การพึ่งตนเองและธรรม : หน้า 17/113

พึ่งตัวของมันทั้งนั้น คนอื่นไม่พึ่ง พึ่งตนเอง เมื่อกายมนุษย์นี้มีกาย ของตัวเป็นเกาะเป็นที่พึ่งดังนี้ละก็ ธรรมล่ะ มีธรรมเป็นเกาะเป็นที่พึ่ง อีกเหมือนกัน ไม่ใช่แต่กายมนุษย์มี ธรรมเป็นเกาะเป็นที่พึ่ง ธรรมดวงนี้ เป็นดวงใสอยู่กลางตัว นั่นแหละ เป็นเกาะ แล้วมีธรรมดวงนั้นแหละ เป็นที่พึ่ง เป็นเกาะน่ะเป็นอย่างไร มีกายมนุษย์ละเอียดมาอาศัยดวง ที่เกิดมาในมนุษย์โลกเป็นภิกษุ ธรรมนั้นมาอาศัยอยู่กับกายธรรมนั้น ถ้าไม่มีดวงธรรมนั้นอยู่ กายมนุษย์ ละเอียดก็มาอาศัยอยู่ไม่ได้ นี่กาย มนุษย์ละเอียดมาอาศัยอยู่ได้ ก็มี ธรรมดวงนั้น ธรรมดวงนั้นแหละ เป็นที่อาศัยของตัวเอง กายมนุษย์ ละเอียด นั่นแหละเป็นตัวของ ตัวเอง เป็นที่อาศัยด้วยและธรรมดวง นั้นแหละเป็นที่พึ่งด้วย ธรรมดวง นั้นแหละเป็นที่พึ่งสำคัญ เพราะได้ มาด้วยความบริสุทธิ์กาย วาจา ใจ ๆ ไม่มีพิรุธเลย จึงเกิดธรรมดวงนั้น ถ้าธรรมดวงนั้นดับไป กายมนุษย์ เป็นสามเณร เป็นอุบาสก อุบาสิกา ก็เย็นอกเย็นใจ สบายอกสบายใจ ไม่ถือเลอะเลือนผิด ๆ พลาด ๆ 0 ไป ให้รู้จักหลักพระพุทธศาสนา อย่างนี้ ตามความเป็นจริงของ ทางมรรคผล ตามความเป็นจริง ของกายที่เป็นของในภพนอกภพ ชัดอย่างนี้ละก็ ก็ไม่งมงาย การ หาเลี้ยงชีพหรือการเป็นอยู่ในหมู่ เป็นเกาะเป็นที่พึ่ง กายมนุษย์ กาย มนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายทิพย์ ละเอียด กายรูปพรหม กายรูป พรหมละเอียด กายอรูปพรหม กายอรูปพรหมละเอียด กายนี้ อยู่ในกามภพ รูปภพ อรูปภพ เวียน 26 ว่ายตายเกิดไม่รู้จักจบแล้ว แต่เขา ก็มีที่พึ่งของเขาอย่างนั้นแหละ แต่ ว่าพึ่งโดยสมมติชั่วคราวหนึ่งไม่จริงจัง นักเรียกว่า โลกีย์ ยังยักเยื้องแปร ผันอยู่ เอาจริงเอาจังไม่ได้ ที่จะเอา จริงเอาจังได้ต้องเข้าไปถึงกายธรรม นายธรรมโคตรภู มีกายธรรม กาย- หยาบ กายธรรมละเอียดแบบเดียว กัน กายธรรมหยาบก็เป็นเกาะเป็น ที่พึ่ง ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายธรรม หยาบก็เป็นเกาะเป็นที่พึ่ง ธรรมละเอียดก็เป็นเกาะเป็นที่พึ่ง ดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายธรรมละ เอียดก็เป็นเกาะเป็นที่พึ่ง จนกระทั่ง ถึงพระโสดา พระโสดาก็มีกายของ ท่านเป็นเกาะเป็นที่พึ่ง ดวงธรรมที่ ทำให้เป็นพระโสดา ก็เป็นเกาะเป็น ละเอียดก็หมดที่พึ่ง กายมนุษย์ละ มนุษย์ ก็ไม่สับสนอลหม่านกับ ที่พึ่งของตัวเองทั้งนั้นจะไปพึ่งสิ่งอื่น เอียดก็แบบเดียวกัน มีตัวเป็นเกาะ ใคร ให้แต่ความสุขกับตนและ เป็นที่พึ่ง และมีธรรมดวงนั้นแหละ เป็นเกาะเป็นที่พึ่งดุจเดียวกัน เมื่อถึงกายทิพย์ล่ะ กายทิพย์ ก็ดุจเดียวกัน เป็นเกาะเป็นที่พึ่งกัน เป็นลำดับไป เมื่อรู้จักหลักอันนี้แล้วล่ะก็ สิ่งอื่นไม่มีหนา ตัวของตัวนี่เท่านั้น บุคคลผู้อื่นเป็นเบื้องหน้า ไม่ได้เลยละ ถ้าพึ่งเจ้าพึ่งผี เที่ยว บนบานศาลกล่าว นี่เพราะพวก เหล่านี้ไม่ได้ยินไม่ได้ฟังธรรมของ สัตบุรุษ ไม่ได้ศึกษาในธรรมของ สัตบุรุษ ความเห็นจึงพิรุธไปเสียแล้ว ไม่ได้ยินไม่ได้ฟังธรรมของพระพุทธ เจ้า ไม่ได้ฝึกฝนใจในธรรมของ พระพุทธเจ้า ความเห็นจึงได้เลอะ ธันวาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๕