ความกำหนัดและการควบคุม : หน้า 94/113

สังวาสกัน ความกระสันก็เกิดขึ้น” อากาศ น้ำ และรากไม้เป็นอาหาร - ไปในทำนองเยาะเย้ยอย่างไม่มีอะไรต้อง ทันใดนั้น เจ้าชายวีตโศกจึงตรัส เพ็ญพรตอย่างแรงกล้าเป็นเวลานานถึง คลางแคลงอีกเลย ออกมาด้วยเสียงดังว่า ๑๒ ปี เมื่อเห็นกวางสังวาสกัน ยังไม่ จอมจักรพรรดิอโศกทรงแย้ม “ถ้านักพรตบำเพ็ญตบะกล้าถึง อาจข่มตัณหาราคะของตนได้ ไยเล่า น้อย ๆ มิได้ตรัสโต้ตอบแต่ประการใด เพียงนี้ ยังไม่อาจระงับความกำหนัดได้ สมณะศากยบุตรผู้บริโภคเนยนม และ พระอาการเยี่ยงนี้ ก่อความพิศวงให้เกิด แม้เพียงเห็นกวางสังวาสกัน ก็ภิกษุ นานามังสาหาร จะพึงบังคับตนมิให้ แก่ข้าราชบริพารอย่างล้นเหลือแล้วรับสั่ง หนุ่มและสามเณรในพระพุทธศาสนา ผู้ ราคะกำเริบได้ ถ้าท่านสมณะศากยะ ให้ขบวนประพาสป่ากลับสู่พระราชวัง เป็นสมณะศากยบุตร มีปัจจัย ๔ อัน บุตรจึงทำได้แล้ว ถ้าท่านสามารถข่ม ตลอดทางเสด็จกลับจอมราชันมีพระ บริบูรณ์ มีเสนาสนะอันสวยงาม พร้อม ตัณหาราคะได้แล้ว การที่ภูเขาวินธัยจะ พักตร์เฉย เหมือนไม่ทรงยินดียินร้ายต่อ อาสนะที่อ่อนนุ่ม ใช้ผ้าป่านเนื้อละเอียด จึงล่องลอยไปในมหาสมุทรก็จะเป็นสิ่ง คำของพระอนุชาที่จงใจด่าพระองค์ต่อ บริโภคอาหารมีนมเนย และเนื้อเป็นต้น ที่เป็นไปได้อย่างแน่นอน สงสารแต่ หน้าธารกำนัล จักเป็นประการใดเล่า? เธอทั้งหลายจะ พระเชษฐภาดาแห่งเรา น่าจะถูกสมณะ ข่มความกระสันได้ละหรือ?” เมื่อเสด็จถึงพระราชวังแล้ว จึง ศากยบุตรหลอกลวงให้หลงเลื่อมใส รับสั่งให้อัครมหาเสนาบดีรัฐคุปต์เข้าเฝ้า เจ้าชายพูดด้วยเสียงอันดัง เคารพกราบไหว้เป็นแม่นมั่น ตรัสว่า ต่อไปอีกว่า แล้วเจ้าชายน้อยแห่งโมริยวงศ์ “วีตโศก-น้องเรา ปัญญาตื่น “ถ้าฤาษีผู้อยู่ในป่าเปลี่ยว อาศัย ก็ทรงพระสรวลอย่างดัง อาการนั้นเป็น เหลือเกิน และไม่สนใจอะไร นอกจาก ๔๒ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๕