การสอนและการฝึกเด็ก : หน้า 47/113

ปัง ๆ ไม่ช้าหน้าต่างก็หลุด ของเสีย เท่านี้ยังไม่เท่าไร แต่ลูกศิษย์ทั้งห้อง สันดานเสีย ขาดความรับผิดชอบ เป็นกันมาก ๆ อย่างนี้ แผ่นดินไทย เราจะเป็นกันอย่างไร จะปราบคนอื่นไม่ได้ เรากำลังฝึกลูก มากเหลือเกิน เด็กที่ครูต้องสนับสนุน หลานของเราผิด ๆ เสียแล้ว ความผิดพลาดของงานใหญ่ ๆ มาจากความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ไหว้ให้กราบให้สวดมนต์สรรเสริญ และความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ กลายเป็นความผิดพลาดใหญ่ เพราะ ล้างจานใบเดียว แกกำผงซักฟอกมา มันได้กลายเป็นอาจิณณกรรมด้วย ใช้ของต้องรู้จักประมาณ ใช้เด็ก เต็มกำมือแกยังเด็กไม่รู้จักประมาณ ถ้าไม่รีบสอนไว้แต่เล็กแต่น้อย โตขึ้น ประการฉะนี้ แกจะติดนิสัยใช้ของทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ กรรมที่ต้องเร่งทำา ส่วนการรู้ประมาณว่า รินน้ำใส่แก้ว และเร่งสอน ระ ว่าดี แล้วผู้ที่ต้องยกย่องกันให้มาก ๆ คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเรา สอน พระคุณท่านทุกวัน พระมหากษัตริย์ ของเรา พระองค์ดีเหลือเกินต้องยก ย่องเชิดชู ต้องกล่าวคำสรรเสริญท่าน ถ้าเราไม่ทำกันอย่างนี้ มนุษย์โดย เฉพาะลูกศิษย์ของเรา ผลิตขึ้นมาเท่า ไร ๆ ก็คุ้นที่จะจ้องจับผิดครูบาอาจารย์ แล้วบั้นปลายชีวิตของเราจะเดือดร้อน ให้แขกแค่ไหนจึงจะพอดี ตักข้าวใส่ จานแค่ไหนจึงจะพอเหมาะ พ่อ แม่ ครูบาอาจารย์ต้องสอน จะไปเกณฑ์ ในขณะที่โลกของเรากำลังร้อน ขณะนี้ตามหน้าหนังสือพิมพ์รายวันไป สิ่งแวดล้อมกำลังแห้งแล้งลงทุก ดูได้ โดยเฉพาะหน้า ๑ ที่จะสรรเสริญ วัน นี้ มีกรรมหรือการกระทำที่ คนไม่มีเลย ๆ ให้เด็กรู้เองไม่ได้ เราได้มองข้ามสิ่ง ครูบาอาจารย์ตลอดจนคุณพ่อคุณแม่ ละอันพันละน้อยพวกนี้ไป เลยทำให้ จะต้องเร่งทำและเร่งสอนเด็กอยู่อย่าง คนของเราเมื่อไปจัดงานใหญ่ ๆ ก็ไม่ น้อยที่สุด ๕ ข้อคือ รู้ประมาณ ทำอะไรเพื่อมากไปจน ๕ ๑.การให้ทาน ทำให้ได้เป็นนิจ จ มีแต่จับผิดชาวบ้าน ปัจจุบันโลกแทบจะลุกเป็นไฟด้วยการ ว่าร้ายกัน การฝึกให้รู้จักยกย่องคนดี นี้เป็นความจำเป็นอย่างยิ่ง เจอใคร ทำความดีต้องรีบชม ไม่เช่นนั้นคนดี เหลือทิ้งเสียมาก บางครั้งคำนวณไม่ ยิ่งดี เพราะการให้ทานเป็นสิ่งหนึ่งที่ จะถูกติว่าโง่ เลยไม่มีใครอยากทำ เป็นก็เลยขาดมากทำให้ยุ่งยาก เพราะ ทำให้จิตของเราถูกปรุงให้ประณีตยิ่งขึ้น ฉะนั้นจึงขอฝากครูบาอาจารย์ สิ่งใดที่ ต้องเกี่ยวข้องในชีวิตประจำวัน ไม่ว่า จะอยู่ในหลักสูตรหรือไม่ก็ตาม ช่วย สอนให้เด็กด้วยเถอะ ไม่อย่างนั้นลูก หลานของเราจะประกอบอาจิณณกรรม ที่ผิด ๆ คือไม่รู้ประมาณ ทำให้เสีย หายกันทั้งประเทศ ไม่ตั้งคนพาลเป็นหัวหน้า ใน ปัจจุบัน นักปกครองมักใช้คำพูดกัน อยู่ประโยคหนึ่งว่า “เลี้ยงโจรไว้ปราบ โจร” ครูก็เกิดมีความคิดว่า เอาเด็ก แสบ ๆ มาเป็นหัวหน้านักเรียน จะ ได้ปราบพวกแสบด้วยกัน เลยกลาย คนที่ ตื่นเช้ามาฝึกคิดเลยว่า วันนี้เราจะให้ อะไรใครได้บ้าง ถ้าฝึกตรงนี้ได้มนุษย์ เราจะมีแต่ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ คิด เรื่องโลภเรื่องแก่งแย่งไม่ออก เราควรจะให้มีใครบ้าง พ่อแม่ซึ่งเป็น พระในบ้านของเรา ให้ท่านก่อนใคร ทั้งหมด เพราะท่านเป็นคนให้เราก่อน เป็นคนแรกในชีวิต และกว่าจะโตขึ้น มาได้นี่ เราเป็นหนี้ท่านมากเหลือเกิน พระนอกบ้านบิณฑบาตมา ไปตักบาตร ให้ท่าน ท่านจะได้มีกำลังไปทำความดี มีแรงมาเทศน์สอนว่า ต่อมาก็ลูก ๆ บ้านเรา เลี้ยงดูให้ดี มิฉะนั้นแกอาจ ความดี ๓.การต้อนรับเชื้อเชิญ มีความ จำเป็นต้องทำ เพราะการที่แขกมา บ้านเราครั้งหนึ่ง หรือการได้พบใคร ครั้งหนึ่ง ไม่แน่ว่าชาตินี้จะได้พบกัน อีก ถ้าพบกันครั้งนั้นเราต้อนรับเขาดี นั่นก็คือเราได้โปสเตอร์เคลื่อนที่ คอย ประกาศว่าเราเป็นคนดี ไม่ว่าเราจะ เป็นคนอย่างไรก็ตาม แต่ถ้าต้อนรับ เขาไม่ดี ก็ได้โปสเตอร์เคลื่อนที่ไว้ คอยด่าเราตลอดชาติเหมือนกัน แม้ ที่สุดในหน่วยงานต่าง ๆ การต้อนรับ เชื้อเชิญยิ่งสำคัญมาก ถ้าต้อนรับแขก ไม่เป็น ก็ติดลบทั้งหน่วยงาน งบ เป็นว่า เด็กตั้งแต่หัวเท่ากำปั้นได้รับ จะเป็นสิ่งแวดล้อมที่เลวของสังคมก็ได้ ประมาณสนับสนุนหยุดชะงักหมด คำสอนโดยปริยายว่า ถ้าอยากจะเป็น คนดังในภายหน้าละก็ จะต้องฝึก ถ้าเราปล่อยปละละเลย ๒.การยกย่องเชิดชูคนดี ที่ต้อง ความแสบเอาไว้ให้มาก ไม่อย่างนั้น รีบทำเพราะคนในโลกนี้ชอบจับผิดกัน เพราะฉะนั้นต้องฝึกทุกโรงเรียนแม้ใน หลักสูตรไม่ได้กำหนดไว้ ก็ต้องจัด กิจกรรมฝึกให้กันเสียตั้งแต่เด็ก ๆ กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๔๕