การสร้างคุณค่าชีวิต : หน้า 110/113

หน้าสุดท้าย และ มีเหมือนไม่มี ไม่มีเหมือนมี เศรษฐีผู้หนึ่ง ประกอบอาชีพเป็นชาวประมง และต้องล้มป่วยลงด้วยโรคมะเร็งเรื้อรังมานานกว่า ๕ ปี มี ได้รับทุกขเวทนาจากโรคกรรมนี้เป็นอย่างมาก บุคคลที่อยู่รอบข้างก็ไม่มีใครเป็นกัลยาณมิตรให้ จึง ทำให้ช่วงเวลาของชีวิตที่เหลืออยู่ มิได้เป็นไปเพื่อการสั่งสมบุญบารมีให้เพิ่มพูนขึ้นเลย และทรัพย์ที่ มีอยู่มากก็เหมือนไม่มี เพราะไม่ได้มีไว้สำหรับสร้างความดีให้เป็นประโยชน์ทั้งแก่ตนเองและมหาชนเลย แต่ ในมุมกลับกัน มีกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง ถึงแม้จะมีทรัพย์พอประมาณเพียงเพื่อยังชีพและเลี้ยงดูครอบครัวให้อยู่ได้ โดยไม่เดือดร้อน แม้กระนั้น เธอก็ยังมีหัวใจของการเป็นผู้ให้อย่างเต็มเปี่ยม วันหนึ่ง...เธอได้ประสบอุบัติเหตุลื่นล้ม หัวฟาดพื้นอย่างรุนแรง ได้รับทุกขเวทนาเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งตัวเธอเองก็รู้ว่าจะไม่รอดแน่ แต่เธอก็ไม่หวาดหวั่น ต่อมรณภัยที่มายืนรอเธออยู่เบื้องหน้า แต่กลับมีสติที่มั่นคง มีใจที่อิ่มเอิบเบิกบาน ปีติอยู่ในบุญที่จะได้ทำ ตลอดเวลา เธอจึงได้ฝากฝังลูกของเธอให้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรเป็นผู้ให้อย่างต่อเนื่อง ก่อนที่เธอจะหลับตาลาโลกนี้ ไปอย่างมีความสุข สำหรับเธอผู้ไม่ประมาทในชีวิตท่านนี้ แม้จะละโลกนี้ไปแล้วก็ตาม แต่ก็ยังเหมือนมีชีวิตอยู่เพื่อ การสร้างความดีอย่างไม่รู้จบ เพราะเธอได้ปลูกฝังคุณธรรมความเป็นกัลยาณมิตรให้แก่บุตรธิดาได้ประพฤติสืบไป กัลยาณมิตรทั้งหลาย ลองย้อนกลับมามองตัวเรา และบุคคลรอบข้างเราว่า กำลังดำเนินชีวิตดั่งเช่นเศรษฐี หรือกัลยาณมิตรท่านนี้หรือไม่ วันนี้ยังเป็นวันของเรา วันที่เราได้เกิดมาในร่มเงาแห่งพระพุทธศาสนา อีก ทั้งยังมีอัตภาพร่างกายที่แข็งแรง มีเวลาและมีศรัทธาที่จะทำความดี ฉะนั้นจงอย่ารอช้า เร่งรีบสร้างคุณค่าให้ชีวิต ด้วยการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา และทำใจหยุดใจนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายเถิด “วันนี้....คุณนั่งสมาธิแล้วหรือยัง?” นวธรรม... ๑๐๔ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๕