การจัดพระที่นั่งรับรองเจ้านายต่างประเทศ : หน้า 92/113

เลยนะ ที่มีสำนักงานแยกออกมาต่างหาก ตั้ง แต่ พ.ศ. ๒๔๒๘ นั่นแหละจ้ะ” “อ้อ” พี่นิภาพยักหน้าหมึกหงักอย่าง เข้าใจดี ฉันเพิ่งรู้และเพิ่งเข้าใจ เลยไม่มีอะไร จะถาม “น้าเข้าใจว่าพระองค์คงกราบบังคม ถึงความเหมาะสมในการจัดพระที่นั่งบางส่วน เป็นที่รับรองเจ้านายต่างประเทศที่เสด็จฯ มา เป็นแขกบ้านแขกเมืองให้สมพระเกียรติด้วย ก็ พระที่นั่งออกใหญ่โต แล้วสมัยนั้นงานการต่าง ประเทศก็ไม่มากนัก ราชทูตก็ยังมีน้อย แขก เมืองนาน ๆ มาที โรงแรมโก้ ๆ ก็ไม่มีเลยสัก แห่ง ฉะนั้นพระองค์จึงขอพระบรมราชานุญาต ใช้พระที่นั่งบางส่วนเป็นที่ประทับรับรองเจ้านาย ต่างประเทศ ก็เริ่มเมื่อปี ๔๓๐ แหละที่มี เจ้านายต่างประเทศเสด็จฯมาประทับ “ขณะนั้นท่านยังเป็นเจ้ากระทรวงฯ อยู่ กรมแผนที่ทหาร รึเปล่าคะ” “เป็นซิจ๊ะพระองค์เป็นเสนาบดีมาตั้งแต่ปี เจ้าฟ้ากรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช ประทับ อยู่จนทรงสร้างวังบูรพาเรียบร้อยแล้ว พระราช วังสราญรมย์จึงว่างลง “สมเด็จกรมพระยาเทววงศ์ฯ เลยขอ พระราชทานใช่มั้ยค่ะ” ฉันเดา “ใช่จ้ะ แต่ไม่ใช่ใช้เป็นที่ประทับส่วน พระองค์นะ แต่เผอิญปี ๒๔๒๘ ท่านทรงเริ่มว่า ราชการกระทรวงการต่างประเทศเอง จึงกราบ บังคมทูลขอพระราชทานพระราชวังสราญรมย์ (บน) ส่วนหนึ่ง ของพระราชวัง สราญรมย์ ที่เป็นกรม แผนที่ทหาร ๒๔๒๘ นี่นา ทรงราชการจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ปี ๒๔๖๖ เลยแหละ” “ถ้างั้นพระองค์ก็ทรงรับราชการทั้งสมัย รัชกาลที่ ๕- รัชกาลที่ 5 เลยซิคะ โอ๊ะ!... ๓๘ ปี เชียวนะคะ” พี่นิภาผู้เก่งคณิตศาสตร์คำนวณ อย่างว่องไว 31 “มากกว่านั้นจะ ปีสำหรับตำแหน่ง เสนาบดีนะ แต่ทรงรับราชการในตำแหน่งอื่น มาก่อนแล้ว ๑๑ ปี” “โอ้โฮ รวม ๔๙ ปีซิคะ” ฉันรีบคำนวณ แล้วถามน้าน้อยต่อไปว่า “เมื่อสิ้นพระชนม์ พระองค์มีพระชันษาเท่าใดคะ” “๖๖ ชันษาพอดีจ้ะ” จากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ ยืมเป็น ที่ทำการกระทรวงฯ” คะ” “เอ แล้วก่อนหน้านี้ใช้ที่ไหนทำงานกัน “อ๋อ... เดิมเสนาบดีเจ้ากระทรวงจะ บัญชาราชการที่บ้านของเสนาบดีเองจะ กระ ทรวงการต่างประเทศนับเป็นกระทรวงแรก ๙๐ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๕ “พระชันษายังไม่มากเลยนะคะ แต่ทรง งานนานจัง” “ก็เริ่มทรงงานตั้งแต่พระชันษาเพียง ๑๘-๑๙ ปีเท่านั้นนี่จ๊ะ” อ่านต่อฉบับหน้า