ธรรมนูญของรัฐ : หน้า 33/113

ธ รรมนูญของรัฐ เป็นกฎหมายสูง ในการบริหารประเทศในขณะนั้น สุดของรัฐ ว่าด้วยระบบการ นั่นเอง ปกครองประเทศ ซึ่งระบุวัตถุประสงค์ ๆ โดยปกติทั่วไป ความพอใจ แน่ชัดว่า เพื่อให้ทุกคนในรัฐอยู่ร่วมกัน ที่เป็นความอยากได้ขั้นพื้นฐานของ ได้อย่างสงบและปลอดภัย โดยมีกฎ มนุษย์ก็คือปัจจัยสี่ เป็นต้นว่าอยาก บังคับกำหนดสัดส่วนสิทธิหน้าที่ของ ได้อาหารในยามหิว อยากได้เสื้อผ้า และหมู่คณะภายในสังคม เครื่องนุ่งห่ม เพื่อปกปิดร่างกายจาก บุคคล ไม่ให้ขัดแย้งก้าวก่ายกัน เพื่อให้การปกครองเป็นไปตาม อยากได้ที่อยู่อาศัยกันแดดกันลมกัน ความร้อนความหนาว และความอาย บทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ ในแต่ละ ฝนกันอันตรายจากภัยต่าง ๆ ถึงคราว ๆ ประเทศจึงมีสถาบัน องค์กร และ เจ็บไข้ได้ป่วยก็อยากได้ยามารักษาตัว หน่วยงานต่าง ๆ มากมาย ที่รัฐ ให้หายจากทุกขเวทนาด้วยโรคภัยที่ กำหนดจัดตั้งขึ้นมาให้ทำงาน ทั้งทำ ประสบ โดยอิสระและแบบท่าโดยประสานงาน กัน เรียกได้ว่า เป็นการดึงบุคคล จำนวนหนึ่ง เข้ามามีหน้าที่ทำงานใช้ สติปัญญาความสามารถ ในการ ปกครองบริหารกิจการต่าง ๆ ของ เมื่อได้ปัจจัยสี่มาแล้ว วิสัยของ มนุษย์ปุถุชนซึ่งยังมีโลภ มีโกรธ มีหลง ครอบงำใจอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะไขว่ คว้าหาส่วนเกิน เพื่อความสมบูรณ์พูน สุขยิ่ง ๆ ขึ้น โดยพยายามหาช่องทาง ให้ตนได้โอกาสเป็นฝ่ายรับตลอดเวลา ประเทศ ให้เป็นไปอย่างมีระบบเป็น ส่วนผู้อื่นนั้นให้ทำหน้าที่เป็นฝ่ายให้ ระเบียบมีประสิทธิภาพ ป้องกันบ้าน คนส่วนใหญ่มักจะคิดเห็นอย่าง เมืองไม่ให้ประสบกับเหตุวิบัติ เพราะ นี้ เมื่อมีความคิดตรงกัน ต่างก็เลย ทาง เพื่อกอบโกยหาประโยชน์ใส่ตน พฤติกรรมเลวร้ายบางอย่างของสมาชิก ทุ่มเทสติปัญญาที่มีอยู่ออกมาใช้ทุกวิถี บางกลุ่มในสังคม โดยธรรมชาตินั้น มนุษย์แต่ละ คน แต่ละหมู่เหล่า แต่ละเชื้อชาติ แต่ละภาษา ล้วนมีจิตใจที่ผิดแผกแตก ต่างกันออกไป ด้วยสาเหตุนานัปการ และพวกพ้อง เป็นการใช้ความฉลาด เอาเปรียบผู้ที่ด้อยโอกาสกว่า โดยไม่ คำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้อื่น การเอาเปรียบหากล้ำเส้นเกิน ดังนั้นนอกจากธรรมนูญการปกครอง ขอบเขต เข้าข่ายผิดกฎหมาย ผิด ของแต่ละประเทศ จะมีข้อกำหนดที่ ระเบียบข้อบังคับที่บ้านเมืองกำหนดไว้ ไม่เหมือนกัน ทั้งในตัวแม่บทและข้อ ตัวผู้กระทำผิดและพรรคพวก ย่อมถูก ปลีกย่อยแล้ว ธรรมนูญการปกครอง ลงโทษตามบทบัญญัติการกระทำความ ผิดในประเด็นนั้น ๆ ของประเทศหนึ่งประเทศใด ยังมีการ เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ๆ โดยถือหลักว่า ในความเป็นจริง มีบุคคลเป็น เป็นการปรับปรุงเพื่อให้เป็นที่พอใจของ จำนวนมากที่พากันทำความผิด แต่ คนส่วนใหญ่ในประเทศ หรือมิฉะนั้น เขาและพวกของเขากลับไม่ถูกลงโทษ ก็เพื่อให้เป็นที่พอใจของกลุ่มผู้มีอำนาจ เนื่องจากการใช้ช่องโหว่ของกฎหมาย ธันวาคม ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๒๑