บัณฑิตประสบทุกข์ไม่ทิ้งธรรม : หน้า 111/113

หน้าสุดท้าย บัณฑิตประสบทุกข์ไม่ทิ้งธรรม นเราโดยทั่วไป ถ้าไม่มีหลักธรรมเป็นที่พึ่งยึดถือในการดำรงชีวิตแล้ว เมื่อประสบความทุกข์ - พบอุปสรรค ก็จะเคว้งคว้างเหมือนว่าวที่ขาดลอย ความทุกข์นั้นเปรียบเสมือนไฟ ซึ่งมีความ กังวลเป็นเชื้อไฟ ถ้าเรามีความทุกข์ อย่าไปกังวลว่าจะทุกข์อย่างไร หรืออุปสรรคจะมากมาย เพียงใด เราจะไม่ขยายความทุกข์นั้น เพราะจะทำให้เราเพิ่มความกังวลหวาดวิตกยิ่งขึ้น สรรพสิ่งที่เกิดขึ้นย่อมมาจากเหตุ ความดีเป็นผลที่มาจากเหตุทั้งสิ้น ทำดีผลก็ย่อมดีแน่นอน ดัง นั้นคนเราจึงควรทำเหตุให้ดี คือ การทำใจให้มีพลัง ซึ่งทำได้ด้วยการฝึกจิตเป็นสมาธิตั้งมั่น เกิดปัญญาที่จะ นำไปสู่การแก้ไขเหตุแห่งความทุกข์ให้หมดสิ้นไปได้ เหมือนดังเรือที่แล่นออกสู่ทะเลมหาสมุทร เมื่อเจอ มรสุมก็ต้องหามุมหลบเสียก่อน เมื่อมรสุมหมดแล้วจึงแล่นเรือต่อไป พวกเราเหล่ากัลยาณมิตรก็เช่นกัน เมื่อประสบความทุกข์ก็ต้องหลบพักเสียก่อน คือหามุมสงบโดยการทำใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายนั่นเอง กัลยาณมิตรที่รักทั้งหลาย เส้นทางแห่งวัฏสงสารอันยาวไกลนี้ เราจะต้องฝ่าฟันกับความทุกข์และ อุปสรรคอีกมากมาย การฝึกจิตใจจึงเป็นสิ่งสำคัญของชีวิต เพราะเราจะมีหลุมหลบภัยและบ่อเกิดแห่ง ปัญญาที่จะนำพาพวกเราก้าวล่วงความทุกข์ ไปสู่ความสุขความสำเร็จของชีวิตได้อย่างแน่นอน “อ้อยแม้อยู่ที่ใดก็ไม่ทิ้งรสหวาน บัณฑิตเมื่อประสบทุกข์ก็ย่อมไม่ทิ้งธรรม” นวธรรม... ๑๐๙ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๕