ประเพณีชาวเขา : หน้า 98/126

ตามลักษณ์เหี่ยว เมืองเหนือ โดย : ลักขณา ศกุนะสิงห์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๔ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ ต่อจากฉบับที่แล้ว ฉันแต่งงานแล้วนะ ดูเครื่องประดับฉันซิ จะต่างจากสาวโสดนะ เสียงกระซิบกระซาบโต้ตอบของเราทั้ง นักศึกษาคะ ครูอยากให้พวกเธอดูรูป สอง น้าน้อยคงได้ยิน หรือไม่ก็เดาอาการและ ชาวอีก้อหน่อยค่ะ” เสียงน้าน้อยปลุก ความคิดของเราออก อย่างชนิดที่มีโฆษณาว่า ภวังค์ฉันให้คลายจากการนึกถึงประเพณีที่เข้ม “รู้นะคิดอะไรอยู่” หรือประเภทมองตาก็รู้ใจว่า งวดของเผ่าลีซอ ที่น้าน้อยเพิ่งเล่าจบไปเมื่อกี้นี้ เรากำลังถาม กำลังโต้ตอบอะไรอยู่กระมัง น้า ฉันรีบหันมามองรูปหญิงอีก้อที่น้าน้อยให้ดู น้อยจึงพูดเหมือนตอบสนองความใคร่รู้ของฉัน อายุคง ๖๐ ปีเห็นจะได้ วัยนี้น้าน้อยเคยเรียกว่า วัยเราตอนต้นๆ กำลังมีความสุขกับการสูบ ไปค์ควันโขมงเชียวละ ฉันกระซิบถามพี่นิภา ทันที ก็สนใจและสงสัยนี่นา “พี่นิภา เขากำลังสูบฝิ่นใช่มั้ย ดูมีความ สุขจังเลยนะ” “ไม่รู้ซิ เป็นยาสูบหรือกัญชาก็ได้นี่นา ทำไมต้องเป็นฝิ่น” ๙๖ มีนาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร ได้ทันการ “ส่วนใหญ่ชาวเขาทุกเผ่า รุ่นอายุ ๕๐- ๖๐ ปีขึ้นไป ครูหมายถึงคนรุ่นก่อนนะ ก่อนที่ จะมีการอบรมรณรงค์เรื่องโทษของฝิ่น มักสูบ ฝันกันทั้งนั้นแหละทั้งหญิงและชาย ติดเสีย ด้วยซิคะ ก็สูบกันตั้งแต่เด็กๆ สมัยนี้ชาวเขาเข้าใจโทษของฝิ่นมากขึ้น แล้ว ในหลวงก็ทรงช่วยเหลือโดยทรงส่งเสริม