การบำเพ็ญตบะและการสืบทอดราชสมบัติ : หน้า 95/113

ทีจริงว่า พวกเดียรถีย์ผู้บำเพ็ญตบะโดยหาปัญญา เสนาบดีและมุขมนตรี รวมทั้ง “จะดีหรือ?” เจ้าชายทรงลังเล มิได้ เราจะพยายามหาอุบายที่แยบคาย ศีขรินได้จังหวะตามที่พระราชามอบ “ไม่เป็นไรหรอก องค์ชาย” เสนา ให้น้องเราเลื่อมใสในพระพุทธ พระธรรม หมายไว้ จึงช่วยกันทูลวีตโศกเป็นที่เล่น บดีทูล “ลองทรงเครื่องราชาภรณ์ แล้ว และพระสงฆ์ให้จงได้ ประทับบนบัลลังก์ภายใต้นพปฎลเศวต “ขอเดชะ มีพระบรมราชโองการ “หากพระเชษฐภาดาทิวงคตลง ฉัตร คงจะสง่างามหาน้อยไม่ เถิด ข้าพระพุทธเจ้าจักสนองพระบรม เมื่อใด ราชบัลลังก์ปาฏลีบุตรก็จะได้ เจ้าชายวีตโศกยังเยาว์ความเมื่อ ราชโองการทุกประการ” เสนาบดีทูล ต้อนรับพระราชาองค์ใหม่ ซึ่งยังหนุ่ม ถูกผู้ใหญ่ยุเช่นนั้นก็ทรงตื่นเต้นและอยาก “เอาอย่างนี้นะ เสนาบดี” พระ แน่นเฉลียวฉลาดและสง่างามอย่างยิ่ง” ลอง เมื่ออัครมหาเสนาบดีและศีขริน ราชาตรัส “เมื่อเราเข้าห้องสรงจะเปลื้อง “อีกนาน” วัดโศกตรัส “เจ้าพี่ เห็นเจ้าชายทรงลังเลพระทัยอยู่เช่นนั้น เครื่องประดับเศียร มงกุฎ และเครื่อง พระชนมายุแก่กว่าข้าพเจ้านิดเดียว อาจ ก็รีบนำราชาภรณ์ของพระเจ้าอโศกมา หมายแห่งพระราชาออกไว้ ท่านต้อง ตายพร้อม ๆ กัน ถ้าทั้งสองคนตายตาม ถวายพระอนุชา พยายามหาอุบายให้วิตโศกแต่งเครื่องนั้น อายุขัย” เจ้าชายวิตโศกจึงลองสวมขัตติยา แล้วให้เขาขึ้นนั่งบนราชบัลลังก์พยายาม “แต่ข้าพเจ้าเชื่อว่า ราชบัลลังก์ ภรณ์ทั้งปวงมีพระมหามงกุฎเป็นต้นแล้ว ปาฏลีบุตรจะต้องตกแก่เจ้าชายอย่างแน่ ประทับ ณ บัลลังก์ ทำทีเหมือนออกสั่ง ทําให้ได้นะ" “จะพยายามสนองพระบรมราช นอน” ศีขรินทูล โองการให้สำเร็จพระเจ้าข้าฯ” เสนาบดี ทูล ได้เวลาจังหวะเหมาะ วันหนึ่ง ราชการท่ามกลางมุขอำมาตย์ราชมนตรี “อะไรทำให้ท่านเชื่อเช่นนั้น?” อัครมหาเสนาบดีและศีขรินก็ทำทีเป็น เจ้าชายตรัสถาม เข้าเฝ้าเหมือนเวลาพระราชาออกขุนนาง “เหตุผลหลายประการ” ศีขริน ทันใดนั้นจอมจักรพรรดิก็เสด็จ พระราชา เจ้าชายวีตโศก และอัครมหา, ทูล “และในหลายประการนั้น มีอยู่ ออกจากห้องสรง เมื่อทอดพระเนตรเห็น เสนาบดี รวมทั้งข้าราชวัลลภหลายนาย ประการหนึ่งซึ่งข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่าจะเป็น เช่นนั้นจึงทำทีเป็นกริ้วจัดทรงตวาดด้วย รวมทั้งศีขรินและเวณุบาลด้วยนั่งสนทนา ไปคือพระเจ้าอยู่หัวทรงปรารภเสมอว่า พระสุรเสียงอันดังว่า “ดูคู่ วีตโศก! ไม่ กัน ณ ห้องโถงห้องหนึ่ง พระราชาทรง ทรงเบื่อหน่ายราชสมบัติ ประสงค์จะ ทันไรก็คิดแย่งราชสมบัติของเราเสียแล้ว ปรารภเรื่องต่าง ๆ เป็นเรื่องเศร้าบ้าง สละราชสมบัติให้เจ้าชายแล้วพระองค์ เสียแรงที่เราหลงรักหลงไว้ใจว่าเป็นน้อง เรื่องสนุกบ้าง เรื่องการบ้านการเมือง จะเสด็จออกบวช” ร่วมพระมารดายังเป็นไปได้ถึงปานนี้ บ้าง มิทันที่เจ้าชายวีตโศกและเหล่า “อย่างนั้นหรือ?” เจ้าชายวิดโศก เมื่อเวลาล่วงไปพอสมควร ทรง ตื่นเต้น เสนาบดีจะทูลความประการใด พระราชา กำหนดว่าทุกสิ่งที่ทรงประสงค์พร้อมแล้ว จึงตรัสว่า “หม่อมฉันคิดว่าจะแน่นอน” ตรัสเรียกเพชฌฆาตเข้ามา เพชฌฆาต ศีขรินทูล หลายคนกรูกันเข้ามาทันที เขาเหล่านั้น “ข้าพเจ้าร้อนเหลือเกิน ขอเข้า “ลักษณะอย่างเจ้าชายนี้หากทรง ห้องสรงก่อน ท่านทุกคนยังกลับไม่ได้ ราชาภรณ์แล้วจะงามสง่าหาพระราชา สวมเครื่องแต่งกายสีน้ำเงิน ผมยาวรุงรัง ถือระฆังน้อย ๆ คนละใบ ถวายบังคม ขอให้นั่งสนทนากันไปก่อน วันนี้สนุก แคว้นใดในชมพูทวีปปานมิได้” อัคร แทบพระยุคลบาทแห่งพระราชาแล้ว มาก” ตรัสเท่านั้นแล้วทรงเปลื้องราชา มหาเสนาบดีทูล ภรณ์ต่าง ๆ ไว้ แล้วเสด็จเข้าห้องสรง “ลองไหม? องค์ชาย!” ศีขริน สงค์จะให้ข้าพระพุทธเจ้าทำอะไร พระ “ขอเดชะ พระองค์มีพระประ “อาจจะนานหน่อยนะ” ตรัสสั่ง “พระเจ้าอยู่หัวตรัสว่า พระองค์อยู่ใน พุทธเจ้าข้า?” เมื่อก่อนจะล่วงทวารห้องสรงเข้าไป ห้องสรงนาน คงไม่ทันเสด็จออกดอก" “นี่ วัดโศก” พระราชาตรัสกับ alyanamitra งดอาคม ๒๕iat sta