KIKIRIKI : หน้า 111/126

KIKIRIKI 66 กาญจนมาลาเอย! อันดวงตานี้เรา จิตใจของเขาแข็งกระด้างปานนั้น อยากได้ และอุปาทานความยึดมั่นใน เคยมีมา ได้มา ไม่แน่ว่ากี่ชาติภพ แลแล้วเหตุการณ์อันน่าตื่นเต้น รูปนั้นก็เกิดขึ้น เมื่อได้แล้วก็จมอยู่ติด ที่เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในวัฏฏสงสารแล้ว ที่สุดก็มาถึง เมื่อเจ้าชายตรัสว่า “มาเถิด อยู่ในรูปารมณ์อันทำให้เอิบอาบใจ อกุศล แต่ธรรมของสัตบุรุษ นานนักจึงจักพบ ท่านจงควักนัยน์ตาข้างหนึ่งวางลงบนฝ่า มูลตั้งร้อยอย่างเกิดตามมาเพราะจักษุ สักครั้งหนึ่ง จึงควรเทิดทูนธรรมนั้น มือของเรา จงทำหน้าที่ของท่าน” เป็นเหตุ อกุศลมูลนั้นทำให้เกิดโทษใน เหนืออวัยวะและชีวิต การเสียสละจักษุ บุรุษรูปวิกลก็ทำหน้าที่ของเขา วัฏฏะเป็นความทุกข์สืบเนื่องกันเป็นสาย เพื่อรักษาธรรม มีค่ากว่าการรักษาจักษุ ควักนัยน์ตาข้างหนึ่งของเจ้าชายกุณาละ หาความสิ้นสุดได้ยาก บัดนี้สาเหตุแห่ง แต่ยอมสละธรรมของบัณฑิต ความทุกข์ วางลงบนฝ่าพระหัตถ์ เสียงร้องกรี๊ด โทษในวัฏฏะประการหนึ่งเราได้ละทิ้งเสีย อันเกิดจากการเสียจักษุนั้นจะทรมานก็ แห่งพระนางกาญจนมาลาดังลั่นไปทั่ว แล้ว เพียงครั้งเดียว ชาติเดียว แต่การต้อง บริเวณแล้วพระนางก็แน่นิ่งสลบไป ละเมิดธรรม บัณฑิตต่างหากเล่าที่จะ ต้องมีทุกข์ไปยาวนาน เราพร้อมแล้วที่ ร้องไห้คร่ำครวญขึ้นพร้อมกันประหนึ่ง เราจึงหมดกังวลในเรื่องระวังเจ้าไม่ต้อง จะยอมเสียจักษุนี้” จักจั่นและเรไรร่ำร้องระงมดงเมื่อยามย่า หวาดระแวงว่า เจ้าจะทำร้ายเราอีก เรา “จักษุเอย! เจ้าเป็นสัตว์ร้ายตัว ขณะนั้นประชาชนนับพันพากัน หนึ่งใน ๕ ตัว บัดนี้เจ้าได้ตายเสียแล้ว เมื่อทรงทราบแน่ว่า การอ้อน สนธยา วอนพระสวามีไม่ได้ผลแล้ว พระนางจึง “อา! ความทุกข์! ความคับแค้น! ผินพระพักตร์มาตรัสกับบุรุษผู้มีรูปวิกลว่า ความหายนะ! มาถึงแล้ว ดอกอุบลถูก “ท่านเอย! ขอความกรุณาเถิด ในเมือง เด็ดออกจากกอเสียแล้ว” ตักศิลานี้ไม่มีใครกล้าอาสาควักพระเนตร ส่วนเจ้าชายกุณาละ เมื่อจับ ได้เหน็ดเหนื่อยมานักต่อนัก เพื่ออาหาร คือรูปมาปรนเปรอเจ้าซึ่งไม่เคยอิ่มด้วย การดูนั้นเลย บัดนี้เราไม่ต้องหาอาหาร ให้เจ้าอีกต่อไป” เมื่อเจ้าชายทรงพิจารณาอยู่ดังนี้ ของเจ้าชายเลย ไฉนท่านจึงมีจิตใจผิด พระเนตรข้างหนึ่งไว้ในพระหัตถ์ แล้วตรัส ได้บรรลุโสดาปัตติผลแล้วในท่ามกลาง คนธรรมดา กล้ากระทำในสิ่งที่คนอื่น ดังนี้ “นี่หรือคือตัวเรา? ดวงเนตรเจ้าเอย! สายตาแห่งมหาชนเหล่านั้นเอง ไม่กล้า ท่านอย่าเห็นแก่สินจ้างรางวัล เจ้านั้นเป็นเพียงก้อนเนื้อชิ้นหนึ่งที่กลอก ครั้นพระองค์ได้เห็นอริยสัจแล้ว เลี้ยงอัตภาพแล้วทำลายสิ่งที่คนทั้งเมือง ไปมา อันเป็นที่เสน่หายิ่งนักแห่งคน จึงตรัสกับบุรุษผู้มีรูปวิกลนั้นว่า “จง หวงแหนเลย ท่านเอย! ข้าพเจ้าไม่เชื่อ เขลาทั้งหลาย เจ้าเป็นเพียงปฐวีธาตุอัน ควักนัยน์ตาอีกข้างหนึ่งแล้ววางลงบน ว่า จิตใจของท่านจะวิกลเช่นเดียวกับ อาศัยปัจจัยเกิดขึ้น บางครั้งดูแวววาว ฝ่ามือของเรา” รูปกาย หากท่านเลิกล้มความตั้งใจครั้ง บางคราวดูเศร้าหมองเป็นบ่อเกิดแห่ง ขณะที่มังสจักษุทั้งสองของพระ นี้ ท่านจะมีความสุขไปตลอดทั้งชีวิตนี้ พยาธิมีโรคตาเป็นต้น เมื่อใดไม่มีเจ้า องค์ได้สูญสลายไปนั้นเอง ปัญญาจักษุ และชีวิตหน้า ข้าพเจ้าขอเสียเถิด หาก แล้ว โรคตาจะตั้งลง ณ ที่ใด” ท่านไม่ควักพระเนตรของเจ้าชาย ท่าน อันบริสุทธิ์ก็เกิดขึ้น จึงตรัสว่า “มังสจักษุ “ถ้าหลักที่ว่าบุคคลมีสิ่งใด ย่อม อันลวงให้เกิดความปฏิพัทธ์ได้ถูกคร่าออก จะนำข้าพเจ้าไปเป็นทาสข้าพเจ้าก็จะ เดือนร้อนเพราะสิ่งนั้น เป็นความจริง ไปจากข้าพเจ้าเสียแล้ว แต่เรากลับได้ บัดนี้เราไม่ต้องเดือดร้อนอีกแล้วเพราะ ซึ่งปัญญาจักษุอันหมดจดซึ่งใคร ๆ จะ ยอม” เลยเราเสีย เราก็ได้เป็นโอรสของพระ แต่พระวาจาของพระนางนั้น เราไม่มีเจ้าคอยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์อีก มาคร่าไปอีกไม่ได้ ถ้าพระราชบิดาละ ประหนึ่งราดรดอุทกให้ตกลงบนก้อนศิลา ต่อไป แท่งทึบ มันมิได้ซึมซาบลงเลยแม้แต่น้อย เขาคงเงียบเฉยและเตรียมตัวพร้อมที่จะ เพราะจักษุ คือ เมื่อเห็นสวยงามเพลิน ควักพระเนตรเจ้าชาย อะไรหนอทำให้ ตา เกิดสุขเวทนา, ตัณหาความดิ้นรน “บุคคลเป็นอันมากเดือดร้อนอยู่ ธรรมราชาผู้เป็นใหญ่ผู้บริสุทธิ์” พระองค์ตรัสต่อไปว่า “แม้ข้าพเจ้า จะวิบัติจากความเป็นใหญ่ยิ่งในทางโลก xxx กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๕๙ ๑๐๙