การเดินทางกลับ : หน้า 107/113

อื่นได้ยิน “คุณชิดหมายถึงอะไรคะ” “นิสัยคุณแม่ไม่เหมือนคุณ ยาย คุณใหญ่กับคุณกลางและคุณ เล็กก็ไม่เหมือนคุณแม่ แต่ไปเหมือน คุณยาย ผมสังเกตดูพวกลุงป้าน้า อาไม่เห็นมีใครที่นิสัยเหมือนคุณแม่ สักคน” “ระวังให้ดีเถอะ เดี๋ยวคุณแม่ ได้ยินเข้าจะถูกล๊อคไม่รู้ตัว” * * เราอยู่ค้างด้วยหนึ่งคืน สาย วันรุ่งขึ้นทานข้าวทานกับทานผลไม้ ดื่มน้ำเสร็จสรรพ นั่งพักอีกครู่ใหญ่ จึงไปเก็บเสื้อผ้าของใช้ใส่กระเป๋า เตรียมตัวกลับ เมื่อพวกเราเข้าไปกราบลา คุณยายให้พรมากมายพร้อมกับ บอกพวกเราให้หมั่นหาเวลามาเยี่ยม ท่านบ่อย ๆ รับคำท่านแล้วพวกเรา ก็ถอยออกมา แต่แม่ยายกลับขยับ ตัวเข้าไปใกล้จากนั้นก็อ้าปากพะเยิบ พะยามพูดจาไม่ยอมจบ นั่งรอนานผมก็บ่นจนเมีย คาญไม่พูดด้วย พอดีผมเกิดปวด ท้องขึ้นมาตะหงิด ๆ จึงลุกเดินไป ผมใช้เวลาที่เป็นส่วนตัวส่วน เข้าห้องสุขา ตัวแบบสบาย ๆ ไม่เร่งรีบ กะไว้ใน 66 โธ่เอ๋ยเมียหน เมีย จะโกรธจะเคืองจะไปก่อน ก็ไม่ว่า แต่ทําไมต้องมา ฆ่าผมให้ตายทั้งเป็น โดยทิ้งแม่ยายไว้เป็นเพื่อน ร่วมเดินทางกับผม เพียงลำพัง ๆ อย่าง ด้วย ช่างแสบสันต์พิลึก “หายไปไหนกันหมดครับ” ผมถามแม่ยายซึ่งกำลังทำหน้าบอก บุญไม่รับ “ไปกันหมดแล้วจ้ะ” คุณน้า ซึ่งเป็นน้องสุดท้องของแม่ยายตอบ “ไปนานแล้วยังครับ” ผมถาม ด้วยหัวใจห่อเหี่ยว “ไม่นานจะ ขับตามเร็ว ไม่นานคงทัน” คุณน้าให้ความหวัง “รถของผมแอร์ไม่เย็น คุณแม่ นั่งรออยู่ที่นี่ดีไหมครับ ผมจะรีบไป ตามหมอให้เอารถกลับมารับคุณแม่ ๆ “ไม่เป็นไร แม่ไปพร้อมกับ พิชิตเลยดีกว่า” เสียงแม่ยายอ่อน พริ้วราวใบหลิวต้องกระแสลม ผมไหว้ลาคุณยายและญาติ ผู้ใหญ่หลายคนที่มายืนคอยส่งอีกครั้ง แล้วเดินไปสตาร์ทเครื่องยนต์รอแม่ ยาย เสียงเครื่องยนต์ดังครืดคราด ใจผมจะขาดเสียให้ได้ โธ่เอ๋ยเมีย หนอเมียจะโกรธจะเคืองจะไปก่อนก็ ไม่ว่า แต่ทำไมต้องมาฆ่าผมให้ตาย ทั้งเป็น โดยทิ้งแม่ยายไว้เป็นเพื่อน ร่วมเดินทางกับผมเพียงลำพัง ๆ อย่างนี้ด้วย หากรู้สักนิดว่า มีการคบคิด เล่นพิเรนกันแบบนี้ ผมยินดียอมขั้น ไว้สามปี ให้ไอ้ที่มันจะออกมานั้นไป อัดกันเขียวอยู่บนหัวเหมือนกุ้งก้าม กรามก็ยังได้ ใจว่า ออกมาคงพอดีกับที่แม่ยาย พูดจบ ที่กะเอาไว้ไม่ผิดพลาดสักนิด แต่รายการไม่ได้กะที่แถมมาให้นั้น อ่านต่อฉบับหน้า ธันวาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๕