บทเรียนจากการสูญเสีย : หน้า 71/126

ที่มักจะกลัวการกินยาติดต่อกันเป็นเวลานาน นั่นคือใจคนเรา นั้นหลอกตัวเอง ปฏิเสธการเผชิญกับความเจ็บป่วยในรูปแบบ การเลี่ยงการรักษาบ้าง ไม่ยอมรับว่าตัวเองเจ็บป่วยบ้าง อัน นี้สำคัญนัก เปรียบได้ดั่งมารมาประหัตประหารเวลาการสร้าง บารมีของมนุษย์เราให้สั้นลง โรคที่ติดตามมาจากการป่วยเป็นความดันโลหิตสูงนั้น มีได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นโรคหัวใจ โรคไต โรคอัมพาต ฯลฯ โรคหลอดเลือดหัวใจนั้นเป็นสาเหตุการตายอันดับสอง รองจากอุบัติเหตุ ดังนั้นโรคความดันโลหิตสูงเป็นต้นเหตุ ของโรคอันตรายมากมาย อย่ามองข้ามโดยเด็ดขาด ผมได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากพยาบาลห้องที่พ่อ ผมนอนพักอยู่ เธอนำฟิล์มเอ็กซเรย์คอมพิวเตอร์สมองของ พ่อผมมาให้ดู คุณพระช่วย! บนแผ่นฟิล์มปรากฏให้เห็นว่า เส้นเลือดสมองแตกเลือดได้ไหลทะลักมาสู่ช่องสมอง ความหวัง ที่จะได้พบกับพ่ออีก ดูริบหรี่ลงไปถนัดใจ ผมไม่นึกว่าความ เจ็บป่วยอันร้ายแรงเช่นนี้ จะเกิดกับบุคคลที่ผมรักและเคารพ ได้เลย และนี่ก็เป็นอีกผลงานหนึ่งของหมู่มารที่คอยมาสอด มาแทรก มาบดบังแสงสว่างแห่งปัญญาภายในของผมเอง ทำให้ ผมชะล่าใจและปฏิเสธตัวเองด้วยเช่นกัน ความรู้และประสบการณ์ในการดูแลรักษาผู้ป่วยแบบนี้ ทำให้ผมต้องคิดหนัก ผมเป็นห่วงพ่อว่าจะทรมานกับการป่วย เป็นอัมพาตจากแผลกดทับบริเวณหลังอันเกิดจากการเคลื่อนไหว ไม่ได้ เป็นโรคปอดอักเสบจากการนอนนานๆ เป็นโรคติดเชื้อ ในระบบทางเดินปัสสาวะและ ฯลฯ แล้วแม่ล่ะจะโศกเศร้าเหงา มากหรือเปล่า แล้วพี่ๆของผมล่ะพวกเราจะอยู่กันอย่างไร คำถามเหล่านี้เกิดขึ้นมาในเวลาที่หาคำตอบได้ยากเหลือเกิน วิสัชนาในตอนนี้ของผม กลับเป็นน้ำตาที่เอ่อล้นไหล ลงพรากแก้มทั้งสองข้าง เวลานี้ผมได้เข้าไปนั่งในหัวใจของ ญาติคนไข้ทุกๆคนแล้ว ความรู้สึกของผู้ที่กำลังจะสูญเสีย คนที่ตนรักเป็นเช่นนี้เอง เป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ต่อหน้าคน แปลกหน้า ผมไม่ได้สนใจใครอื่นนอกจากพ่อ พ่อที่ผมรัก ผมไม่รู้และไม่คิดว่าน้ำตาจะช่วยชำระล้างความอาลัยได้ ผม ไม่รู้ว่าผมร้องไห้ไปได้อย่างไรกัน โชคของพ่อและของพวกเรายังดีอยู่มากทีเดียว บังเอิญ พี่พยาบาลชื่อแล้ว มีเพื่อนเป็นภรรยาอาจารย์หมอที่ผ่าตัด ทางด้านสมอง เธอจึงได้ติดต่อให้และด้วยความกรุณาของ อาจารย์หมอมาโนช อาจารย์จึงเป็นธุระผ่าตัดให้ในวันหยุด ทั้งๆ ที่น่าจะเป็นวันพักผ่อนของท่าน น่าเสียดายเหลือเกินที่ตอนนั้นผมรู้จักบุญไม่มากเหมือน เดี๋ยวนี้ ผมอธิษฐานยังไม่ค่อยเก่ง ผมเหมือนญาติคนไข้คน หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรจะจัดการอย่างไรต่อไป นึกเพียงอย่างเดียวว่า ตั้งแต่จำความได้พ่อไม่เคยดุหรือตำหนิผมแม้แต่น้อย ภาพ ของพ่อในใจคือผู้ที่ชอบทำบุญ ผู้มีความมัธยัสถ์ แต่ถ้า เพื่อครอบครัวเพื่อบุญพ่ออุทิศให้ได้ ผมแค่อยากให้พ่อตื่น ขึ้นมาอีกครั้ง มาชื่นชมลูกของพ่อที่กำลังจะเป็นนายแพทย์ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว มาเป็นอรหันต์ของบ้าน ให้ลูกๆ ได้ตอบแทนพระคุณ เหตุการณ์ได้พ้นผ่านมาเกือบ ๕ ปีแล้ว อาจารย์หมอ บอกว่าผู้ป่วยน้อยรายนักที่จะมีโอกาสดีเหมือนพ่อหลังจากผ่าตัด พ่อยังจำอะไรไม่ค่อยได้อีกเป็นเดือน แล้วจึงคืนสู่สภาวะปกติ ดูเหมือนพ่อไม่ตระหนกด้วยซ้ำว่า ครั้งหนึ่งพ่อเคยอยู่ในสมร ภูมิศึกชิงภพมาแล้ว สิ่งหนึ่งที่พ่อเปลี่ยนไปมากคือพ่อกิน ยาลดความดันสูงมาตลอด และร่วมมือกับผมในการดูแล รักษาตัวเองเป็นอย่างดี ความบังเอิญของชาวโลกกับผลบุญของชาวธรรม เป็น ต่างประโยคที่มีความหมายเดียวกัน “ช่างบังเอิญเหลือเกิน ที่มีรถเบนซ์ของชาวกรุงเทพฯ ผ่านมารับพ่อไปโรงพยาบาล คืนนั้น” “แหม บังเอิญที่มีอาจารย์หมอดมยา ผ่านมาห้องผ่า ตัดตอนนั้น พอดี” “บังเอิญจังเลยที่...” ภาพของพ่อที่ทำบุญสม่ำเสมอ มิใช่เพียงตัวเองแต่ เพื่อทั้งครอบครัว พ่อจะตั้งใจเขียนชื่อลูกทุกคนเวลาทำบุญ ทุกครั้ง ครั้งนี้เป็นบทเรียนที่ไม่มีในตำราแพทย์เล่มไหน แต่มีในตำราชีวิตที่มีคุณค่าเกินกว่าจะจดไว้ในกระดาษหน้า ไหน ๆ ผมจะขอจดไว้ในใจ จดไว้บนแผ่นฟ้าให้ชาวสวรรค์ รื่นเริงใจ บุญเท่านั้นที่มนุษย์ทุกคนพึงจดไว้ให้เต็มสองฟากฟ้า ให้หมายมั่นยิ่งกว่าสอยเดือนเอื้อมดาราเป็นไหนๆ ถ้าหากพ่อไม่ทำเช่นนั้นแต่ไหนแต่ไร พวกเรากับพ่อคงต้องจากกันไกล....สุดปลายฟ้า กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๓ ๖๙