การปรุงยา : หน้า 105/113

พลอยซื่อบื้อไปอีกคน ผมก็เลยยิ่ง ฉุนที่พูดกับคนไม่มีเซ้นส์ “พยายามค้นหาสูตรหน่อย นะ พอปรุงยาได้สำเร็จ เม็ดแรก เอ็งรีบกินเข้าไปเลย เม็ดที่สองค่อย ให้เจ้าหมอมันกิน” ผมพูดฉุน ๆ "กำาลังคุยเรื่องทํามาหากินกัน หรือจ๊ะ” แม่ยายโผล่หน้าออกมาถาม “ที่จะคิดสูตรปรุงยาโง่ให้คุณแม่กิน ครับผม” หมอตอบรวดเร็วด้วย ประโยคที่ผมฟังแล้วเสียวสยอง ส่วนแม่ยายนั้น ปล่อยค่า พูดไหลลื่นไม่สะดุด มันจริงๆ เพราะ เจ้าที่มันโดนด่าไม่ใช่ผม “อะไรกันคะแม่” สามสาว บรรดาเมีย ๆ ของพวกเรากรออก มาจากครัว แม่ยายหยุดหายใจ หมอได้โอกาสรีบชิงพูด ยังไม่มี มันก็ผิดจรรยาบรรณด้วย เฮียเขาก็เลยหันมาบอกปรุงยาแก้ โง่ให้ผมกิน เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ครับคุณแม่” ไม่ต้องเอาให้เสียเวลา ผม โดนเข้าไปเต็มเปา เมาลมค่าคอพับ คออ่อนไปหลายวัน * * * เขยกลางซื้อบ้านราคาหลาย ล้านไปนานแล้ว เขยเล็กกำาลังจ้าง เขาสร้าง ส่วนเขยใหญ่ไร้น้ำยา เข้มข้นอย่างผม ยังมองหาลู่ทางหา เงินก้อนโตมาดาวน์บ้านไม่เห็น “เมื่อไหร่เราจึงจะมีปัญญา หาซื้อบ้านเล็ก ๆ ได้สักหลังนะครับ คุณใหญ่” ผมพูดกับเมียต่อหน้าคู่ เขยและน้องทั้งสองของเธอ วันนี้ การชุมนุมมีขึ้นที่บ้านเช่าของเราตาม คำสั่งของแม่ยายจอมเผด็จการ ซึ่ง ตอนนี้ท่านยังมาไม่ถึง “ขอโทษครับคุณแม่ผมพูด คุณใหญ่คงหูอือ ผิดไป อันที่จริงผมจะพูดว่า ที่จะ เพราะฟังคุณแม่พูดมากไป คิดปรุงยาแก้โง่ให้ผมกินครับคุณแม่ ส่วนคุณกลางและคุณเล็ก ขอโทษด้วยนะตี๋” หมอบอกขอโทษ คงฟังจนเผลอ ยกนิ้วเท้าขึ้นมาดูดจนลีบ ยืนยัน ผมรีบพูดไปหน่อยก็เลยใช้คำผิด เจ้าที่แบบคนสำนึกผิด “แค่พี่หมอพูดสลับค่านิด เดียว แม่เสียงลั่นบ้านเชียวนะคะ” ลูกสาวคนสุดท้องต่อว่าแทนสามีผู้ เคราะห์ร้ายของเธอ “แม่จะไปรู้ได้อย่างไรว่าหมอ พูดผิด ทำไมจู่ ๆ จึงมาพูดเรื่อง ยาบ้าบอนี้ล่ะ” “เพราะว่าเสียชิตจะให้ผมฉีด ยาเป็นใบ้ให้คุณแม่สองเข็ม ผม บอกว่าฉีดไม่ได้เพราะตัวยาชนิดนี้ “จะดิ้นรนให้เหนื่อยทำไมเฮีย ชิต คุณแม่รักพี่ใหญ่ ยังไง ๆ ท่าน ก็ต้องยกบ้านที่อยู่ให้พี่ใหญ่อยู่แล้ว” คุณกลางพูด “จริง ๆ ด้วย” คุณเล็กช่วย “ขืนให้ผมไปอยู่กับคุณแม่.... ฆ่าฉัน ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า” ผมร้อง ออกมาเป็นเพลง เมียสะกิดให้หยุดแล้วชวน เปลี่ยนเรื่อง “วันนี้ทำไมแม่มาช้าก็ไม่รู้ คงไม่ลืมนะคะ” “โอ๊ย เรื่องนัดกับลูก ๆ คุณ ธันวาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๒