การเดินทางและการสำรวจ : หน้า 102/113

ลำพัง ๆ ดูบ้าง เป็นอีกโลกหนึ่ง ที่เรานึกไม่ถึงเลยเชียวล่ะ ให้คุณค่า ทั้งต่อสภาพจิตใจและร่างกายของเรา ฉันรักป่าจริง ๆ เสน่ห์ของมันรุน แรงยิ่งกว่าสาว ๆ 09 ขอให้เขาช่วย ครูสมรเป็นน้องสาว ผมได้ยินแว่ว ๆ ของผม นายไว้ใจได้ห่อฝึกเขาเหมือน ผม” “ฉันคงไม่มีทางเลือกดีกว่านี้ อยากรู้ว่าหล่อนสั่งงานพวก เขาอย่างไร ผมจึงก้าวเท้าเข้าไป ใกล้ ๆ แต่ไม่ทัน หล่อนสั่งงานจบ มีที่อยู่ของฉันแล้วนะ เผื่อยังไงส่งข่าว พอดี ไวดีแฮะ ถือว่าเป็นการเริ่มต้น ขั้นใช้ได้ เสียงหัวเราะของผม ทำให้ บอกทางบ้านฉันให้มารับศพด้วย ท่านพลอยหัวเราะไปด้วย คำพูดของผมทำให้สีหน้า “ถึงเธอไม่พูดฉันก็รู้ เรอ ของพวกเขาเปลี่ยนไป ไม่สน อาจ หัวเราะเยาะ......เพราะฉันเตะปี๊บไม่ จะเป็นโอกาสสุดท้ายของผมก็ได้ ที่ ดังแล้ว ฉันจึงเห็นป่ามีเสน่ห์มาก จะได้พูดอย่างที่คิด! กว่าสาว ๆ ใช่ไหมล่ะที่เธอคิด เอาเถอะ ยังหนุ่มยังแน่นอย่างเธอ ลองดูสักครั้ง นี่ที่อยู่ของนายสมาน หล่อนเป็นครู เป็นคนมีการ บอกล่วงหน้าไปสักสิบวัน เขาจะ ศึกษา และเป็นผู้หญิง จิตใต้สำนึก จัดการทุกอย่างตามที่เธอสั่ง ฉัน ของผู้มีอารยธรรมกระซิบบอกผม เห็นเขาตั้งแต่ตัวยังกะเปี๊ยก วิ่ง ตามหาพ่อซักนั่นซักนี้ พ่อเขาตาย ฉันก็จ้างเขาต่อ” อาจารย์พงษ์ไม่ได้บอกเลยว่า เขามีน้องสาวหรือท่านเองก็ไม่เคยรู้ เมื่อรถคันที่ผมจ้างเหมาจอด ให้ผมลง ณ จุดนัดหมาย นายสมาน เดินกระย่องกระแย่งหยุดยืนหายใจ กระเส่าตรงหน้าผม ให้สุภาพกับหล่อนไว้ “ผมจะไม่ไปในที่ที่มีคนไป มากๆ และผมไม่ไปที่ที่คุณเห็นว่ามี อันตรายมาก ผมไม่มีเป้าหมาย “คุณสั่งอะไรบ้าง ผมได้ยิน ไม่ถนัด” เพราะอยู่ข้างหลัง ผมจึง ถามด้วยเสียงดัง ทั้ง ๓ คนหันหน้ามาพร้อม กันราวกับนัด “ช่างผมเถอะ” หล่อนหัวเราะ เต็มเสียง ลูกสมุนของพี่ชายหล่อน พลอยเบรคแตกตามไปด้วย เพียงไม่กี่ก้าว ผมก็เริ่มสัมผัส อารมณ์ขันตื้น ๆ แบบชาวป่า ทำให้ ความโกรธแบบธรรมชาติในตัวของ เริ่มตั้งเค้าขึ้นมาทันใด ผม เจาะจง ผมอยากเห็นป่าแท้จริง ผม “วันพระไม่ได้มีหนเดียว” ผม อาฆาตในใจกับร่างเล็กผอมบาง ใน คราบเสื้อผ้าชุดเดินป่าแบบผู้ชาย ที่ เดินสะพายสัมภาระเต็มแผ่นหลัง และพาผมไป ด้วยท่าทางคล่องแคล่วและว่องไว ไม่ใช่มือกล้องอาชีพ ผมจะเก็บรูป บางรูปที่ผมพอใจ ผมขอให้คุณช่วย กำหนดเส้นทาง ผมหวังว่าคุณคงเข้าใจที่ผมพูดทั้ง “นายคงไม่ได้รับโทรเลข ผม หมด” ไปผ่านิ้วเพิ่งกลับจากโรงพยาบาล หล่อนพยักหน้า ดวงตาดำ ผมเกรงว่านายจะไม่ได้รับข่าว เพราะ ขลับบนใบหน้าเรียวได้รูปที่ผมเพิ่ง “ท่าทางคุณไม่ค่อยสบาย ปวดหัวไหม ก่อนนอนทานยาแก้ ไม่เห็นตอบกลับมา ผมก็เลยมาดัก เห็น ระงับยิ้ม ปวดสักเม็ดนะคะ เดินมาก ๆ เตรียมพวกนี้ไว้เพื่อให้นายด้วย” เขา “นายสองคนออกเดินทางได้ กล้ามเนื้อคงระบบ ชี้มือไปยังคน ๓ คนที่ยืนข้าง ๆ จำไว้ไม่ต้องพูด “ผม” กับฉัน “หุ่นยนต์มีกล้ามเนื้อด้วย “ฉันจะได้ใครเป็นคนนำทาง” ปล่อยให้เขาพูดคนเดียว ผม ๆ ๆ หรือ” ผมพยายามบังคับคำพูด ไม่แสดง หน้าผากจวนจะไม่มีผมอยู่แล้ว ฉัน “อะไรนะคะ” ออกว่าผิดหวังอย่างรุนแรง จะนับดูจนถึงวันกลับรวมแล้วจะได้ “คุณกับพรรคพวกเดินเอา ๆ “โรงเรียนครูสมรปิดพอดี ผม สักกี่ผม” หล่อนพูดกับสองหนุ่ม ไม่มีน้ำใจถามสักคำว่าผมไหวไหม ๑๐๐ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๕