การบูรณะวัด : หน้า 87/113

กระเบื้องเคลือบสอดสีมีผนัง เป็นอย่างนอกออกปลั่งปลาบปลิว ลางหลังตั้งวงเป็นทรงเก๋ง จีนสำเพ็งพวกแซ่แต้จิ๋ว วิชาช่างจ้างทำเป็นแถวทิว แจกคิ้วให้ตั๋วตั้งครัวเลี้ยง ลี้ยง PUBG หอระฆังทั้งที่วิหารราย แยบคายมั่นคงทรงเฉลียง ปูนผิวเต็มดีด้วยฝีเกรียง พระระเบียงยักอย่างมาข้างไทย ดูพิลึกตึกสงฆ์สองคณะ คันถธุระนั้นอยู่เป็นหมู่ใหญ่ วิปัสสนากุฏิเรียงเคียงกันไป ที่จงกรมร่มไม้รุกขมูล แท่นศิลาน่านั่งบริกรรม บำเพ็ญธรรมกรรมฐานที่ศูนย์ พระศรัทธาเป็นเติมเพิ่มพูน ยกหนูนศาสนาสารพัด เหลือมนุษย์สุดสร้างได้อย่างนี้ เป็นยอดทานบารมีโพธิสัตว์ พวกผู้ดีได้อย่างไปสร้างวัด เป็นทรงนอกออกวัดทุกวันมา “จำเก่งจริง นิภา” น้าน้อยตบบ่าพี่นิภา เบา ๆ ๒-๓ ที่ขณะชม แล้วพูดต่อไปว่า “นั่น แหละก็อย่างที่นิภาทอง วัดราชโอรสารามจึงเป็น (บน) ลายประตูด้าน พระอารามที่สร้างขึ้นมาอย่างประณีตบรรจง นอก และในของ และงดงามด้วยฝีมือช่างจีนที่ชำนาญการจริง ๆ น้าถึงเป็นห่วงไงล่ะ เมื่อเห็นสถานที่ภายในวัด พระวิหารพระนอน (ล่าง) ลายเขียนบน หน้าต่างและเช็ด หน้าต่างด้านในของ พระวิหารพระนอน ต่าง ๆ ชำรุดทรุดโทรม เกรงว่าสักวันหนึ่งจะ ไม่เหลืออะไรให้ลูกหลานได้เห็น จะปล่อย งานใหญ่ให้เป็นภาระแก่ท่านเจ้าอาวาสได้ยังไง เงินค่าบูรณะไม่ใช่น้อย ๆ ท่านจะไปหาที่ไหน กรมศิลปากร ควรจะเอาใจใส่ให้มากกว่านี้ ทุ่มงบประมาณให้มาก ๆ ทำทีเดียวให้ดีเลย เป็นวัด ๆ ไป” “นั่นซิคะ เมื่อใดหนอกรมศิลปฯจะสนใจ วัดจะได้สวยงามขึ้นมาใหม่อย่างที่พรรณนาไว้ ในเพลงยาวฯ” พี่นิภาเสริมอย่างเห็นด้วย นั่นซิคะ เมื่อใดหนอกรมศิลปากรจะสน ใจ เฮ้อ....เมื่อไหร่น้อ....ฝันถึงจะเป็นจริง! เบญจ์ ช่วยกันฝันช่วยกันหวังหน่อยซิจ๊ะ เผื่อฝันจะได้ เป็นจริง! อ่านต่อฉบับหน้า กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๕