้ำ ลงรักปิดทองด้วยจ้ะ ทำให้เห็นเด่นชัด ตัดกับลายบนบานประตูและหน้าต่าง “น้าคะ” ฉันเรียกเบา ๆ ด้วยความเกรงใจ “ทำไม่ที่วัดนี้นิยมลายดอกเบญจมาศกันจังเลย” “ก็ชาวจีนถือว่า ดอกเบญจมาศเป็น สัญลักษณ์ของความโชคดีจ้ะ” “ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ ภาเคยได้ยินคุณทั้งบอก เช่นนั้น” พี่นิภาสนับสนุน แล้วกล่าวต่อไปว่า “ถ้าดอกท้อหมายถึงความสดชื่นแจ่มใส และ ความสุข ต้นไผ่หมายถึงผู้ดี ผู้ทรงความรู้ หรือนักปราชญ์” “มิน่า ในหนังจีน ตามบ้านพระเอก นางเอกจึงปลูกต้นไผ่ไว้ในกระถาง ในสวนก็ ปลูกต้นท้อ แล้วยังใช้ดอกเบญจมาศใส่แจกัน ไหว้พระอีก” น้าน้อยไม่พูดค้านอะไรเอาแต่ยิ้มลูกเดียว แล้วก็เดินนำเราไปกราบพระพุทธไสยาสน์ ซึ่ง ประดิษฐานอยู่กลางพระวิหาร เป็นพระพุทธรูป ปูนปั้นขนาดย่อม มีส่วนสัดงดงามมาก ผิน พระพักตร์มาทางด้านตะวันออก โดยพระเศียร อยู่ทิศใต้ พระเขนยสี่เหลี่ยมใต้พระเศียรทำ เป็นลูกเล็ก ๆ ซ้อนกัน ๗ ลูก ลงรักปิดทอง ประดับกระจกสี ฐานชุกชีก็ปั้นลายงดงาม ชั้น บนที่รองรับพระพุทธไสยาสน์ เป็นบัวรวนกลีบ ยาวปิดทองประดับกระจกสีเช่นกัน “ลักขณ์จะ รัชกาลที่ ๔ ถวายพระนาม ด้วยนะว่า พระพุทธไสยาสน์นารถชนินทร์ชิน- ศากยบรมสมเด็จสรรเพชญพุทธบพิตร” “โอ้โฮ ชื่อยาวจังนะคะ” พี่นิภาอุทาน “แหม ยายภา น้าเห็นเธออุทานอย่างนี้ ทุกทีเวลาน้าบอก พระมหากษัตริย์ท่านทรง ปัญญานี่จ๊ะ ก็ตั้งพระนามไพเราะ ๆ ทั้งนั้น กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๓