การเล่นซ่อนหาของราชกุมาร : หน้า 10/113

พบพวกราชกุมารเล่นซ่อนหาปิดตา กันในป่าไร่ฝ้าย ราชกุมารเหล่านั้น มีมเหสีด้วยกันทั้งนั้น แต่ราชกุมาร อีกองค์หนึ่ง มเหสีนั้นเป็นมเหสีกำ มะลอ จ้างเขาไป ไม่ใช่ของตนโดย ตรง จ้างหญิงแพศยาไป ครั้นไป ถึงป่าไร่ฝ้าย เล่นซ่อนหาปิดตากัน สนุกสนานนัก ถอดเครื่องประดับ แล้วห่อเรียบร้อยส่งให้มเหสีถือไว้ ทุกๆ องค์ทั่วหน้ากัน พระราชกุมาร ที่มีมเหสีกำมะลอก็ให้ถือดุจเดียวกัน พระมเหสีกำมะลอของพระราชกุมาร ผู้นั้นเป็นหญิงนครโสเภณี พอเห็น ของมีค่าเช่นนั้น นึกว่าเครื่องประดับ เหล่านี้เลี้ยงตัวเราได้ชาติหนึ่ง เรา ไม่ต้องเดือดร้อน เมื่อนางเห็นเช่นนั้น ก็หาอุบาย สัญญาวิปลาสแปรผันไป สมความปรารถนา แล้วพาเครื่อง หาวิธีหลบหลีกซ่อนเร้นตัวหลีกตัว ประดับหนีไป ไปทางไหนไม่มีใครรู้ อตตทีปา มีตนเป็นเกาะ อตฺตสรณา มีตนเป็นที่พึ่ง นาญฺญสฺสรณา สิ่งอื่นไม่ใช่ ธมมทีปา มีธรรมเป็นเกาะ ธมฺมสฺสรณา มีธรรมเป็นที่พึ่ง นา ญสสรณา สิ่งอื่นไม่ใช่ ประทับอยู่ ณ รุกขมูลโคนต้นไม้ ราชกุมารเหล่านั้นก็ได้ทูลถามพระ จอมไตรว่า “โภ ปุริส ดูกรบุรุษผู้ เจริญ ท่านเห็นหญิงถือห่อผ้าเดินไป ทางนี้บ้างไหม” พระจอมไตรรับสั่ง ว่า “แน่ะ! ราชกุมารทั้งหลาย ท่าน จะหาหญิงถือห่อผ้านั้นดีหรือ หรือ จะหาตัวดี” ราชกุมารก็ทูลรับว่า “หาตัวดีพระเจ้าค่ะ” “เออถ้าหา ตัวดีแล้วก็นั่งลงซิเราจะบอกตัวให้” พระจอมไตรก็รับสั่งให้ราชกุมาร นั้นนั่ง ให้พระมเหสีอีก ๒๙ นั่ง ลงพร้อมกัน พระองค์ก็ทรงแสดง mo ถึงตัวซึ่งตรงกันกับ อตฺตที่ปา อตฺต สรณา นาญญสุสรณา ธมฺมที่ปา ธมฺมสุสรณา นาญญสุสรณา เมื่อ เข้าใจดังนี้ ขอเชิญท่านทั้งหลายจง เงี่ยโสตวิถีทั้งสองของอาตมาลงรอง เรื่อง เมื่อราชกุมารเล่นซ่อนหาปิด ตากันอย่างสนุกสนานหมดเวลาที่จะ เล่นกันแล้ว ก็กลับมาขอห่อเครื่อง ประดับที่พระมเหสีของตนประดับ ตกแต่งอวัยวะร่างกายไปตามหน้าที่ ฝ่ายราชกุมารที่มีพระมเหสีกำมะลอ เป็นหญิงแพศยานั้น ไม่พบตัวหญิง แพศยาที่จ้างไปเป็นพระมเหสี ซึ่ง พาเอาห่อเครื่องประดับหนีไปแล้ว ช่วยกันค้นคว้าหาสักเท่าใดก็ไม่พบ ค้นไปค้นมาก็ไปพบพระบรมศาสดา รับรสพระธรรมเทศนาในเรื่อง สิ่งที่ เป็นเกาะเป็นที่พึ่งของตัวสืบต่อไป แปลตามวาระพระบาลีว่า อตฺตทีปา มีตนเป็นเกาะ อตฺตสรณา มีตนเป็นที่พึ่ง นาญญสุสรณา สิ่งอื่น ไม่ใช่ ธมุมที่ป่า มีธรรมเป็นเกาะ ธมฺมสฺสรณา มีธรรมเป็นที่พึ่ง นาญ ญสุสรณา สิ่งอื่นไม่ใช่ นี้พึงรู้ใจ ความตามวาระพระบาลีให้แจ่มชัดเสีย ให้แน่ในใจว่า ตนนี่แหละเป็นเกาะ เป็นที่พึ่งตอนหนึ่ง ตอนที่สองรองลง ไป ธรรมนั่นแหละเป็นเกาะเป็นที่พึ่ง ที่จะฟังเทศนาเรื่องนี้ออก ต้องรู้จัก ตนรู้จักธรรมเสียก่อน คำว่าตนนั่น ๔ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๕