การฟังธรรมและการเปลี่ยนแปลงจิตใจ : หน้า 100/113

66 โจรโปรสาทผู้เคยได้รับการ ศึกษาอย่างดี มาดำเนินทาง ผิดเพราะคิดในรส เมื่อได้ ฟังธรรมกถาอันไพเราะ 4 4 ก็เกิดความจับใจ เต็มตื่น ไปด้วยปีติ มีพรรณะ ๕ ประการ กลายเป็นผู้มีจิต อ่อนโยนต่อ พระโพธิสัตว์ มีความรู้สึกต่อพระโพธิสัตว์ ประดุจชนกผู้ประทาน เศวตฉัตรแก่ตน “ท่านสุดโสม ท่านพ้นจากมือ เป็น 6 เสี่ยง” เทียวหรือ?” ของข้าพเจ้าแล้ว เสด็จไปถึงพระราช แล้วทูลพระโพธิสัตว์ต่อไปว่า มณเฑียร ทรงอภิรมย์ด้วยกามคุณแล้ว “ข้าแต่พระสหายเท่านนั้นเหมือน ยังอุตส่าห์กลับมาสู่มือของโปรสาทอีก ยาพิษที่มีพิษร้ายแรง ใครจะกินท่านได้ ท่านไม่กลัวตายแน่ละหรือ ท่านยึดมั่น ท่านเป็นสัตบุรุษอย่างแท้จริงในชมพูทวีป ในความสัตย์โดยไม่มีใจท้อแท้บ้างเลย เวลานี้ไม่มีใครเสมอท่าน ท่านพ้นจาก มือข้าพเจ้าไปแล้วยังอุตส่าห์เอามัจจุราช พระโพธิสัตว์ เมื่อจะตรัสธรรม ติดหน้าผากมาหาข้าพเจ้าอีก ข้าพเจ้า ใครฟังสตารหาคาถาจากท่าน เพราะ “กัลยาณกรรม กรรมดี) ข้าพเจ้า บุคคลได้ฟังธรรมแล้วย่อมรู้จักบุญและ ได้ทำแล้วยัญที่ไพบูลย์อันบัณฑิตสรร บาป เมื่อข้าพเจ้าได้ฟังคาถาแล้ว ใจ เสริญ ข้าพเจ้าก็ได้บูชาแล้ว ทางปรโลก อาจยินดีในธรรมได้บ้างกระมัง” ข้าพเจ้าได้ชำระให้สะอาดแล้ว ผู้ที่ตั้ง C โดยพุทธลีลา จึงตรัสว่า อยู่ในธรรมใครเล่าจะกลัวตาย พระชนก พระเจ้าสุดโสมตรัสว่า “สหาย! ท่านนั้นไม่เป็นภาชนะ ชนนี้ข้าพเจ้าก็ได้บำรุงแล้ว ข้าพเจ้าได้ อันดีพอที่จะรองรับธรรมรสอันประเสริฐ ปกครองแผ่นดินโดยธรรม ในหน้าที่ของ ข้าพเจ้าเกรงจะเหนื่อยเปล่า เหมือน รดน้ำลงบนศิลา ไหนเลยจะซึมซาบ เมื่อโปรสาทอ้อนวอนครั้งแล้ว พระเจ้าแผ่นดิน อุปการกิจที่จะพึงทำ แก่ญาติมิตร ข้าพเจ้าได้ทำแล้ว ทานก็ ได้ให้แล้วแก่คนมาก สมณพราหมณา จารย์ข้าพเจ้าก็ได้อุปถัมภ์บำรุงให้อิ่ม คาถา ดังนี้ ครั้งเล่า พระโพธิสัตว์จึงกล่าวสหัสสารหา หนำสำราญแล้ว ข้าพเจ้าไม่เดือดร้อนที่ ๑. การสมาคมกับสัตบุรุษคราว จะไปปรโลก ดูก่อนโปริสาท ผู้ที่ตั้งอยู่ เดียวเท่านั้นย่อมคุ้มครองผู้สมาคมด้วยได้ ในธรรมใครเล่าจะกลัวตาย ท่านจงบูชา การสมาคมด้วยอสัตบุรุษ แม้มากครั้งก็ ยัญกินข้าพเจ้าเสียเถิด” ไม่อาจคุ้มครองได้ โปรสาทได้สดับดังนั้น ตกใจ กลัวว่า พระเจ้าสุดโสมมหาราชนี้ เป็น ๒. พึ่งคบกับสัตบุรุษ จึงทำความ สนิทสนมกับสัตบุรุษ เมื่อรู้สัทธรรมแล้ว สัตบุรุษสมบูรณ์ด้วยความรู้และความ ย่อมมีแต่ความเจริญไม่มีความเสื่อมเลย ประพฤติ แสดงธรรมไพเราะ ถ้าเราจะ 1. ราชรถที่วิจิตรตระการตา ยัง กินเขาเสีย ศีรษะของเราก็จะพึงแตกเป็น คร่ำคร่าได้ แม้สรีระร่างกายก็เสื่อมไปได้ เสี่ยง แผ่นดินก็จะเปิดช่องออกรับเรา แต่ธรรมของสัตบุรุษย่อมไม่แก่ไม่เก่า คิดดังนั้นแล้วจึงกล่าวว่า สัตบุรุษกับสัตบุรุษย่อมสนทนากันรู้เรื่อง “ข้าแต่ท่านสุดโสม บุคคลผู้รู้ เข้าใจกันดี อยู่จะพึงดื่มยาพิษหรือจับอสรพิษอันมี ๔. ท้องฟ้าและแผ่นดินนับว่า เดชกล้าได้อย่างไร ผู้ใดกินบุคคลผู้กล่าว ไกลกัน ฝั่งแห่งมหาสมุทรทั้งสองก็นับ คำสัตย์เช่นท่าน ศีรษะของผู้นั้นจึงแตก ว่าห่างกันมาก แต่ธรรมของสัตบุรุษ