อันตรายจากผลไม้พิษ : หน้า 95/126

สวย ๆ หอมๆ นั่นแหละ พอเด็ดมาดมละก็ สลบ เหมือดเลย บางอย่างมีพิษที่ผล กินเข้าไปเมื่อไร เป็นชักตาตั้งเมื่อนั้น บางชนิดถ่ายท้องแรงยิ่งกว่า สลอดอีก บางอย่างเมื่อดิบ ๆ ก็ยังไม่มีอันตราย หน่อยดีกว่ามั้ง” “โธ่เอ๊ย! ทำปอดไปได้” ลูกเกวียนบางคนถกเถียงกัน บ้างก็กลัว บ้างก็กล้า บ้างก็ไม่สนใจ คนไหนที่กลัวๆ กล้าๆ พอสุกเมื่อไรเป็นได้เรื่องทันที แต่มีบางชนิดที่ร้าย ก็ได้แต่เด็ดมะม่วงมาถือไว้เพื่อถามนาย มีคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นอีก เรียกว่าสารพัดพิษเลย คือ ตั้งแต่ ยอดถึงรากมีพิษไปหมด ขอให้พวกเราจงระมัดระวังกันให้ดี ของ ทุกอย่างในดงไม้พิษนี้ อย่าได้เก็บกิน หรือเด็ดดม เป็นอันขาด พยายามเดินให้ห่างๆ ไว้เป็นดี ไม่ว่า มันจะสุก มันจะสวย มันจะส่งกลิ่นหอมยั่วยวน ขนาดไหน ก็อย่าไปสนใจ นอกจากนั้นไม้พิษบางอย่างก็มีลักษณะคล้าย ต้นไม้ ที่เราเคยพบเคยเห็นทั่ว ๆ ไป จนแทบจะดู ไม่ออกเลย ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา ทุกๆ คนตั้งแต่บัดนี้ไป ขอให้กินเฉพาะอาหารและ น้ำที่บรรทุกเกวียนมาเท่านั้น ของอื่นอย่าไปแตะ ต้องเด็ดขาด หากมีอะไรสงสัยไม่แน่ใจ ให้มาถาม อย่าตัดสินใจเอง” บรรดาลูกน้องทั้งหลายต่างรับคำและปฏิบัติ ใจร้อนวู่วาม ก็เด็ดมะม่วงกัดกินทันที “เป็นไง ใช่มะม่วงจริงหรือเปล่า....?” “อ๋อ...แน่นอน แหม...อร่อยกว่าพิมเสนมันซะ อีกนะเนี่ย อืม... ลองดูหน่อยซิ เอ๊ะ...โอ๊ย... ช่วยด้วย ช่วย......ว..ย เมื่อมะม่วงตกถึงท้อง เจ้าคนนั้นก็หน้าเขียว ปากเบี้ยวตาเหลือก เอามือกุมท้อง ตัวงอบิดไปมา “เฮ้ย!...พวกเรา ทำไงดี มันกินมะม่วงพิษ เข้าไปให้แล้ว” “ตายละวา... ไปตามนายมาดูดีกว่า อ้อ.. นายมาพอดี” เพื่อนของคนที่กินมะม่วงพิษต่างตกอกตกใจ แต่พ่อค้าหนุ่มได้เดินมาพร้อมกับถือยาถอนพิษ มาด้วย จึงให้กินยาได้ทันท่วงที “เป็นไง เกือบได้ไปเฝ้ายมบาลแล้วมั้ยล่ะ เอ้า... ตามอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งขบวนเกวียนได้ผ่าน อาเจียนออกมาให้หมด เดี๋ยวกินน้ำหวานนี่ซะหน่อย พ่อค้าหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นน้ำหวานชนิดหนึ่ง ดงไม้พิษนั้นออกไปถึงเขตหมู่บ้านหนึ่ง มองไปที่ จะได้หาย” ปากทางเข้าหมู่บ้าน จะเห็นต้นมะม่วงมากมาย ออกผลดกระย้าน่าเก็บกิน “เอ๊ะ! เป็นต้นมะม่วงนี้ โอ้โฮ..ดกจังเลย” ลูกเกวียนคนหนึ่งร้องขึ้นด้วยความดีใจ “เฮ้ย...อย่าไปสนใจดีกว่า อาจเป็นต้นไม้พิษ ให้ อีกมือก็ลูบหลังลูกน้องขึ้นเพื่อให้อาเจียนออก มาให้หมด “ขอบพระคุณมากครับ ถ้านายมาไม่ทัน ผม คงตายแน่....ผม...” ก็ได้” อีกคนหนึ่งท้วง “เอาละ ไม่ต้องพูดอะไรหรอก เดี๋ยวไปนอน “แต่เราผ่านดงไม้มีพิษมาแล้วนี่ คงไม่มี พักซะ นี่ก็เย็นมากแล้ว” อะไรหรอกน่า ถ้ามีพิษ เขาคงโค่นทิ้งไปนานแล้ว ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างปกติสุข จนกระทั่ง ล่ะ” เรื่องอะไรจะมาปล่อยให้มันอยู่หน้าหมู่บ้านอย่างนี้ อรุณรุ่งของวันใหม่ ขณะที่ลูกเกวียนทั้งหลายกำลัง ลุกขึ้นจากที่นอน บางคนกำลังทำธุระส่วนตัว ก็ “เออ...จริงนะ แต่อย่างไรรอถามนายสัก ได้ยินเสียงคนกลุ่มใหญ่พูดคุยกันอย่างชัดเจน กัลยาณมิตร มีนาคม ๒๕๓๙ ๕๒