การผจญภัยในป่า : หน้า 101/113

เห็นแต่ก็รู้ สัมผัสโหดเหี้ยม อย่างนี้ หนีไม่พ้นปากแหลม ๆ ของยุงป่า เป็นตัวอะไร ส่วนเจ้าตัวที่กำลังอิ่ม อร่อยบนไหล่ของผมนั้น ทำให้คัน “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้” “ฉันกลัวคุณจะตะโกนแทบ หลอกเด็กไปทันใด “อย่าขยับตัวค่ะ นิ่งให้มาก ที่สุด” เสียงเฉียบขาด แหวกต้นไม้ วิ่งกลับหลังเสียววูบวาบ “ผมตายแล้วยัง” ค่อย ๆ เอี้ยวตัวอย่างช้า ๆ และอยากเกาแทบมันหยด แขนขวานิ่ง มือซ้ายเตรียมขยับ กะ จะตบครึ่งเคยว ครั้งเดียว ให้ตายสนิท ตาของผมได้ภาพใหม่ เธอ กำลังเดินมา ทว่าจู่ ๆ กลับหยุด นิ่งไม่เคลื่อนไหว กลายเป็นตุ๊กตา คำสาปของแม่มดเจ้าเล่ห์ในนิทาน สง่า ผมทุกเส้นบนหัวของผม พร้อมกันลุกขึ้นตั้งชัน เย็นราวน้ำ แข็ง วิ่งจากศีรษะสู่ปลายเท้า ตาย” ใบไม้แห้งข้างตัวเริ่มมีเสียง “ถ้าคำสั่งของคุณไม่ชัดเจน ดังกรอบแกรม ลดความจริงจังลงอีกหน่อย ผม งูตัวขนาดเท่าลำแขนของผม เลื่อยชูหัว โชว์ดอกจันทร์ ต้องกล้อง ในมือของผมแล้วเป็นไปด้วยความ ตะโกนถามคุณแน่” “แสดงว่าคุณฉลาด เข้าใจ สถานการณ์ได้ไว กลับไปที่พักกัน เถอะค่ะ” “ผมดีใจที่ได้ผู้นำทางเก่ง” “ฉันว่า เมื่อวานคุณไม่ได้ แล้ว คิดอย่างนี้นะ” “ความโง่มักจะมาก่อนความ ฉลาด เป็นอันว่าผมขอโทษที่มอง คุณผิด” เธอยิ้มให้ เห็นฟันขาวตัด “มันไปแล้วค่ะ คุณปลอดภัย กับผิวคล้ำเกรียมแดดของเธอ แล้ว” เธอบีบมือผมอีกครั้งก่อน ใบหญ้า สู่ประสาทรับรู้ของผม ต้องมีสิ่งผิดปกติ แต่ผมจะ นิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร ในเมื่อไหล่ ของผมกำลังทั้งเจ็บและคันอยู่อย่างนี้ สักนิดไม่น่าจะเป็นอะไร บอก ตัวเองให้ฝ่าฝืนคำสั่ง มือของเธอในอุ้งมือของผม เย็นเฉียบไม่แพ้กัน ปล่อยวาง “ฉันเห็นมันกำลังเลื้อย “นิ่งค่ะ เงียบด้วย อย่าทำให้ ลงมาจากต้นไม้พอดี นั่งใกล้ต้นไม้ มันตกใจ” 66 ใหญ่อย่าหันหลังให้ เสือ หรือ ผมไม่รู้ว่า “มัน” ของเธอ อะไรก็ได้ที่อาจแอบอยู่ข้างหลัง” ประกิต ห า เ ว ล า ม า เ ที่ ย ว ป่า ที่ ำ ฟั ง ๆ ช บ้างสิ เป็นอีกโลกหนึ่ง ที่เรานึกไม่ถึง เลยเชียวล่ะ ให้คุณค่า ทั้งต่อ สภาพ จิตใจ และ ร่ า ง ก า ย ข อ ง เ ร า ฉั น รั ก ป๋ า จริง ๆ เสน่ห์ ข อ ง มั น รุนแรง ยิ่ง กว่า สาว ๆ ตามที่ตกลงกันไว้ตอนแรก ผมส่งจดหมายมานัดหมายนาย สมาน ภูสูงสุด ให้เตรียมลูกหาบ ๒ คนไว้ ตัวเขาเป็นหัวหน้านาทาง รวมเป็น ๑ คน ผมว่าจ้างพวกเขา ให้เป็นเพื่อนพาเที่ยวป่า ปีที่แล้วผมมาดูอาจารย์พงษ์ ถ่ายภาพบนภูกระดึง ท่านจ้าง พวกนายสมาน ช่วยแบกขนสัมภาระ ไปให้ และได้บอกรับรองความ สามารถ ความซื่อสัตย์ตรงต่อเวลา ของนายสมานอย่างแข็งขัน “ประกิตหาเวลามาเที่ยวป่า กรกฎาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๙๙