การสร้างพุทธปฏิมากร : หน้า 34/126

สำหรับฉบับนี้ ขอเขียนอย่าง ง่ายๆ สไตล์ชาวบ้าน เพื่อเราท่านจะได้ อ่านกันอย่างสบายๆ เพิ่มความเข้าใจ จากฉบับที่แล้วให้แจ่มแจ้งยิ่งขึ้น โดย เฉพาะท่านนักอ่านที่ไม่ชอบอะไรๆ ที่ เป็นเชิงวิชาการ จะได้ไม่เบื่อ แล้วพลิก ผ่านไปเสียก่อนที่จะได้รู้ว่า ที่จริงทั้ง หมดที่เป็นวิชาการ คือความเป็นจริงใน ภาคปฏิบัติของหมู่เราชาวบ้าน ที่นัก วิชาการเขาเก็บเอาไปรวบรวมไว้สำหรับ ผู้คนส่วนใหญ่ที่ชอบการให้รายละเอียด ในแนวของตัวหนังสือ และการอ้างอิง นั่นเอง พุทธองค์ ส่วนภายนอกขององค์เจดีย์ ที่ ผู้สร้างได้ดำริให้มีการสร้างพุทธปฏิมากร เป็นองค์ย่อมๆ รายล้อม ก็เพื่อแสดง ถึงการแผ่พุทธรังสีออกสู่มวลชีวิต ดัง มีปรากฏในคัมภีร์โบราณมากมาย ที่ แจงไว้อย่างเด่นชัดว่า เมื่อพระพุทธ องค์เสด็จดับขันธปรินิพพาน ทันทีที่ กายเนื้อหรือรูปกายแตกทำลาย พระ ธรรมกายภายในก็สะพัดออกไปสู่สากล จักรวาล อย่างมีมีสิ่งใด วัตถุใด อาจ สามารถมากีดกั้นหรือเหนี่ยวรั้งกักขัง ไว้ได้ เช่นจุดแห่งรังสีที่เจ็ด หรือความ สำคัญในเรื่องของ “กลาง” ที่นักวิชา การทางเจดีย์บอกว่า คือจุดกึ่งกลาง ของฐานเป็นจุดสำคัญที่สุด ที่ไม่มีวัน เคลื่อนคลอน ไม่มีวันกระทบกระเทือน และไม่มีการเปลี่ยนแปลงนั้น ที่แท้ก็ สามารถเข้าไปพบความเป็นพุทธะ หรือ ความเป็นผู้ที่ตื่นอยู่เสมอ ในภาวะของ “ธรรมกาย” อันเป็นกายอันเที่ยงแท้ ของพระพุทธเจ้า ซ้อนอยู่ภายใน เพียงแต่ในสมัยของพระเจ้า อโศกมหาราช ยังไม่นิยมการสร้างพระ คือจุดกึ่งกลางของร่างกายมนุษย์ ที่ พุทธปฏิมากรภายในองค์เจดีย์ที่เป็น นักปฏิบัติสมาธิแทบทุกคนรู้จักดี ที่อยู่ของพระธรรมกาย จึงมักทำไว้แต่ ส่วนความเป็นทรงกลมที่แผ่ เพียงแท่นวงกลมเท่านั้น แต่ในปัจจุบัน ขยายออกไปในลักษณะของ “คัพภะ” ก็คือความสว่างของใจที่ฝึกจนละเอียด แจ่มใสดีแล้ว เกิดเป็นความสว่างที่รวม ตัวกันแน่น “เป็นดวง” โดยดวงสว่าง ดวงนั้น ย่อมต้องมีจุดศูนย์กลางกาย เป็นจุดกึ่งกลาง ดวงสว่างนั้น ส่วนหนึ่ง จึงอยู่ด้านบนของจุดกึ่งกลาง ในขณะ ที่อีกส่วนหนึ่งอยู่ด้านล่าง เป็นยุคสมัยที่การสร้างพระพุทธปฏิมา กรรมเป็นที่ยอมรับ ที่ตั้ง ที่เกิดแห่ง จึงได้ทดแทนความเป็นนาม ธรรมนั้น ด้วยการสร้างเป็นพระธรรม กายองค์ย่อม ออกรายล้อมพระธรรม กายองค์ใหญ่ภายใน สำคัญคือ พระธรรมกายองค์ ย่อมแต่ละองค์ หมายถึงการแผ่ออกไป ของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ หรือ การแผ่ออกไปของพระพุทธศาสนา สู่ ชีวิตทั้งหลายเพื่อให้แสงสว่างแห่งความ เป็นจริง เพื่อให้เห็นและเข้าถึงชีวิต หรือความจริงที่สมบูรณ์ที่สุด ที่มนุษย์ ความเป็นธรรมกาย จึงสร้างไว้ด้วย จะพึงกระทำหรือเข้าถึงได้ กายธรรมอันเที่ยงแท้ของพระพุทธองค์ ด้วยลักษณะครบถ้วนของความเป็น มหาบุรุษทั้งสามสิบสองประการ ดังนั้น ภายในธรรมกายเจดีย์ที่ เป็นทรงกลม จึงบรรจุพระธรรมกายซึ่ง ซึ่งตรงกับความต้องการเริ่มแรก มีลักษณะอันประเสริฐทั้งสามสิบสอง ในการสร้างพุทธเจดีย์ของพระเจ้าอโศก ประการบรรจุอยู่ เป็นสัญลักษณ์แห่งกาย มหาราช โดยดวงสว่างนั้น หากผู้ อันเที่ยงแท้ขององค์พระสัมมาสัมพุทธ ปฏิบัติสามารถผ่านเข้าไปด้วยการปรับ จิตใจให้ละเอียดซ้อนลงไปในกลาง ดัง เจ้า ทรงเจดีย์ และพระธรรมกาย คำที่นักวิชาการชอบใช้กันในการอธิบาย ภายใน จึงหมายแสดงถึงความเป็น เพียงแต่.. เป็นไปไม่ได้ที่การก่อ สร้างจะแสดงได้ชัดเจนถึงภาวะอันไม่มี ที่สิ้นสุดนั้น ดังนั้นพระธรรมกาย แต่ละองค์ จึงมีความหมายถึงการแผ่ ขยายพุทธรังสีออกไปอย่างไม่มีขอบเขต นั่นเอง เฉกเช่นบรรพชนชาวพุทธได้ กระทำไว้ ณ ถ้ำตุ้งฮวง หรือ The Cave of Thousands Buddhas ที่ผู้ สร้าง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพระเจ้าจักร พรรดิแห่งจีนในสมัยนั้น ได้เปิดโอกาส เสียสละให้นักปราชญ์ พ่อค้า คหบดี ว่า “center upon center” ก็จะ ไปอันเที่ยงแท้ทั้งหมดทั้งสิ้นของพระ ผู้มีปัญญา ผู้เห็นคุณค่าแห่งการเผยแผ่ ๒๒ มีนาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร